II SAB/Wa 366/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Katarzyna Skurzyńska, referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej (poz. [...]) 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego L.B. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wnioskiem z 19 sierpnia 2011 r. W. S. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Wójta Gminy w [...], na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o wydanie odpisu zarządzenia Wójta [...] nr [...] z [...] maja 2007 r. w sprawie zmian w budżecie gminy na 2007 r. wraz z odpisem wszelkich załączników. W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy [...], pismem z 7 września 2011 r., poinformował skarżącego, że m. in. zarządzenie Wójta Gminy [...] nr [...] nie figuruje w rejestrze zarządzeń wydanych przez Wójta. W skardze z 8 września 2011 r., na bezczynność organu, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia ww. żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i stwierdzenie rażącego naruszenia przez organ prawa w oparciu o art. 13 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania i zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podał, że zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wydanie odpisu uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] maja 2007 r. wraz z odpisem wszelkich załączników i mimo upływu ustawowego terminu organ nie wydał żądanej informacji. Nie odmówił również jej wydania w wymaganej formie decyzji administracyjnej, co rażąco narusza prawo i uzasadnia wniosek o wymierzenie grzywny. Wobec powtarzających się bezprawnych zachowań organu, skarżący wnosił o skorzystanie przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 155 § 1 p.p.s.a. i poinformowanie o fakcie powtarzających się istotnych naruszeniach prawa zwierzchnie organy nadzoru. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie bądź odrzucenie podniósł, że skarżący żądał wydania zarządzenia Wójta nr [...] z [...] maja 2007 r., a nie uchwały Rady Gminy o tym numerze. Na tak sformułowany wniosek organ udzielił odpowiedzi pismem z 7 września 2011 r. W piśmie z 17 lutego 2012 r. skarżący podtrzymał żądania skargi, a z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że organ nie pozostaje w bezczynności co do udzielenia informacji publicznej, wnosił o umorzenie postępowania w sprawie, powołując w tym zakresie uchwałę 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. W piśmie tym zaznaczył, że wprawdzie we wniosku popełnił przejęzyczenie, nazywając uchwałę Rady Gminy Zarządzeniem Wójta, ale intencja wniosku była oczywista. W takiej sytuacji organ powinien wezwać do złożenia wyjaśnień i sprecyzowania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4a tejże ustawy. Stąd też zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Bezczynność w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w zakresie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Sąd analizując skargę z 8 września 2011 r. na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie wniosku skarżącego z 19 sierpnia 2011 r. uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ z okoliczności sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] nie wydał zarządzenia nr [...] i tym samym nie był zobowiązany do jego udostępnienia skarżącemu. O powyższym skarżący został poinformowany pismem organu z 7 września 2011 r. i w tym samym dniu do niego skierowanym. Uznać zatem należy, że jeszcze przed złożeniem skargi na bezczynność organu, organ odpowiedział na wniosek skarżącego i tym samym, pomimo, że nastąpiło to z nieznacznym uchybieniem ustawowego terminu (termin upłynął 5 września 2011 r.), przestał tkwić w bezczynności. Bezczynność następuje bowiem wówczas gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie konkretnej informacji. W okolicznościach przedmiotowej sprawy na podkreślenie zasługuje, że skutki nieprawidłowo sformułowanego wniosku obciążają skarżącego. Treść wniosku z 19 sierpnia 2011 r. była jednoznaczna – skarżący domagał się odpisu konkretnego zarządzenia Wójta. I na tak określone żądanie organ odpowiedział w piśmie z 7 września 2011 r. Organ nie był obowiązany do wyjaśnienia czy też precyzowania treści wniosku, zwłaszcza gdy zważy się, że skarżący może wystąpić ponownie do organu z żądaniem udostępnienia prawidłowo określonej informacji publicznej, którą jest, co wynika dopiero ze skargi, uchwała Rady Gminy [...]. Pamiętać jednak należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega jedynie taka informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Wyjaśnić należy, że Sąd nie umorzył postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła sytuacja jakiej dotyczy przywołana przez skarżącego uchwała NSA z 26 listopada 2008 r. Istotne jest bowiem czy organ pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organ odpowiedział na wniosek skarżącego dzień przed wniesieniem skargi, co oznacza, że skarga była bezzasadna, a nie że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na mocy art. 250 wskazanej wyżej ustawy oraz § 15 i § 16 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349).