II SAB/Wa 37/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lipca 2004 r. sygn. akt [...] postanawia - odrzucić skargę - Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 tego przepisu, tj. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie lub je rozstrzygającym co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tymczasem wnoszący skargę wniósł o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do rozpatrzenia jego odwołania od decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] odmawiającej zwolnienia od obowiązku zachowania tajemnicy na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystkie sprawy, o których powziął wiadomość bezpośrednio lub pośrednio w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, jeżeli sprawy te uznano za tajne albo gdy utrzymania ich w tajemnicy wymaga dobro publiczne lub względy służbowe. Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie służby, jak i po zwolnieniu ze służby (ust. 2). Minister Sprawiedliwości lub upoważniony przez niego przełożony może zwolnić funkcjonariusza od obowiązku zachowania tajemnicy w określonym przypadku (ust. 3). Kompetencja Ministra Sprawiedliwości do zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej z obowiązku zachowania tajemnicy w określonym przypadku na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej wynika z faktu, że jest on kierownikiem jednostki organizacyjnej, któremu podlega Służba Więzienna (art. 1 ust. 2 tej ustawy) i na podstawie art. 18 ustawy z 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 Nr 196, poz. 1631 ze zm.) odpowiada za ochronę informacji niejawnych, które są w niej wytwarzane, przetwarzane, przekazywane lub przechowywane. Wskazane w powołanym wyżej przepisie uprawnienie Ministra Sprawiedliwości znajduje genezę w przepisie art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, przewidującym, że zasady zwalniania z obowiązku zachowania tajemnicy państwowej i służbowej oraz sposób postępowania z aktami spraw zawierających tajemnicę państwową i służbową w postępowaniu przed sądami i innymi organami określają przepisy odrębnych ustaw. Przepis art. 61 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej stanowi o możliwości zwolnienia zarówno z tajemnicy państwowej (sprawy opatrzone klauzulą tajne to informacje niejawne zaklasyfikowane jako stanowiące tajemnicę państwową zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych) jak i tajemnicy służbowej (informacja niejawna nie stanowiąca tajemnicy państwowej, uzyskana w związku z czynnościami służbowymi albo wykonywaniem prac zleconych, której nieuprawnione ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes państwa, interes publiczny lub prawnie chroniony interes obywateli albo jednostki organizacyjnej - art. 2 pkt 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych). Przepisy ustawy o Służbie Więziennej nie przewidują załatwiania sprawy zwolnienia funkcjonariusza z obowiązku zachowania tajemnicy przez Ministra Sprawiedliwości lub upoważnionego przez niego przełożonego w formie decyzji administracyjnych, postanowień bądź innych aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu, przedmiotowa kwestia nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ jest to sprawa wynikająca z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi, o której mowa w art. 5 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wobec tego pozostawanie organu w bezczynności w tych sprawach nie należy również do jego właściwości. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 5 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.