II SAB/Wa 37/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Adam Lipiński, - Przemysław Szustakiewicz, Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 października 2007 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - L. D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] października 2007 r., dotyczącego kwerendy w [...]. Skarżący w skardze wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa oraz o ukaranie organu grzywną "w pełnej wysokości". W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wniósł o: 1. odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym ewentualnego wynagrodzenia radcy prawnego. W przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższych wniosków, pełnomocnik organu wniósł o: 1. umorzenie postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powyżej powołanej ustawy lub 2. o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Sądu, skarga L. D. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 143/08 oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie jego wniosku o udostępnienie informacji, dotyczącej kwerendy w [...]. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 9 maja 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sposób nieuprawniony przekazał przedmiotowy wniosek Komendantowi Głównemu Policji, celem jego rozpoznania. Taki tryb postępowania, a w szczególności przekazanie wniosku na podstawie art. 65 § 1 Kpa, nie czynił Komendanta Głównego Policji zobowiązanym do jego rozpoznania i udzielenia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Jednakże z faktu tego nie należy wywodzić, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pozostawał w bezczynności. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący był przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji informowany o podjętych działaniach, związanych z jego wnioskiem. Skarżący wiedział, iż żądane informacje są w posiadaniu Komendanta Głównego Policji, a ich udostępnienie może nastąpić po złożeniu do tego organu stosownego wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 i art. 199 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.