II SAB/Wa 37/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r. o uregulowanie statusu prawnego lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - R. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie na Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w związku z łamaniem przepisów prawa w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Następnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu sprecyzował swoją skargę wskazując, iż jej przedmiotem jest bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r. o uregulowanie statusu prawnego lokalu mieszkalnego. We wniosku tym skarżący zarzucił organowi nierozpatrzenie jego wniosku z dnia [...] maja 2006 r., a także łamanie prawa przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W dniu [...] lutego 2010 r. R. O. ponownie sprecyzował swoją skargę wskazując, iż wnosi o rozpoznanie jego sprawy w następującym kontekście: "czy w oparciu o istniejące prawo przedmiotowy lokal może być w dalszym ciągu klasyfikowany jako lokal zastępczy" W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga R. O. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach (art. 3 ust 2 pkt 8 cytowanej ustawy). Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu. W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Prezesowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie uregulowania statusu prawnego lokalu mieszkalnego w zakresie nierozpoznania jego wniosku z dnia [...] maja 2006 r. oraz w zakresie łamania prawa przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Odnosząc się do żądania skarżącego dotyczącego rozpoznania jego wniosku z dnia [...] maja 2006 r. należy wskazać, iż organ w tej części wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r. nie pozostaje w bezczynności, ponieważ w dniu wniesienia skargi do Sądu, tj. w dniu [...] listopada 2009 r., powyższy wniosek był już rozpoznany przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w wyniku czego została wydana decyzja administracyjna z dnia [...] października 2006 r. nr [...], utrzymana w mocy decyzją Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...]. O powyższym fakcie skarżący został poinformowany pismem organu z dnia [...] października 2009 r., doręczonym mu w dniu [...]października 2009 r. Odnosząc się z kolei do bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. w części dotyczącej skargi na łamanie prawa przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM należy wyjaśnić skarżącemu, iż w istocie jest to skarga w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Zgodnie zaś z przepisami Rozdziału 2 Działu VIII kpa rozpatrzenie skargi w tym trybie nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Oznacza to, że podnoszona przez stronę bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia skarg w trybie art. 227 kpa nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niedopuszczalna jest więc skarga do sądu administracyjnego w tym przedmiocie i dlatego podlega odrzuceniu. W tym miejscu należy wskazać skarżącemu, iż z uwagi na niedopuszczalność jego skargi, Sąd nie mógł ustosunkować się do żądania jej rozpoznania w kontekście: "czy w oparciu o istniejące prawo przedmiotowy lokal może być w dalszym ciągu klasyfikowany jako lokal zastępczy". Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.