II SAB/Wa 370/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. K. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2018 r., wydanego w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Rektora Politechniki Warszawskiej w przedmiocie podjęcia działań w celu przeciwdziałania naruszeniom prawa w konkursie na stanowisko adiunkta postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. odrzucił skargę J. K. (skarżącej) na bezczynność Rektora Politechniki Warszawskiej w przedmiocie podjęcia działań w celu przeciwdziałania naruszeniom prawa w konkursie na stanowisko adiunkta. Skarżąca wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. wystąpiła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o przyznanie prawa pomocy, uznając, że stało się zbędne, ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało już prawomocnie zakończone. Sąd postanowieniem z dnia 15 maja 2018 r. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie referendarza sądowego, uznając je za prawidłowe. Skarżąca wnioskiem z [...] lipca 2018 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 września 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej z [...] lipca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazał, że złożenie przez skarżącą kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w ww. zakresie w celu wniesienia środka zaskarżenia od wydanego w sprawie orzeczenia oraz wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, nie może być skuteczne. Uznał, że rozpoznając kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, złożony w tej samej sprawie, nie można odstąpić od oceny sytuacji, zawartej w prawomocnym postanowieniu referendarza sądowego z dnia 27 marca 2018 r. Zdaniem starszego referendarza sądowego, choć skarżąca wskazała, że jest to nowy wniosek "w oparciu o nowe podstawy", brak jest nowych okoliczności pozwalających na zmianę prawomocnego orzeczenia referendarza sądowego z dnia 27 marca 2018 r. o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. W konsekwencji uznał, że postępowanie w przedmiocie ponownego wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego należy umorzyć. Skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia z dnia 5 września 2018 r., w którym zwróciła uwagę na sankcjonowanie "skandalicznej bezczynności rektora i ustawianych konkursów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak wynika z akt sprawy postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zostało wszczęte w dniu 22 maja 2017 r. wobec tego zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, zaskarżone sprzeciwem postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 5 września 2018 r. jest prawidłowe. Zasadnie bowiem uznano, że skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie już się prawomocnie zakończyło, a także brak jest nowych okoliczności pozwalających za zmianę prawomocnego orzeczenia referendarza sądowego z dnia 27 marca 2018 r. o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego, to rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlegało umorzeniu. Należy bowiem zauważyć, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowe zostało zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2018 r. odrzucającym skargę J. K. Powyższe orzeczenie uprawomocniło się w dniu 8 marca 2018 r. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Tymczasem postanowienie o stwierdzeniu prawomocności postanowienia odrzucającego skargę nie zostało uchylone, poza tym podniesione we wniosku z [...] lipca 2018 r. dane nie odbiegają od podanych wcześniej przez skarżącą informacji. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Tym samym rozpoznawanie złożonego przez skarżącą kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne, w świetle art. 243 § 1 p.p.s.a., zasadnie uznano za zbędne i postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu, stosownie do treści art. 249a p.p.s.a.. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 243 § 1 i art. 249a w związku z art. art. 259 § 1 i art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.