II SAB/Wa 370/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Paulina Paczkowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie podjęcia działań w celu przeciwdziałania naruszeniom prawa w konkursie na stanowisko adiunkta postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie podjęcia działań w celu przeciwdziałania naruszeniom prawa w konkursie na stanowisko adiunkta jako niedopuszczalną. Odpis powyższego postanowienia z uzasadnieniem został przesłany stronom postępowania. Przesyłka skierowana do skarżącej została zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie po dwukrotnej, prawidłowej awizacji, w związku z czym uznana została za doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem 5 lutego 2018 r. W dniu 19 marca 2018 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu. W tym stanie sprawy zważono, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, ale wyłącznie do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, brak jest podstaw do jego rozpoznawania. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniu z dnia 25 listopada 2009r. sygn. akt I OZ 1082/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe zostało zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2018 r. odrzucającym skargę J. K. Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności w dniu 8 marca 2018 r. W tej sytuacji, skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie już się prawomocnie zakończyło, to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlegało umorzeniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.