II SAB/Wa 373/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku z dnia [...] marca 2019 r. 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta O. do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie oddala skargę W. S. (...) marca 2019 r. zwrócił się do Urzędu Miasta O. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. kopii protokołów przeprowadzonych kontroli okresowych budynku na działce nr ewid. (...) położonej przy ul. L. (...) w O., w którym jest najemcą lokalu socjalnego nr (...). Kopie kontroli okresowych pięcioletnich z roku 2009 oraz kontroli okresowych jednorocznych z lat 2016 i 2017. 2. kopii decyzji odpowiedniego organu budowlanego, zezwalającej w wyniku badań i kontroli stanu technicznego, remontów i przebudowy, przeznaczenia jego funkcjonowania – jako budynek mieszkalny, w okresie jego użytkowania, zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane oraz zgodnie z art. 5 ust. 2 w zakresie związanym z wymogami o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 wspomnianego artykułu, oraz w odniesieniu do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. odnośnie § 317 ust. 1, oraz § 316 ust. 2 owego rozporządzenia. 1 kwietnia 2019 r. Sekretarz Miasta O., działający z upoważnienia Burmistrza Miasta O., pismem (...) poinformował wnioskodawcę, że wskazane dokumenty dotyczą indywidualnej sprawy wnioskodawcy. Zgodnie z orzecznictwem, wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący spraw indywidualnych nie może zostać uznany za informację publiczną w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.). Dnia (...) maja 2019r. W. S. złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta O. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a 4) zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę odpowiedź na skargę Burmistrz Miasta O. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżącego wpłynął do organu (...) maja 2019 r., odpowiedź na wniosek została udzielona (...) kwietnia 2019 r., a tym samym termin wynikający z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej został zachowany, a zatem nie doszło do bezczynności ze strony Burmistrza. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (wyrok WSA w Krakowie z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Kr 116/14). Organowi nie można zarzucić bezczynności, gdyż pismo było poddane analizie i nie pozostawiono go bez rozpatrzenia. Organ w przepisanym prawie terminie udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi, iż informacja o którą wnioskuje, w świetle obowiązujących przepisów, nie stanowi informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich przyczyn określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Dla uznania bezczynności konieczne jest natomiast ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przepis art. 4 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (tj. z dnia 5 lipca 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej jako u.d.ip.) wymienia podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej. Bezsporne jest, że wskazany w sprawie niniejszej organ jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Z brzmienia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, iż posiadacz informacji publicznej jest podmiotem obowiązanym do jej udostępnienia; posiadaczem jest ten, który daną rzeczą lub, jak w niniejszej sytuacji, informacją włada jak właściciel. Jak konsekwentnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, (patrz np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 08-11-2017 II SAB/Go 66/17), adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy ją samodzielnie wytworzył, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów (takie samo stanowisko wyrażone zostało w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 23.07.2018r., IV SAB/Gl 44/18, wyroku WSA w Opolu z dnia 18.01.2018r., II SAB/Op 148/17). W sprawie niniejszej nie było sporne, że żądana we wniosku informacja była w posiadaniu organu. Zdaniem Sądu, nie wiadomo jednak z jakich przyczyn organ stwierdził, że informacja dotyczy prywatnej sprawy Skarżącego. Być może rzeczywiście tak jest, ale organ powinien wskazać dlaczego tak twierdzi, tzn. z czego wynikają jego twierdzenia, aby w razie wniesienia skargi do Sądu- jak to się stało w sprawie niniejszej- Sąd mógł rozwiać swoje wątpliwości w tym zakresie, a następnie rozstrzygnąć, czy rzeczywiście taka okoliczność miała miejsce. Również w odpowiedzi na skargę brak jest jakiegokolwiek powołania się na sprawę skarżącego, dającą podstawę do twierdzenia, że skarżący wykorzystuje ustawę o dostępie do informacji publicznej, celem wykonywania działań we własnej sprawie, co rzeczywiście nie może mieć miejsca. Dlatego Sąd orzekł, że organ powinien rozpatrzyć wniosek skarżącego, wyjaśnić mu, dlaczego uznał, że działa on we własnej sprawie. Sąd ocenił jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa przez to, że organ był przekonany, że nie ma obowiązku jej udzielić. Z tej samej przyczyny Sąd oddalił skargę w zakresie wniosku skarżącego o zastosowanie środka z art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.