II SAB/Wa 374/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W. S. w (...) marca 2019r. złożył do Burmistrza Miasta O. wniosek o przekazanie mu kopii decyzji Powiatowego Nadzoru Budowlanego w O.. Nr (...) z (...) grudnia 2018 r. Dnia (...) kwietnia 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, że Miasto jest adresatem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzja ta została wydana w postępowaniu przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego z udziałem Miasta jako strony. Nie jest to dokument wytworzony w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza Miasta O., zatem nie stanowi informacji publicznej. Dnia (...) maja 2019r. W. S. złożył skargę do tutejszego Sądu, podkreślając, że nie dostał odpowiedzi na swoje pismo z dnia (...) marca 2019r., organ administracji publicznej nie udostępnił mu żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 pkt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę odpowiedź na skargę Burmistrz Miasta O. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do niego dnia [...] marca 2019 r. Odpowiedź na wniosek została udzielona [...] kwietnia 2019 r., a tym samym termin wynikający z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej został zachowany, a zatem nie doszło do bezczynności ze strony Burmistrza. Podkreślono, że organowi nie można zarzucić bezczynności, gdyż pismo było poddane analizie i nie pozostawiono go bez rozpatrzenia. Organ w przepisanym prawie terminie udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi, iż informacja, o którą wnioskuje, w świetle obowiązujących przepisów, nie stanowi informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich przyczyn określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Dla uznania bezczynności konieczne jest natomiast ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przepis art. 4 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (tj. z dnia 5 lipca 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej jako u.d.ip.) wymienia podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z jego treścią, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego punktu widzenia nie budzi wątpliwości, że organ jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Następnie trzeba zwrócić uwagę, że z brzmienia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, iż posiadacz informacji publicznej jest podmiotem obowiązanym do jej udostępnienia; posiadaczem jest ten, który daną rzeczą lub, jak w niniejszej sytuacji, informacją włada jak właściciel. Jak konsekwentnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, (patrz np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 08-11-2017 II SAB/Go 66/17), adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy ją samodzielnie wytworzył, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów (takie samo stanowisko wyrażone zostało w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 23.07.2018r., IV SAB/Gl 44/18, wyroku WSA w Opolu z dnia 18.01.2018r., II SAB/Op 148/17). Nadto podkreśla się (patrz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 09.11.2017r., II SAB/Go 98/17), że zgodnie z treścią art. 4 u.d.i.p. krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu organów administracji publicznej w sensie organizacyjnym, a obejmuje także podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. Z tej racji stwierdzenie użyte w art. 4 ust. 1 ustawy "w szczególności" należy rozumieć w ten sposób, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym. Ponieważ na żądana we wniosku informacja była w posiadaniu organu (jako adresata decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego), organ był podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Dlatego Sąd orzekł, że organ powinien rozpatrzyć wniosek skarżącego, oraz że jego bezczynność w przedmiocie wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa przez to, że podmiot zobowiązany pozostawał w błędnym przekonaniu, że nie ma obowiązku jej udzielić. Z tej samej przyczyny Sąd oddalił skargę w zakresie wniosku skarżącego o zastosowanie środka z art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.