II SAB/Wa 378/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 7 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej (dotyczącej drogi położonej na działce nr [...] w [...]) 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia pkt 1 wniosku J. S. z dnia 7 października 2017 r. w zakresie udzielenia informacji komu Gmina [...] sprzedała działki nr [...], [...] i nr [...] położone w miejscowości [...] Gmina [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności przy rozpoznaniu pkt 1 wniosku z dnia 7 października 2017 r. w zakresie udzielenia informacji: za ile Gmina [...] sprzedała działki nr [...] i nr [...] położone w miejscowości [...] Gmina [...] i czy nastąpiło to w drodze przetargu oraz przy rozpoznaniu pkt 2 tego wniosku; 3. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie określonym w pkt 1 i 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] października 2017 r. J.S. zwrócił się do Wójta Gminy [...], w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.); zwanej dalej u.d.i.p., o udostępnienie informacji: 1) komu i za ile Gmina [...] sprzedała drogę położoną na działce o nr [...] w L. po podziale działki o nr ew. [...],[...],[...] i [...] powstałe w wyniku podziału działki [...] i czy nastąpiło to w drodze przetargu; 2) czy Rada Gminy [...] wyraziła zgodę na tę sprzedaż i o przesłanie kopii stosownej uchwały. W odpowiedzi z [...] października 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. organ wskazał, że brak jest możliwości ustosunkowania się do treści żądania zawartego w pkt 1, ponieważ nie stwierdzono posiadania porozumienia bądź protokołu z negocjacji w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania. Ponadto poinformował wnioskodawcę, że wszelkie uchwały Rady Gminy [...] są publicznie dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w [...] pod adresem [...] oraz w publicznie dostępnym publikatorze Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. W związku z tym wnioskodawca ma możliwość ustalenia wymaganych danych we własnym zakresie. Jeżeli zatem żądana informacja publiczna jest już publicznie lub powszechnie dostępna to podmiot zobowiązany informuje wnioskodawcę, jak uczyniono to w niniejszej sprawie, o możliwości zapoznania się z tą informacją. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która wpłynęła do Wójta Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2018 r. J.S. zarzucił organowi bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z [...] października 2017 r. i jednocześnie rażące naruszenie prawa wobec faktu, że do dnia złożenia skargi podmiot zobowiązany nie rozpatrzył przedmiotowego wniosku. Jego zdaniem, powodem nieudzielenia odpowiedzi na wniosek jest najprawdopodobniej fakt, że organ sprzedaje drogi nabyte w drodze komunalizacji bez zgody Rady Gminy [...] co grozi odpowiedzialnością karną. Wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, wymierzenie organowi grzywny, zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej, ewentualnie umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Pismami z [...] lipca, [...] września i [...] października 2018 r. J.S. podtrzymał skargę oraz wniósł o przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a. Pismem z [...] października 2018 r. organ wskazał, że w piśmie przesłanym skarżącemu [...] października 2018 r. wyjaśniono skarżącemu, że spośród wymienionych we wniosku nieruchomości gruntowych (obręb L.) doszło do zbycia działki o nr ew. [...] – aktem notarialnym [...] z [...] stycznia 1999 r., działki o nr ew. [...] za cenę 920,00 zł, działki o nr ew. [...] (po podziale działki o nr ew. [...] i [...]) za cenę 920,00 zł – aktem notarialnym [...] z [...] lipca 1998 r. Poinformowano, że w Urzędzie Gminy nie odnaleziono aktu notarialnego [...] z [...] styczna 1999 r. Nie udało się również ustalić ceny sprzedaży działki o nr ew. [...] (obręb L.) w oparciu o inne dokumenty urzędowe. W piśmie tym, organ stwierdził, że nie jest możliwie udzielenie odpowiedzi na pytanie, komu gmina sprzedała przedmiotowe działki, ponieważ udostępnienie danych osób prywatnych nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Jednocześnie, w ramach realizacji wniosku, przekazano skarżącemu uchwały Rady Gminy [...] z [...] listopada 1995 r. nr [...],[...],[...] i z [...] grudnia 1998 r. nr [...]. Ponadto organ wyjaśnił, że swoje pierwotne stanowisko zawarte w odpowiedziach z [...] października 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. odniósł do kwestii postępowań podziałowych działki o nr ew. [...] obręb L., a nie do przeniesienia własności tych nieruchomości i trybu, w jakim dokonano tych czynności. Miało to związek z liczną korespondencją wpływającą do urzędu od J. i W. S., a dotyczącą postępowań podziałowych działek położonych na terenie Gminy [...]., w tym również podziału działki wymienionej we wniosku z [...] października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Wójta Gminy [...] Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Należy stwierdzić, że żądana przez skarżącego informacja o tym, komu i za ile Gmina [...] sprzedała drogę położoną na działce o nr [...] w L. po podziale działki o nr ew. [...],[...],[...] i [...] powstałe w wyniku podziału działki [...] i czy nastąpiło to drodze przetargu oraz czy Rada Gminy [...] wyraziła zgodę na tę sprzedaż oraz przesłanie kopii stosownej uchwały, jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Stosownie, bowiem do art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Spełniona, zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania u.d.i.p. w zakresie wniosku strony skarżącej. Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy wskazać należy, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy u.d.i.p., nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w 14-dniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy [...] do dnia wniesienia skargi ([...] czerwca 2018 r.) nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z [...] października 2017 r. Dopiero pismem dnia [...] października 2018 r. udzielił odpowiedzi na pkt 1 wniosku w zakresie: za ile Gmina [...] sprzedała działki nr [...],[...] i [...] położone w miejscowości [...] Gmina [...] oraz czy sprzedaż działek nr [...],[...] i [...] nastąpiła w drodze przetargu, a także na pkt 2 tego wniosku, tj. czy Rada Gminy [...] wyraziła zgodę na tę sprzedaż i przesłała kopie podjętych uchwał w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy skoro udostępnienie informacji nastąpiło po upływie ustawowego 14-dniowego terminu załatwienia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) i nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., Sąd był zobowiązany z urzędu do orzeczenia o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku), poprzez deklaratoryjne stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku strony skarżącego. W tym zakresie wniosek organu o umorzenie postępowania nie miał wiążącego znaczenia. Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie nie przestał istnieć w sensie procesowym, bowiem Sąd dysponuje kompetencją ujętą w art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. do uwzględnienia skargi na bezczynność, pomimo że sama bezczynność przestała istnieć po wniesieniu skargi. W związku z tym, że organ pismem z [...] października 2018 r. wskazał, że nie posiada w zasobach Urzędu dokumentacji na temat ceny sprzedaży działki nr [...], w tym aktu notarialnego [...] z [...] stycznia 1999 r. nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia pkt 1 wniosku w tym zakresie. Sąd zobowiązał natomiast organ, wobec pozostawania w bezczynności, do rozpatrzenia pkt 1 wniosku z [...] października 2017 r. w zakresie żądania udostępnienia informacji, komu zostały sprzedane działki nr [...],[...] i [...] położone w miejscowości [...] Gmina [...]. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie to doprecyzowano w art. 6 ust. 1 ustawy wskazując, że informacją o sprawach publicznych jest m.in. informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c). Do tej kategorii zaliczyć należy wiadomości o gospodarowaniu nieruchomościami stanowiącymi własność gminy. Stwierdzenie, że gospodarowanie mieniem komunalnym jest sprawą publiczną, wynika także ze zdania 2 art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W przepisie tym prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej rozszerzono na działalność organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Bez wątpienia jednym z elementów gospodarowania mieniem gminnym jest zbycie nieruchomości gminnej, stąd informacje go dotyczące wchodzą w zakres informacji publicznej, która powinna być udostępniona zgodnie z zasadami określonymi w u.d.i.p. Istotnym elementem informacji o zbyciu nieruchomości gminnej jest wskazanie jej nabywcy. Opinii publicznej, a zwłaszcza wspólnocie samorządowej, powinno być wiadome, kto i na jakich warunkach nabył nieruchomość gminną. Informacje te należy uznać za podstawowe z punktu widzenia możliwości dokonania społecznej oceny, co do prawidłowości gospodarowania mieniem komunalnym. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Nie oznacza to jednak, że dane osobowe stanowiące informację publiczną tracę ten przymiot ze względu na ochronę prywatności osoby, której dotyczą. Powołanie się na ochronę prywatności wymaga wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skoro organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji w zakresie, komu Gmina [...] sprzedała działki nr [...],[...] i [...] w miejscowości [...] Gmina [...] ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia, Sąd uznając zasadność w tym zakresie skargi na bezczynność organu orzekł jak w pkt 1 wyroku. Wyznaczony organowi termin jest wystarczający dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i koresponduje z treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd nie uznał stwierdzonej bezczynności za rażącą. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości. Zaś z informacji znajdujących się w posiadaniu Sądu wynika, że skarżący oraz jego syn W.S. składają wyjątkowo dużo wniosków do organu (a także skarg do Sądu), co utrudnia organowi, będącemu niewielkim urzędem obsługującym niedużą jednostkę samorządu terytorialnego, terminowe ich realizowanie. Tym samym, nie można stwierdzonego opóźnienia w ich załatwianiu oceniać, jako lekceważenia, bądź ignorowania skarżącego. Z tej też przyczyny, nie wymierzono organowi wnioskowanej grzywny ani nie przyznano od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej sumy pieniężnej, a zatem skargę w tym zakresie oddalono. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Na podstawie 149 § 1a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku. Zaś w pkt 4 wyroku oddalono skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. w pkt 5 sentencji wyroku. Do kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw Sąd zaliczył uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy.