II SAB/Wa 378/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Dyrektorowi Generalnemu Lasów Państwowych, zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej - sformułowanego w piśmie z [...] sierpnia 2023 r. Wniesiono o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie mu grzywny zaś - na rzecz Wnioskodawcy - przyznanie od organu sumy pieniężnej (2000 zł.). W uzasadnieniu skargi wskazano, że wobec skierowania do organu wniosku (pytania, dotyczącego przeznaczonych na sprzedaż lub do dzierżawy nieruchomości) - zainteresowany nie uzyskał odpowiedzi - do dnia wniesienia skargi (datowana: [...] luty 2025 r.) - pomimo przesłania ponaglenia - pismem z [...] stycznia 2024 r. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano: - w przedmiotowej sprawie organ udzielił odpowiedzi na wniosek z [...] sierpnia 2023 r. (doręczony [...] września 2023 r.) - pismem z [...] września 2023 r., - jednakże - w toku dalszych czynności w sprawie - doszło do błędu pracownika obsługującego organ urzędu; na wskutek tego nie nastąpiło doręczenie odpowiedzi na wniosek; błąd polegał na niewłaściwym wskazaniu nazwiska Wnioskodawcy na korespondencji kierowanej na adres Zakładu Karnego w [...], zwanego dalej "ZK" – gdzie Wnioskodawca odbywa karę pozbawienia wolności, - zamiast prawidłowego nazwiska "B.B." wskazano - jako adresata przesyłki - nazwisko "B. B."; spowodowało to, że służby administracyjne ZK zwracały przesyłaną w tej sprawie korespondencję – z uwagi na niefigurowanie osoby o takim nazwisku w wykazie osadzonych, - dodatkowo korespondencja dotycząca wniosku o udostępnienie informacji publicznej zaadresowano nie do organu, lecz do "Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe"; kierowano ją też na adres, gdzie mieści się siedziba Ministerstwa Klimatu i Środowiska, nie zaś organu; konieczność przekazywania pism strony pomiędzy tymi instytucjami wpływała dodatkowo na brak przejrzystości w prowadzonej korespondencji, - prawidłowo zaadresowaną odpowiedź na wniosek przesłano – wraz z informacją o dotychczasowym przebiegu sprawy - w dniu sporządzenia odpowiedzi na skargę (datowana [...] kwietnia 2025 r.). W dodatkowym piśmie procesowym (k. 56-57) pełnomocnik Wnioskodawcy z urzędu podtrzymał skargę. Wskazał, że jego mocodawca nie uzyskał odpowiedzi na wniosek, aż do skierowania doń przez organ pisma z [...] kwietnia 2025 r. – po wielu miesiącach. Organ - w celu właściwego doręczenia pisma skierowanego do Wnioskodawcy - nie podejmował czynności wyjaśniających, pomimo zwrotu korespondencji. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku – tak art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji". Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. Strony sporu jednolicie opisują stan faktyczny sprawy w jego istotnych elementach, znajdujący zresztą odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Wobec skierowania wniosku, który wpłynął do organu [...] września 2023 r., tenże sporządził nań odpowiedź, lecz nie doręczył jej skutecznie - wobec błędów w adresie - pomimo skierowania ze strony Wnioskodawcy ponaglenia. Skierowaną na błędny adres odpowiedź wysłano z zachowaniem terminu, wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy o informacji (wyekspirował on [...] września 2025 r.). Z kolei, na dzień rozpoznawania skargi, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, Wnioskodawca nie kwestionował uzyskania żądanej informacji. Jednocześnie organ należy generalnie do obowiązanych udostępniać informacje publiczną (tak art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o informacji), zaś żądana ma taki charakter - jako dotycząca gospodarowania mieniem publicznym. Nie doręczając - w wymaganym ustawowo terminie - stosownej odpowiedzi na wniosek na właściwy adres, organ pozostawał więc w bezczynności - w kontekście rzeczywistej realizacji swoich powinności udostępnienia informacji publicznej. Bez znaczenia pozostaje tu kwestia, czy stosowne uchybienie po jego stronie należy uznać za zawinione i w jakim stopniu. Kwestia przesłanek uchybienia powinności – w tym działania z właściwą starannością - może być przedmiotem rozważań Sądu jedynie w kontekście oceny, czy bezczynność ma charakter rażący. Bezczynność organu nie miała jednak – wbrew stanowisku skargi - charakteru rażącego naruszenia prawa – nie była intencjonalna. Odpowiedź sporządzono i skierowano mianowicie z zachowaniem wymaganego ustawą terminu. W każdym zaś przypadku procedowania organów może natomiast wystąpić nieznaczna omyłka pisarska. Spowodowała ona, że - w realiach rozpoznawanej sprawy, gdzie Wnioskodawca przebywał w ZK - informacja zwrotna o jego niefigurowaniu na liście osadzonych nie determinowała konieczności uznania wystąpienia błędu w adresie na przesyłce. Przyczyną mogło być bowiem zwolnienie Wnioskodawcy bądź zmiana miejsca jego osadzenia. Wobec wniesienia przezeń ponaglenia, analogicznie kolejny zwrot nie musiał wskazywać jednoznacznie na błędne zaadresowanie. Należy przy tym zauważyć, że - reagując na ponaglenie - organ ponownie przesłał informacje - jednak znowu wadliwie adresując przesyłkę. Z kolei - wobec ustalenia przyczyn niedoręczenia korespondencji na etapie skierowania przez Wnioskodawcę skargi do Sądu - organ niezwłocznie ponownie przesłał odpowiedź. Sąd miał na uwadze, że - na skutek występujących błędów - Wnioskodawca oczekiwał ostatecznie na odpowiedź prawie 2 lata. Miało to jednak - w znacznym stopniu - związek z intensywnością podejmowania przezeń kroków, służących ochrony własnych interesów. Ponaglenie skierowano po 4 miesiącach zaś skargę do Sądu po kolejnym roku. W tym kontekście - mimo znacznego uchybienia terminowi - bezczynności organu nie można kwalifikować, jako rażące naruszenie prawa. Sąd nie znalazł więc także podstaw dla uwzględnienia wniosku skargi o wymierzenie organowi grzywny bądź przyznanie od niego Wnioskodawcy żądanej sumy pieniężnej. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-2 sentencji wyroku, w myśl zaś art. 151 - w pkt 3.