II SAB/Wa 379/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2019 r. sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego oddala skargę Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Ministrowi Zdrowia bezczynność przy rozpatrywaniu jego żądania z [...] grudnia 2018 r. przekazania informacji sektora publicznego do ponownego wykorzystania. Wniesiono o zobowiązanie organu do udzielenia Wnioskodawcy żądanych informacji sektora publicznego. Uzasadniając skargę wskazano: - Wnioskodawca wysłał do organu [...] grudnia 2018 r. wniosek o udostępnienie treści - tekstów, zdjęć, filmów i grafik - jakie powstały w ramach Narodowego Programu [...]; są to materiały prasowe, wytworzone dla poprawienia wiedzy społeczeństwa na temat postaw prozdrowotnych; wniosek dotyczył treści, które zostały już opublikowane, oraz których publikacja jest planowana, - [...] lutego 2019 r. Wnioskodawca otrzymał odpowiedź; organ złożył ofertę udostępnienia materiałów, które zostały już upublicznione oraz stwierdził, że materiały, których publikacja jest planowana nie stanowią informacji sektora publicznego, - w piśmie z [...] lutego 2019 r. Wnioskodawca żądał ponownego rozpatrzenia sprawy; postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. organ stwierdził niedopuszczalność tego wniosku, - organ - nie podając uzasadnienia - twierdzi, że żądane materiały nie są informacją sektora publicznego; ponieważ jednak analogiczne - które zostały już upublicznione - traktuje jako informację sektora publicznego, można wnosić, że powodem nieudostępnienia jest opinia, jakoby informacją sektora publicznego była taka, która została już wcześniej upubliczniona, - jest ona nietrafna; zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1243 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o wykorzystaniu informacji", przez informację sektora publicznego należy rozumieć każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3 ustawy; w świetle obowiązujących przepisów wcześniejsze nieupublicznienie informacji, nie powinno mieć znaczenia dla oceny, czy informacja należy do sektora publicznego; żądane we wniosku materiały wytworzono dla realizacji celu publicznego; nie ma stąd podstaw, aby nie uznać ich za informację sektora publicznego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przywołano następujące prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca żądał udzielenia informacji w postaci treści powstałych w ramach Narodowego Programu [...], które publikowane są m.in. w serwisie [...] pismem z [...] grudnia 2018 r., złożonym przez platformę ePUAP, działając na podstawie ustawy o wykorzystywaniu informacji; poprosił o przekazanie tekstów, zdjęć, filmów i grafik, jakie zostały do tej pory opublikowane oraz tych, których publikacja jest planowana; wskazał, że planuje je wykorzystywać w celu komercyjnym - uruchomić portal internetowy, zawierający artykuły o tematyce [...], - organ powiadomił go - pismem z [...] grudnia 2018 r., o nowym terminie załatwienia sprawy (do [...] stycznia 2019 r.), ze względu na trwające prace finalizujące realizację umowy z [...]; [...] stycznia 2019 r. Wnioskodawcy ponownie przekazano drogą e-mailową pismo o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy do [...] stycznia 2019 r.; w tym dniu przekazano Wnioskodawcy drogą e-mailową pismo o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy do [...] lutego 2019 r.; we wskazanym terminie przekazano drogą e-mailową pismo o wydłużeniu terminu do [...] lutego 2019 r., - decyzją z [...] lutego 2019 r. organ - działając na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 oraz art. 6 ust. 4 pkt 3 ustawy o wykorzystywaniu informacji - odmówił wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego w postaci: - depesz o charakterze bezpłatnych artykułów, sponsorowanych dla innych redakcji; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują [...]., zwanej dalej "[...]"; - tekstów prasowych o charakterze bezpłatnych artykułów, sponsorowanych na portalach internetowych, zawierających treści związane z ochroną zdrowia i zdrowym stylem życia; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują [...]; - tekstów prasowych o charakterze artykułów sponsorowanych w dziennikach lub tygodnikach o zasięgu lokalnym; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują Agencji Reklamowej [...]; - tekstów prasowych o charakterze artykułów sponsorowanych w dziennikach lub tygodnikach o zasięgu ogólnopolskim; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują [...].; - tekstów prasowych o charakterze artykułów sponsorowanych w czasopismach skierowanych do profesjonalistów z branży medycznej oraz lekarzy; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują [...],[...]; - audycji i felietonów z zamieszczonymi wątkami dotyczącymi Narodowego Programu [...] audycji w [...], emitowanych na antenie stacji należących do [...] S.A.; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują [...].; - audycji z zamieszczonymi wątkami dotyczącymi Narodowego Programu [...] o roboczej nazwie "[...]", emitowanych na antenie stacji Telewizja [...] S.A.; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują [...] - audycji z zamieszczonymi wątkami dotyczącymi Narodowego Programu [...] o roboczej nazwie [...], emitowanych na antenie stacji Telewizja [...] S.A.; autorskie prawa majątkowe do tych utworów przysługują [...].; - wraz z pismem z [...] lutego 2019 r., organ przesłał Wnioskodawcy ofertę w przedmiocie warunków ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego - materiałów, co do których organowi przysługują autorskie prawa majątkowe; wskazano, że warunkiem udostępnienia materiałów jest pisemna akceptacja załączonej oferty; Wnioskodawca zaakceptował ofertę, a treści przekazano; w piśmie z [...] lutego 2019 r., poinformowano również Wnioskodawcę, że materiały, których publikacja jest planowana - spoty reklamowe, materiały graficzne - nie stanowią informacji sektora publicznego w rozumieniu ustawy o ponownym wykorzystywaniu; w związku z tym nie mogą być udostępnione, - [...] lutego 2019 r. wpłynął do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją z [...] lutego 2019 r.; zdaniem Wnioskodawcy decyzja dotyczyła odmowy udostępnienia nieopublikowanych (jeszcze) materiałów i jest błędna; ponownie proszono o rozpatrzenie wniosku - o udostępnienie nieopublikowanych materiałów lub szersze uargumentowanie decyzji w tej sprawie, - pismem z [...] lutego 2019 r. organ zwrócił się do Wnioskodawcy o wyjaśnienie, co jest objęte zaskarżeniem i w jakim zakresie - czy pismo z [...] lutego 2019 r. należy traktować jako ponaglenie, w rozumieniu art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.); wskazano jednocześnie, że decyzja z [...] lutego 2019 r. nie obejmowała swoim przedmiotem materiałów, których publikacja jest planowana - spotów reklamowych, materiałów graficznych, - [...] lutego 2019 r. do organu wpłynął e-mail Wnioskodawcy, gdzie sprecyzował, że zaskarża decyzję w części - "w zakresie takim, w jakim dotyczy ona odmowy udostępnienia materiałów, których publikacja jest planowana", - postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., organ stwierdził, na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją z [...] lutego 2019 r.; w uzasadnieniu wskazano, że decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie materiałów, których publikacja jest planowana; postanowienie jest ostateczne - nie zaskarżono go do sądu administracyjnego, - [...] maja 2019 r. wpłynęła do organu skarga Wnioskodawcy na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji sektora publicznego, - po analizie: zarzutów podniesionych w skardze oraz ponownej akt sprawy, organ nie znalazł podstaw do przekazania żądanych informacji - spotów reklamowych i materiałów graficznych; postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone prawidłowo, - ustawodawca w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) nie zdefiniował terminu "bezczynność"; dla stwierdzenia bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: istnienie ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania, jego niepodjęcie w terminach określonych przepisami prawa oraz brak okoliczności, które wyłączałyby stan bezczynności, - jak stanowi art. 22 ustawy o wykorzystywaniu informacji: "1. Rozpatrzenie wniosku następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. 2. Jeżeli wniosek o ponowne wykorzystywanie nie może zostać rozpatrzony w terminie 14 dni, podmiot zobowiązany zawiadamia w tym terminie wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim rozpatrzy wniosek, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia tego wniosku.", - trafnie zauważono w pracy pod redakcją dr Piotra Sitniewskiego "Ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Komentarz" (2017 r.,wyd. 1): "Poprzez rozpatrzenie wniosku należy rozumieć podjęcie przez podmiot zobowiązany działań o charakterze prawno-faktycznym, których celem jest analiza treści wniosku, status posiadanych ISP, ocena możliwości organizacyjno-technicznych podmiotu zobowiązanego i w dalszej kolejności przygotowanie do wydania stosownego aktu w formie i treści odpowiadającego wynikom analizy wniosku. Rozpatrzenie wniosku to inaczej podjęcie przewidzianej w treści InfSekPublU którejkolwiek z form prawnych działania w odpowiedzi na otrzymany wniosek {czynność materialno-techniczna lub decyzja). W momencie, w którym podmiot zobowiązany podjął czynności, jakie ustawodawca przewidział w katalogu prawnych form działania w obszarze ponownego wykorzystywania ISP, wniosek należy uznać za rozpatrzony.", - w przedmiotowej sprawie organ pismem z [...] lutego 2019 r., poinformował Wnioskodawcę, że materiały, których publikacja była planowana - spoty reklamowe i materiały graficzne - nie stanowią informacji sektora publicznego, w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o wykorzystywaniu informacji; w związku z tym nie mogą być udostępnione Wnioskodawcy; nie doszło więc w postępowaniu do bezczynności organu administracji publicznej - wniosek z [...] grudnia 2018 r. rozpatrzono w całości w terminie 2 miesięcy od dnia jego wpływu, - jak trafnie zauważono w powołanej wcześniej pracy pod redakcją dr P. S.: "Katalog sposobów rozpatrzenia wniosku ma charakter zamknięty, lecz rozpatrywanie wniosku może zakończyć się nie tylko merytorycznym rozstrzygnięciem, ale i czynnością materialno-techniczną, która polega na poinformowaniu wnioskodawcy o okolicznościach powodujących niemożliwość merytorycznego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności o tym, że: - wniosek nie jest wnioskiem o ponowne wykorzystywanie ISP, - podmiot zobowiązany nie posiada żądanej we wniosku ISP, - żądana informacja nie stanowi ISP w rozumieniu art. 2 ust. 1 InfSekPublU, - ISP została udostępniona w BIP bądź w CRIP wraz z warunkami lub opłatami ponownego wykorzystywania, więc wniosek jest bezprzedmiotowy, - przepisów InfSekPublU nie stosuje się do danej ISP, ponieważ jej udostępnianie lub przekazanie zostało uzależnione od wykazania przez użytkowników interesu prawnego lub faktycznego na podstawie odrębnych przepisów (zob. art. 4 ust. 2 InfSekPublU), - zasady, warunki i tryb dostępu do ISP określa inna ustawa (zob. art. 7 ust. 1 InfSekPublU) (A. P., Ustawa..., s. 335). Poza czynnościami o charakterze czynności materialno-technicznych, podmiot zobowiązany może wydać decyzję administracyjną (zob. teza 3 poniżej). Słusznie G. S. zwraca uwagę na różnorodność prawnych form działania podmiotu zobowiązanego", - w przedmiotowej sprawie organ [...] lutego 2019 r., wysłał Wnioskodawcy stosowne pismo informacyjne - łącznie z decyzją oraz ofertą warunków ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego; nie zaistniała zatem bezczynność w działaniu organu administracji publicznej, - odnosząc się do zarzutu, jakoby organ błędnie uznał, że wnioskowane materiały nie są informacją sektora publicznego, wskazano: jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy o wykorzystywaniu informacji: "Przez informację sektora publicznego należy rozumieć każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3."; natomiast pojęcie "ponownego wykorzystywania" ustawodawca zdefiniował jako "wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "użytkownikami", informacji sektora publicznego, w celach komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona." (art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy); zawarta w danym akcie definicja informacji sektora publicznego powinna być odczytywana zgodnie z treścią całej ustawy o ponownym wykorzystywaniu - w tym, zgodnie z art. 2 ust. 2, definiującym, czym jest "ponowne wykorzystywanie"; zgodnie z ustawą użytkownik ma ponownie wykorzystywać informację sektora publicznego; wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że udostępniana informacja powinna być już pierwotnie wykorzystana przez organ administracji publicznej w celu publicznym, - w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zażądał udostępnienia tekstów, zdjęć, filmów i grafik, których publikacja jest planowana; wnioskowane spoty reklamowe i materiały graficzne były przedmiotem umowy z [...] grudnia 2018 r.; miały powstać na potrzeby kampanii edukacyjnej "[...]" - w ramach realizacji zadania "[...]" Narodowego Programu [...]; w chwili składania wniosku z [...] grudnia 2018 r. nie zostały udostępnione publicznie; zgodnie z umową Skarb Państwa - Minister Zdrowia zobowiązał się do zapłaty wykonawcy wynagrodzenia za realizację zadań objętych umową; środki finansowe na ten cel pochodziły z budżetu Państwa; materiały miały być opatrzone logotypem Ministerstwa Zdrowia i kampanii [...], adresem strony [...] oraz zawierać informację, że "Materiał finansowany jest ze środków Ministra Zdrowia w ramach zadania [...] z Narodowego Programu [...]"; wnioskowane materiały, których publikacja była planowana, nie stanowiły informacji sektora publicznego; nie zostały bowiem wykorzystane przez organ administracji publicznej w celu, w jakim powstały (cel edukacyjny społeczeństwa), nie zostały udostępnione publicznie - nie zaistniały w przestrzeni publicznej. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego aktu lub nie dokonano czynności, a w szczególności czy spowodowała to zawiniona lub nie- opieszałość organu (patrz: T. W., H., M. R., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Rozpatrzenie wniosku w przedmiocie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do rozpatrzenia żądania, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości załatwienia sprawy w danym czasie oraz wskazuje, kiedy to nastąpi - nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (tak art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o wykorzystaniu informacji). Odmowa wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o wykorzystaniu informacji). W ustawie o wykorzystaniu informacji przewidziano także możliwość złożenia oferty, zawierającej warunki ponownego wykorzystywania informacji lub wskazanie wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie informacji (art. 23 ust. 1 pkt 3), czy skierowanie do wnioskodawcy informacji o braku warunków ponownego wykorzystywania - w razie posiadania przezeń informacji sektora publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 2). Zasadnym jest przy tym przyjecie, że - gdy żądanie nie dotyczy w istocie ponownego wykorzystania informacji publicznej, bądź organ nie dysponuje w ogóle żądaną informacją - powiadamia także o tym wnioskodawcę stosownym pismem. Analogiczne stanowisko ukształtowało się w judykaturze na gruncie spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej, gdzie stosowne regulacje mają zbliżone brzmienie i redakcję a podobna jest materia obu regulacji (w kwestii informacji publicznej - wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. akt II SA 2867/02, publ. Wokanda z 2003 r. z. 6 poz. 33). Jak trafnie wskazał organ administracji w odpowiedzi na skargę stanowisko takie jest prezentowane także w doktrynie. Wobec wskazanych uwarunkowań ewentualne spory w danym zakresie – w tym, czy chodzi o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego – będzie rozstrzygał sąd administracyjny, w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, do którego wystapiono o udostępnienie określonej informacji sektora publicznego w celu ponownego jej wykorzystania. W rozpatrywanej sprawie niesporne są okoliczności faktyczne - skierowanie stosownego wniosku oraz wydanie decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia części żądanych informacji, skierowanie oferty w przedmiocie udostępnienia innej ich części oraz poinformowanie pismem (z [...] lutego 2019 r.) o braku możliwości uwzględnienia wniosku o przekazaniu informacji sektora publicznego do ponownego wykorzystanie, w zakresie w jakim żądane materiały nie zostały jeszcze wykorzystane przez organ, zgodnie z przeznaczeniem. W skardze w istocie zarzuca się bezczynność organu jedynie w tym ostatnim zakresie. Nie budziło też wątpliwości, że żądane przez Wnioskodawcę materiały zaliczają się do informacji sektora publicznego, w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o informacji. Zdaniem organu nie przesądzało to jednak o potrzebie udostępnienia materiałów do wykorzystania w myśl ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że trafne jest stanowisko organu, gdzie przywołano też treść mających w sprawie zastosowanie regulacji. Wobec jego szerokiego uprzedniego referowania ponowne powtarzanie sformułowanych tam argumentów byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne, choć – co wskazane będzie dalej – w pewnym zakresie wypowiedz organu nie jest do końca precyzyjna. Odnosząc się do zarzutów skargi wystarczy dodać, że ustawa o wykorzystaniu informacji, co wynika z jej przepisu wstępnego (art. 1), nie dotyczy ogólnie wykorzystania informacji sektora publicznego, lecz określa granice możliwości i prawa do ponownego wykorzystania takich informacji oraz tryb załatwiania spraw w danym zakresie. Chodzi więc wyłącznie o informacje, które zostały już wykorzystane (tak art. 3 ust. 2 ustawy). Wnioskodawca uwarunkowanie to zdaje się pomijać, koncentrując się wyłącznie na treści art. 3. ust. 1 ustawy, gdzie wskazano tylko, co jest informacją sektora publicznego. Być może wynika to z faktu nie w pełni precyzyjnego, nazbyt skrótowego, stwierdzenia organu, że Wnioskodawcy chodzi o materiały nienależące do informacji sektora publicznego. Należało natomiast wskazać szerzej i wprost, że materiały te nie są informacjami sektora publicznego, podlegającymi udostępnieniu na zasadach wskazanych w ustawie o wykorzystaniu informacji. Z treści stanowiska organu wniosek taki wynika jednak jednoznacznie. Wnioskodawca miał więc świadomość przyczyn nieudostępnienia mu żądanych materiałów. W realiach rozpoznawanej sprawy - gdzie przedmiotem nieuwzględnionego wniosku, dotyczącego umożliwienia ponownego wykorzystania informacji, były materiały pozostające w dyspozycji organu, lecz jeszcze niewykorzystane zgodnie z przeznaczeniem (to jest teksty, zdjęcia, filmy i grafiki, których publikacja jest planowana) - organ, zachowując stosowny termin - określony art. 22 ustawy o wykorzystaniu informacji - wskazał, że dane informacje nie podlegają udostępnieniu do wykorzystania na podstawie przepisów danego aktu. Za takim porozumieniem stosownych regulacji - poza prostą wykładnią gramatyczną (tak: sformułowanie "ponowne wykorzystanie") - przemawiają też względy celowościowe. Skoro stosowne materiały zostały sporządzone na zlecenie organu ze środków publicznych i mają być upowszechnione wedle stosownej opracowanej strategii, bezzasadne byłoby ich udostępnienie, co umożliwia ich rozpropagowanie dla celu działalności komercyjnej, jeszcze przed przeprowadzeniem kampanii informacyjnej wedle zaplanowanych założeń. Celem ustawy o wykorzystaniu informacji nie jest w istocie pełen transfer od organów wszelkich informacji, lecz umożliwienie ich pozyskania dla innych celów, po wykorzystaniu dla zadań użyteczności publicznej. Jedynie na marginesie wypada odnotować, że - skoro żądanie nie dotyczyło w rzeczywistości ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego - w sprawie nie znajdowały bezpośrednio zastosowania terminy, określone w art. 22 ustawy o wykorzystaniu informacji. Jednak - uwzględniając postulat życzliwej administracji - organ winien był odnieść się do wniosku na piśmie. Przez analogię zastosowanie znaleźć mogą tu terminy wskazane w tym przepisie. Także tej powinności uczyniono zadość (wniosek z [...] grudnia 2018 r. – stanowisko organu z [...] lutego 2019 r.). Skoro w sprawie nie znajdą zastosowania terminy, zakreślone w ustawie o wykorzystaniu informacji (nie chodzi o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego), zaś organ podjął czynności w kwestii wniosku (udzielono odpowiedzi) nie sposób przypisać mu bezczynności. Wobec wskazanych okoliczności sprawy uzasadnione było oddalenie skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. ----------------------- 11