II SAB/Wa 380/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia - odrzucić skargę – T. C. w dniu 5 października 2010 r. zgłosił się do Urzędu Pracy [...] w celu dokonania rejestracji, z tym też dniem został zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy. W karcie rejestracyjnej T. C. jako adres zameldowania na pobyt stały wskazał miejscowość [...], powiat [...]. W dniu 20 września 2010 r. T. C. złożył do Urzędu Pracy [...] wniosek o wydanie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku. W związku z tym, organ pismem z dnia 8 października 2010 r. poinformował T. C. o przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) w zakresie przyznawania prawa do zasiłku i wskazał, że T. C. nie spełnia ustawowego warunku uprawniającego do zasiłku, bowiem nie jest zarejestrowany, we właściwym dla miejsca zameldowania stałego, powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Następnie pismem dnia 19 października 2010 r. T. C. wezwał Urząd Pracy [...] do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, organ w myśl art. 19 k.p.a. uznał się za niewłaściwy w sprawie i postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał podanie o przyznanie prawa do zasiłku zgodnie z właściwością do Starosty Powiatu [...] – Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent [...] nie jest właściwy miejscowo, aby orzekać w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w stosunku do osoby, która posiada miejsca zameldowania poza terenem działania Urzędu Pracy [...]. Organem właściwym miejscowo w przedmiocie rejestracji T. C. jako osoby bezrobotnej, jak i w zakresie wydania decyzji w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest Starosta Powiatu [...] – Powiatowy Urząd Pracy w [...]. T. C. pismem z dnia 15 listopada 2010 r. złożył za pośrednictwem organu – Prezydenta [...] – skargę na bezczynność tego organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 września 2010 r. o wydanie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: • wydawania decyzji administracyjnych, • postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, • postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, • innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, • pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, • bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia przewidzianego prawem działania. Wniesienie skargi na bezczynność organu po podjęciu przez ten organ działania, które zostało określone przez przepisy prawa, czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z dołączonych do sprawy II SAB/Wa 380/10 akt administracyjnych wynika, że organ, w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 20 września 2010 r. wydał w dniu [...] października 2010 r. postanowienie w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zgodnie bowiem z treścią art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany dokonać oceny podania strony również pod kątem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania, które to czynności podejmuje niezwłocznie przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W związku z tą regulacją pozostają przepisy art. 65 § 1 - 2 k.p.a. regulujące tryb postępowania i skutki w przypadku wniesienia podania do organu, który nie jest właściwy do rozpatrzenia podania. Takim podaniem jest także wniosek skarżącego z dnia 20 września 2010 r.. Stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. : jeżeli organ administracji publicznej do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Regulacja ta stanowi konsekwencję zawartej w art. 19 k.p.a. zasady ustanawiającej ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. Wymóg taki wynika, nie tylko z przywołanego przepisu, ale również z zasady praworządności, która zobowiązując organy do działania zgodnego z prawem, nakłada tym samym na organy administracji obowiązek przestrzegania przepisów określających ich właściwość rzeczową i miejscową. W rezultacie, jeżeli organ stwierdzi brak swojej właściwości do załatwienia sprawy obowiązany jest zastosować art. 65 § 1 k.p.a. Bezspornym w sprawie jest, że organ wydał i doręczył stronie postanowienie z dnia [...] października 2010 r. o przekazaniu wniosku T. C. z dnia 20 września 2010 r. Staroście Powiatu [...]. W chwili wniesienia zatem skargi skarżącemu wiadome było, że organ podjął przewidziane prawem działanie i wniosek rozpoznał w wymaganej prawem formie. Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu aktu podlega odrzuceniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 1888/99 i sygn. akt II SAB 190/99 niepubl.). Wobec stwierdzenia, że organ wydał i doręczył stronie akt administracyjny przed wniesieniem skargi na bezczynność, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był uznać skargę za niedopuszczalną i z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w postanowieniu. Jednocześnie Sąd zauważa, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.), bezrobotny zgłasza się w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowany – do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze przebywa. Z akt sprawy wynika, że skarżący w karcie rejestracyjnej wskazał jako miejsce zameldowania na pobyt stały [...]. Ponadto z karty tej wynika, że skarżący nie posiadał meldunku na pobyt czasowy na terenie [...]. W związku z tym, stosownie do wskazanego rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 24 listopada 2004 r., Urząd Pracy [...] zarejestrował skarżącego jako osobę poszukującą pracy. Rejestracja osób poszukujących pracy odbywa się w formie czynności materialno – technicznej i w takich sprawach organ nie wydaje decyzji administracyjnej. Zgodnie natomiast z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zasiłek przysługuje osobie bezrobotnej, a nie osobie poszukującej pracy. Natomiast decyzję o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych wydaje właściwy miejscowo organ zatrudnienia, po uprzednim dokonaniu rejestracji jako osoby bezrobotnej. Z uwagi na fakt, że skarżący nie ma stałego zameldowania na obszarze działania Urzędu Pracy [...], to organ ten nie mógł zarejestrować skarżącego jako osoby bezrobotnej i tym samym nie mógł wydać decyzji, zgodnie z wnioskiem z dnia 20 września 2010 r., o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.