II SAB/Wa 381/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Izby Skarbowej w W. do rozpoznania wniosku J. J. z dnia [...] lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z [...] czerwca 2012 r. (data wpływu wniosku - [...] czerwca 2012 r.) J. J. zwrócił się, w trybie art. 178 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o wydanie odpisu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. W odpowiedzi na ww. wniosek organ, pismem z dnia [...] czerwca 2012 r., poinformował stronę, że nie udostępni żądanego postanowienia, gdyż postępowanie zakończone wydaniem żądanego dokumentu nie dotyczy rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Wnioskiem z [...] lipca 2012 r. strona zwróciła się do organu o udostępnienie powyższego postanowienia, w trybie ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.). W odpowiedzi na ww. wniosek organ, pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., stwierdził, że nie udostępni spornego postanowienia, gdyż nie stanowi ono informacji publicznej. Rozstrzygnięcie to, w ocenie organu, nie dotyczyło bowiem sprawy publicznej, lecz aktu postępowania prowadzonego w indywidualnej sprawie. Wobec wyżej zaprezentowanego stanowiska przez organ, strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, domagając się zobowiązania Dyrektora Izby Skarbowej w W. do rozpatrzenia wniosku strony, stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na wniosek strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów i materiałów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy żądana przez stronę informacja nosi cechy informacji publicznej W pierwszej kolejności należało więc ustalić, czy Dyrektor Izby Skarbowej w W. jest podmiotem zobowiązanym w myśl przepisów omawianej ustawy. W ocenie tutejszego Sądu nie może budzić wątpliwości, że w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, powyższy podmiot jest organem zobowiązanym do udzielenia żądanej informacji. Jest to bowiem organ władzy publicznej i figuruje w katalogu zawartym w art. 4 przedmiotowej ustawy. Co się tyczy charakteru żądanej informacji, to, zdaniem tutejszego Sądu, treści oznaczone we wniosku strony można zakwalifikować jako informację publiczną, skoro jest związana z funkcjonowaniem organu i działaniami przez niego podejmowanymi. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ, oceny charakteru informacji wskazanej we wniosku nie należy dokonywać wyłącznie w oparciu o treść art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy takim badaniu spornej informacji należy zaś odnieść się do zapisów art. 6 omawianej ustawy. Ten bowiem przepis zawiera szczegółowe wyjaśnienie pojęcia "informacja publiczna". W świetle powyższego, biorąc pod uwagę treść art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i c przedmiotowej ustawy oraz wywody zawarte na wstępie niniejszego uzasadnienia, żądaną informację, jako dotyczącą organizacji, przedmiotu działalności i kompetencji organu, należy traktować, jako informację publiczną. Wobec powyższego, jako zasadna jawi się konkluzja skarżącego, iż organ popadł w bezczynność w zakresie objętym wnioskiem strony z dnia [...] lipca 2012 r. Mimo bowiem tego, że sporna informacja podlega udostępnieniu w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie udostępnił jej wnioskodawcy. Uwypuklenia wymagała również okoliczność, iż w realiach faktycznych niniejszej sprawy, okolicznością pozostającą bez wpływu na jej wynik było to, czy stronie przysługiwało uprawnienie do uzyskania dostępu do żądanej informacji w innym trybie, tj. w myśl regulacji art. 178 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa. Skarżący próbował już bowiem uzyskać od organu sporną informację w trybie powyższej ustawy. Organ zaś odmówił uwzględnienia takiego wniosku. Stąd też, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że sporna informacja mogłaby zostać udostępniona stronie w trybie ustawy - Ordynacja podatkowa, to realia faktyczne niniejszej sprawy wskazują na to, że strona w takim żądaniu nie została zaspokojona przez organ. Stąd też dla skarżącego jedyną dostępną drogą dotarcia do spornej informacji są przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za zasadną, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zaś o kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zestawiając ze sobą datę złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z datą pisma organu, zawierającego odpowiedź na wniosek, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, iż nieudzielenie żądanej informacji nie jawi się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 149 § 1 zdanie ostatnie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy bowiem mieć na względzie fakt, że całokształt sprawy nie wskazuje na intencję organu ukrycia okoliczności objętych żądaniem wniosku. Brak udostępnienia informacji opisanej we wniosku wynikał z odmiennej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokonanej przez organ. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku, a dotyczące żądania ukarania organu grzywną, zostało wydane zgodnie z regulacja przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie podnieść należy, że nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 16 omawianej ustawy. Organ nie twierdził bowiem, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Tym samym nie był zobowiązany do wydawania decyzji w sprawie odmowy jej udostępnienia. Jako niezasadny uznać też należało zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pozostawał on bowiem w oderwaniu od materii faktycznej niniejszej sprawy. Kwestia sposobu zatrudnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. pozostawała zaś poza sferą objętą istotą niniejszej sprawy.