II SAB/Wa 381/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi W.I. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W dniu [...] lutego 2025 r. do Głównego Geodety Kraju, zw. dalej "GGK", wpłynął wniosek W. I., zw. dalej "skarżącym", o udostępnienie informacji publicznej w postaci "pełnej kopii protokołu z naboru" w związku z konkursem na Zastępcę Głównego Geodety Kraju ogłoszonego na stronie KPRM w dniu [...] kwietnia 2024 r. sporządzonego zgodnie z art. 6b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne o sygnaturze [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że występował już o całość dokumentów z ww. naboru, ale ich nie otrzymał. Sprawę zaskarżył do WSA, który wprawdzie jego skargę oddalił, stwierdzając, że w tym przypadku dostęp do informacji publicznej jest ograniczony zakresem określonym w przepisach odrębnych, tj. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w świetle których dane osobowe kandydata do czasu dokonania oceny jego kandydatury i sporządzenia protokołu z przeprowadzonego naboru nie podlegają udostępnieniu w przestrzeni publicznej, jednak - a contrario - po sporządzeniu protokołu takiemu udostępnieniu podlegają. Na tę okoliczność skarżący przytoczył wyrok o sygn. akt II SAB/Wa 559/24 z którego wynika, że "Trzeba dostrzec, iż na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p., informację publiczną stanowi informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Dostęp do informacji publicznej jest w takiej sytuacji ograniczony "zakresem określonym w przepisach odrębnych. (...) W okolicznościach niniejszej sprawy takimi przepisami odrębnymi są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 z póżn. zm.). Zgodnie z art. 6b ust. 10 pkt 3 tej ustawy, z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze. Wskazane ograniczenie w zakresie informacji podawanych o kandydatach wskazuje na jednoznaczną wolę ustawodawcy w tej kwestii. (...) Oznacza to, że te dane osobowe kandydata do czasu dokonania oceny jego kandydatury i sporządzenia protokołu z przeprowadzonego naboru nie podlegają udostępnieniu w przestrzeni publicznej." Z powyższych względów skarżący wniósł o udostępnienie kopii wnioskowanego protokołu z ww. konkursu "bez żadnych anonimizacji". Skarżącemu odpowiedziano pismem z dnia [...] marca 2025 r., w którym GGK podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w udzielonych już odpowiedziach na wcześniejsze wnioski skarżącego o udostępnienie kopii tego dokumentu z ww. naboru, tj. w pismach z dnia [...] i [...] sierpnia 2024 r. W pismach tych zaznaczono, że udzielenie informacji publicznej odnoszącej się do dokumentów gdzie widnieją dane osobowe osób niepełniących funkcji publicznych następuje po uprzedniej animizacji. Dlatego też organ udostępnił żądany dokument zanonimizowany o dane kandydatów biorących udział w tym naborze, za wyjątkiem trzech najlepszych kandydatów. Dlatego też mając kolejny wniosek o udostępnienie tego samego dokumentu w trybie dostępu do informacji publicznej, GGK poinformował, że ,,W przypadku wielokrotnie ponawianych wniosków o udostępnienie tej samej informacji przez tego samego wnioskodawcę, na adresacie wniosku nie spoczywa obowiązek jej udzielenia po raz kolejny. Nie jest bowiem tak, że bez względu na wcześniej udzielone informacje, każde następne żądanie nawet dotyczące takiej samej sprawy, rodzi po stronie organu obowiązek jego rozpatrzenia w ramach nowej sprawy dostępu do informacji publicznej" (wyrok WSA w Poznaniu z 17 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 320/14). Z treścią tej odpowiedzi nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność GGK zarzucając mu naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Wobec powyższego, skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że GGK ignoruje przepisy prawa i uzasadnienia wyroków sądów (sygn. akt II SAB/Wa 559/24) poprzez nieudostępnie dokumentu o który wnioskuje, tj. niezanonimizowanego protokołu [...]. W odpowiedzi na skargę GGK wskazał, że prawidłowo zakwalifikował żądaną informację jako niestanowiącą informacji publicznej bowiem kandydaci poprzez sam fakt uczestniczenia w naborze na wolne stanowisko Zastępcy Głównego Geodety Kraju nie stają się osobami pełniącymi funkcje publiczne dlatego też informacja o nich nie jest informacją publiczną. Nadto GGK zaznaczył, że udzielał już skarżącemu odpowiedzi na pokrywające się zakresem treściowym wnioski o udostępnianie informacji publicznej jak również udostępniał zanonimizowany protokół z tego naboru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Głównego Geodety Kraju – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Głównego Geodety Kraju polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Na gruncie tej ustawy bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide: P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że GGK jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odnosząc się do zakresu przedmiotowego rozpoznawanego wniosku wskazać należy, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądnej informacji (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2419/17). Należało zatem ustalić, czy żądanie skarżącego dotyczące udostępnienia przez GGK w postaci "pełnej kopii protokołu z naboru" w związku z konkursem na Zastępcę Głównego Geodety Kraju ogłoszonego na stronie KPRM w dniu [...] kwietnia 2024 r. sporządzonego zgodnie z art. 6b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne o sygnaturze [...], mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Kluczowe w niniejszej sprawie jest to, że skarżący o żądaną informacje zwraca się po raz kolejny, ale w wersji niezanonimizowanej (tj. protokół niezanionimizowany o nr [...]) przywołując na tę okoliczność fragment uzasadnienia z własnej sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 559/24 "Zgodnie z art. 6b ust. 10 pkt 3 tej ustawy, z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze." Zaznaczenia jednak wymaga, że z tego samego uzasadnienia wyroku wynika - co też skarżący całkowicie pomija - że "nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (...) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Taką osobą w niniejszej sprawie jest kandydat w naborze na stanowisko Zastępcy Głównego Geodety Kraju. Trafnie organ zauważył, że wnioskowana dokumentacja, zwierająca dane osób, które – jako kandydaci na dane stanowisko – nie pełnią żadnych funkcji publicznych, nie jest informacją publiczną. Trafność tego stanowiska odnosi się do zanonimizowanych danych kandydatów zawartych w dokumencie [...]". Zatem informacje o udostępnianie których wnioskuje skarżący nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p., poza tym co zostało już skarżącemu udostępnione i przekazane w postaci zanonimizowanej (patrz: zanonimizowany protokół nr [...]), o czym skarżący został poinformowany - przy wcześniejszych wnioskach - pismami z dnia [...] i [...] sierpnia 2024 r., a w odpowiedzi na obecny wniosek - pismem z dnia [...] marca 2025 r. W ocenie Sądu, GGK właściwie puentuje, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy bowiem informacji ogólnodostępnej, bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. W konsekwencji, w przypadku wielokrotnie ponawianych wniosków o udostępnienie tej samej informacji przez tego samego wnioskodawcę, na adresacie wniosku nie spoczywa obowiązek jej udzielenia po raz kolejny. Nie jest bowiem tak, że bez względu na wcześniej udzielone informacje, każde następne żądanie nawet dotyczące takiej samej sprawy, rodzi po stronie organu obowiązek jego rozpatrzenia w ramach nowej sprawy dostępu do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2002 r., sygn. akt II SAB 107/02). Dlatego w sytuacji uznania danego wniosku za powtarzający się - tj. tożsamy podmiotowo i przedmiotowo z wcześniejszym wnioskiem - zasadne będzie poprzestanie na powiadomieniu o tym fakcie wnioskodawcy "zwykłym" pismem. W związku z tym, skoro GGK udzielił informacji skarżącemu w pismach z dnia [...] i [...] sierpnia 2024 r. na wcześniej przedłożone wnioski o udostępnienie informacji publicznej o pokrywającym się zakresie żądanej informacji jak we wniosku z dnia [...] lutego 2025 r., jednak te informacje skarżącego nie satysfakcjonują, gdyż są po części zanonimizowane (tj. zanonimizowano dane kandydatów, za wyjątkiem trzech najlepszych) przez co ponawia swój wniosek o udostępnienie informacji, na który GGK – z zachowaniem ustawowego terminu – odpowiada pismem z dnia [...] marca 2025 r. poprzez stwierdzenie, że podtrzymuje stanowisko zawarte w pismach z dnia [...] i [...] sierpnia 2024 r. to nie sposób jest dostrzec bezczynności GGK. Stwierdzić bowiem należy, że na wniosek z dnia [...] lutego 2025 r. GGK udzielił odpowiedzi skarżącemu w dniu [...] marca 2025 r. zachowując czternastodniowy termin i czyniąc to w dopuszczalnej formie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.