II SAB/Wa 387/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Łukasz Krzycki, Ewa Radziszewska – Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi M.D. na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia 27 kwietnia 2019 r. 1. zobowiązuje Komendanta Straży Miejskiej [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia 27 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej [...] na rzecz skarżącego M. D. kwotę 100 zł (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. M. D. (zwany dalej: "Skarżącym") zwróciłem się 27 kwietnia 2019r. do Straży Miejskiej [...] drogą elektroniczną, na adres [...].[...].pl z wnioskiem z 28 marca 2019r. o udostępnienie informacji o czynnościach podjętych przez organ w sprawie zgłoszonego [...] kwietnia 2019r. o godz. 3.31 zgłoszenia związanego z postojem pojazdu na kopercie dla osoby niepełnosprawnej bez wymaganych uprawnień pod adresem ul. [...]. Skarżący na podstawie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001r. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") zwrócił się o udostępnienie: godziny przyjazdu pierwszego patrolu do zgłoszenia, informacji o podjętych czynnościach z ustawy o strażach gminnych oraz ustawy prawo o ruchu drogowym oraz ustawy kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, a w szczególności o to czy: a) zgłoszenie potwierdzono b) pojazd usunięto z drogi na koszt właściciela c) wszczęto czynności wyjaśniające wobec właściciela pojazdu pod jego nieobecność (tzw. foto-wezwanie), d) kierującego pojazdem zastano na miejscu i nałożono na niego/nią mandat karny, pouczenie, wniosek do sądu o ukaranie lub inną formę ukarania z wykroczenie. Skarżący wskazał, że oczekuje na odpowiedź drogą elektroniczną. 2. Zastępca Komendanta Straży Miejskiej [...] (zwany dalej: "Komendantem") w piśmie z 10 maja 2019r. udzielił informacji o godzinie przyjazdu patrolu (7:31) i o potwierdzeniu zgłoszenia oraz o tym, że funkcjonariusze podjęli na miejscu czynności, stosownie do art. 92 § 1 k.w. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz.U.UE. z 2016r., L 119, poz. 1, zwane dalej: "RODO") dane osobowe przetwarzane są w określonym celu. Skoro zgłoszona przez Skarżącego interwencja dotyczyła tylko jednego pojazdu, stojącego na kopercie dla osoby niepełnosprawnej bez uprawnień - tzn. karty parkingowej osoby niepełnosprawnej, można stwierdzić że Skarżący widział ten pojazd z bliskiej odległości, a co za tym wie jakiej był marki i jaki numer rejestracyjny posiadał, co pozwoliłoby pośrednio, bez nadmiernych kosztów, czasu lub działań na zidentyfikowanie osoby fizycznej, wobec której podejmowano interwencję. Komendant odwołał się też do art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2018r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz.U. z 2019r., poz. 125, zwana dalej: "u.o.d.o.p.z.z.p."), który określa negatywne przesłanki przekazywania informacji i udostępniania danych osobowych i na tej podstawie przyjął, że brak jest podstaw prawnych do udostępnienia informacji w zakresie ewentualnego usunięcia pojazdu, skierowania wniosku o ukaranie czy nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego. Dodatkowo wskazał, że ujawnienie formy ukarania, w związku z kontekstem zdarzeń oraz przy uwzględnieniu orzecznictwa, że nr rejestracyjny stanowi daną osobową, naruszałoby prawa i wolności osoby, wobec której podjęto czynności. 3. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę pismem z 20 maja 2019r. na bezczynność Komendanta, wnosząc o: a) zobowiązanie Komendanta do wykonania ww. wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, b) zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącego wnioskowane przez niego informacje mieszczą się w katalogu informacji o działalności organów władzy publicznej oraz zawierają dane dotyczące dokumentacji przebiegu i efektów kontroli i powołał się w tym zakresie na art. 61 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Straż miejska jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, co zostało utrwalone w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2011r. sygn. akt I OSK 145/11, wyrok WSA w Gliwicach z 20 sierpnia 2013r. sygn. akt IV SAB/GL 61/13). U.d.i.p. precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) winien alternatywnie: udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję administracyjną wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Skoro Komendant nie znalazł podstaw do udostępnienia ww. informacji publicznej ze względu na to, że naruszyłoby to "prawa i wolność osoby", wobec której podjęto czynności wskazując przy tym na RODO i u.o.d.o.p.z.z.p., powinien wydać decyzję administracyjną, tym bardziej, że nie kwestionować, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Komendant twierdzi jedynie, że udostępnienie żądanych przez Skarżącego informacji "naruszyłoby prawa i wolność osoby", wobec której podjęto czynności. Skarżący wskazał też, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie stanowi podstawy do ograniczenia dostępu do informacji publicznej w sprawie, gdyż Skarżący nawet gdyby pamiętał nr rejestracyjny, nie może zweryfikować, do kogo należy pojazd ani, kto był kierującym i wobec kogo straż miejska podejmowałaby czynności. Taką osobą nie musi być właściciel, ale może być nim rodzina lub znajomi właściciela pojazdu. Nie może być mowy o ochronie prywatności osoby fizycznej, gdy tak naprawdę nie wiadomo kim ta osoba jest i nie można tego ustalić. Potwierdza to orzecznictwo Sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 grudnia 2016r. sygn. akt II SA/Kr 1339/16). 4. Komendant w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Na gruncie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019r., poz. 1429; zwanej dalej: "u.d.i.p.") bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ: - będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), - nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie - nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Komendant jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.), jak również to, iż żądana przez Skarżącego informacja stanowiła informację publiczną. Zgodnie art. 10 ust. 2 u.d.i.p., informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Natomiast, w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli jednak informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Sąd wskazuje ponadto, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej należy wobec tego przypisać tym informacjom, które odnoszą się do wskazanej w art. 61 Konstytucji RP publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne także jest, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów. 3. Z akt sprawy nie wynika, że Komendant, odnosząc się do żądania Skarżącego, nie zaprzeczył, że posiada żądaną informację publiczną. Wyjaśnił jednak, że brak jest podstaw prawnych do jej udostępnienia w zakresie ewentualnego usunięcia pojazdu, skierowania wniosku o ukaranie czy nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego, z uwagi na art. 26 ust. 1 pkt 6 u.o.d.o.p.z.z.p. Przepis ten określa negatywne przesłanki przekazywania informacji i udostępniania danych osobowych Komendant wskazał też, że ujawnienie formy ukarania, w związku z kontekstem zdarzeń oraz przy uwzględnieniu orzecznictwa dotyczącego nr rejestracyjnego, który stanowi daną osobową, naruszałoby prawa i wolności osoby, wobec której podjęto czynności. W sytuacji, gdy w ocenie Komendanta żądana informacja publiczna nie mogła zostać udostępniona, organ powinien, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej - wydać decyzję administracyjną. Z tych względów stwierdzić należało, że Komendant dopuścił się bezczynności. Skoro bowiem żądana informacja publiczna, będąca w posiadaniu organu, nie została udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie została udostępniona do dnia orzekania przez sąd administracyjny w sprawie, a jednocześnie organ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (brak jakichkolwiek informacji we wskazanym zakresie ze strony Komendanta, którego bezczynność jest przedmiotem skargi), Sąd zobowiązał Komendanta do rozpatrzenia ww. wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018r., poz.1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). Sąd, stosownie bowiem do ww. przepisu, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Sąd stwierdza ponadto, że na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. był zobowiązany wskazać czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne nie wskazywały, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 675/12; dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie Komendant w niewłaściwej formie udzielił odpowiedzi na część z postawionych przez Skarżącego pytań – w piśmie, a nie w decyzji, ale uczynił to z zachowaniem 14-dniowego terminu. Nie sposób więc uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. 4. Sąd w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych (punkt trzeci) wydano na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia ponadto, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a.