II SAB/Wa 388/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpoznania wniosku W. S. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz W. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. S. w dniu [...] sierpnia 2012 r., w formie elektronicznej, złożył do Wójta Gminy K. wniosek "o pilne wydanie kopii lub w formie elektronicznej na płycie CD/DVD lub przesłanie pocztą elektroniczną (...) wszystkich postanowień wydanych przez Wójta gm. K. w obecnej i poprzedniej kadencji". W udzielonej ww. w dniu [...] sierpnia 2012 r. odpowiedzi, Wójt Gminy K. podał, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, bowiem nie dotyczą sfery faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnych sprawach. Nieudostępnienie żądanych informacji nie wymaga wydania decyzji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawca został również poinformowany, że jest w posiadaniu postanowień wydanych w jego sprawach. W. S. w dniu [...] września 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku i załatwienia go zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej; 2) stwierdzenie, że organ działając celowo, z rozmysłem, rażąco naruszył art. 13, 14, 16 ust. 1 powołanej ustawy i wymierzenie mu grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy; 3) zasądzenie kosztów postępowania oraz na podstawie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, powiadomienie organ nadzoru. Skarżący w uzasadnieniu skargi stwierdził, że żądana informacja "mieści się" w zakresie definicji informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co oznacza, że organ obowiązany jest do podejmowania działań w trybie przedmiotowej ustawy. W ocenie skarżącego, brak działania organu zgodnie przepisami tej ustawy powoduje, że pozostaje on w bezczynności. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej i podtrzymał stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Fakt, że określona informacja została zawarta w treści postanowienia lub w decyzji, nie jest wystarczający do uznania jej za informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność. W tym zakresie sąd administracyjny ocenia czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań wymaganych w powołanej ustawie. Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i - co najistotniejsze - nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o prawach wymienionych w art. 6 przedmiotowej ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do podmiotów zobowiązanych na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, będzie nią treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to, do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. Stanowią ją zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego. Informacja może przybierać różne formy, może występować w formie ustnej lub też przybierać postać utrwalonego opisu rzeczywistości, czyli dokumentu. Przepis art. 6 przedmiotowej ustawy konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, przy czym żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Skarżący zażądał od organu wydania "wszystkich postanowień wydanych przez Wójta Gminy K. w obecnej i poprzedniej kadencji". Żądanych informacji nie uzyskał, gdyż w ocenie organu wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Ocena ta jest błędna, gdyż postanowienia organu mają walor dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W rozpatrywanej sprawie organ pozostaje w bezczynności, albowiem nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji, ani też nie rozstrzygnął sprawy zgodnie z trybem określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Reasumując, skoro skarżący nie otrzymał żądanej informacji i nie doszło do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, to organ pozostaje w bezczynności i tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. Sąd nie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy i udzielonej odpowiedzi na skargę wynika, że reakcja organu na wniosek skarżącego spowodowana był odmienną oceną żądanych informacji.