II SAB/Wa 391/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA -Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie dodatku kontrolerskiego postanawia -odrzucić skargę- W dniu 9 listopada 2004 r. K. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie dodatku kontrolerskiego. W skardze K. B. wniósł o wydanie orzeczenia o przyznaniu dodatku kontrolerskiego i wypłatę ustawowych odsetek liczonych od dani wydania orzeczenia.. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: * wydawania decyzji administracyjnych, * postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, * postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, * postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. * innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy wynika, że przełożonym właściwym w sprawach osobowych w stosunku do skarżącego jest Komendant Miejski Policji w S., natomiast organem II instancji Komendant Wojewódzki Policji w G.. W piśmie z dnia 27 stycznia 2005 r. skarżący sam przyznał, że zwrócił się do Komendanta Głównego Policji nie jako organu właściwego do wydania orzeczenia w sprawie dodatku kontrolerskiego, lecz jako przełożonego Komendanta Miejskiego w S. i Komendanta Wojewódzkiego w G.. W związku z powyższym należy uznać, że Komendant Główny Policji nie był zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do rozpatrzenia wniosku o przyznanie dodatku kontrolerskiego i nie mógł pozostawać w bezczynności. Wobec powyższego, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w postanowieniu.