II SAB/Wa 396/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że "K. J. (...) posiada ustalone prawo do policyjnej emerytury, z prawem do policyjnej renty inwalidzkiej, obecnie pierwszej grupy, wymienionemu wypłacane są z podstawy art. 43 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) korzystniejsze świadczenia policyjnej renty I grupy w związku ze służbą, wymieniony nie utracił prawa wyboru świadczenia określonego ww. przepisem ustawowym, jak również wobec prawa do policyjnej emerytury, okres czynnej służby wymienionego jest okresem składkowym". W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący złożył skargę niespełna rok po wydaniu zaświadczenia Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2024 r. stwierdzającego, że "Pan K. J. s. S., PESEL: [...], ma przyznane prawo do emerytury policyjnej od dnia [...] maja 2005 r. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr ewid. [...]. Pan K. J. posiada również od dnia [...] maja 2005 r. prawo do policyjnej renty inwalidzkiej, ustalonej decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr ewid. [...]. Wypłacana jest policyjna renta inwalidzka jako świadczenie korzystniejsze". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 podjął uchwałę, w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność już po wydaniu w dniu [...] czerwca 2024 r. zaświadczenia przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Skarga na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. w świetle powołanej wyżej uchwały NSA jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji