II SAB/Wa 399/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie nierozpoznania odwołania w całości oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2011 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...] wraz z postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. znak: [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] decyzją z [...] lipca 2004 r. nr [...] uznał A. K. (dalej jako skarżący) za osobę bezrobotną od [...] lipca 2004 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przy piśmie z 26 października 2006 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] przesłał do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] swoją decyzję z [...] stycznia 2006 r. znak: [...] o przyznaniu skarżącemu bezterminowo świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od [...] grudnia 2005 r. W związku z powyższym, Starosta [...] decyzją z [...] października 2006 r. nr [...] orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2005 r. Następnie pismem z 13 listopada 2006 r. skarżący złożył do Starosty [...] wniosek o uzupełnienie treści decyzji z [...] października 2006 r. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Starosta [...] odmówił uzupełnienia treści decyzji z [...] października 2006 r. Wnioskiem z 8 września 2008 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...] wraz z postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. znak: [...] . W wyniku rozpatrzenia wniosku, decyzją z [...] października 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. wraz z postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. W związku z wniesieniem od tej decyzji odwołania przez skarżącego, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] grudnia 2008 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją: 1. z [...] lutego 2009 r. znak [...] orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. W uzasadnieniu podał, że skoro skarżący otrzymał, na podstawie przepisów o pomocy społecznej, zasiłek stały, to w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "i" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.), nie przysługuje mu status osoby bezrobotnej. Oznacza to, że na organie ciąży obowiązek pozbawienia takiej osoby statusu osoby bezrobotnej. W związku z powyższym, w ocenie organu, w sprawie nie wystąpiły przesłanki powodujące stwierdzenie nieważności, tj. decyzja Starosty [...] z [...] października 2006 r. nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jak również nie jest dotknięta innymi wadami określonymi w art. 156 § 1 K.p.a. 2. z [...] lutego 2009 r. znak: [...] orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. o odmowie uzupełniania decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. W uzasadnieniu organ podał, że skoro na postanowienie Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. nie przysługiwało zażalenie, to nie mogło być wszczęte postępowanie o stwierdzenie jego nieważności, gdyż do rozstrzygnięć niezaskarżalnych w administracyjnym toku instancji nie mają zastosowania przepisy art. 156 do art. 159 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. Od decyzji Wojewody [...] o z [...] lutego 2009 r. znak [...] skarżący złożył odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] maja 2009 r. znak: [...] uchylił tę decyzję. Natomiast w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z 27 marca 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2009 r. znak: [...] , Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. W związku z decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2009 r. znak: [...] o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2009 r. znak [...] , Wojewoda [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję, w uzasadnieniu której podał, że podstawą podjęcia przez Starostę [...] decyzji z [...] października 2006 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej było powzięcie 26 października 2006 r. przez Powiatowy Urząd Pracy w [...], informacji o decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z [...] stycznia 2006 r. o przyznaniu skarżącemu świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od [...] grudnia 2005 r. na czas nieokreślony. Ponadto organ podniósł, że z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący poinformował organ zatrudnienia o pobieraniu zasiłku stałego z pomocy społecznej w ciągu 7 dni. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tzn. jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole (...) zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli, zgodnie z lit "i" przepisu nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej, zasiłku stałego. Oznacza to, że status osoby bezrobotnej nie przysługuje każdej osobie pozostającej bez zatrudnienia, a jedynie tej, która spełnia warunki ustawowe. Zatem stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ zatrudnienia w przypadku zaistnienia sytuacji w nim przewidzianej zobowiązany jest pozbawić bezrobotnego statusu. W związku z tym organ podkreślił, że w sprawie trudno wskazać przepis, któremu organ I instancji uchybił. Organ wyjaśnił, że rażące naruszenia prawa występuje wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu stanowiącego jego podstawę prawną. Zdaniem organu, w sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż Starosta [...] wydał decyzję, której treść jest ściśle związana z wyraźnie sformułowanymi przepisami prawa, determinującymi w określonym stanie faktycznym jej rozstrzygnięcie. Dlatego też, zdaniem organu, decyzja Starosty [...] nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jak również nie jest dotknięta innymi wadami określonymi w art. 156 § 1 K.p.a. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, w którym wniósł o uchylenie tej decyzji. Zdaniem skarżącego decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. została wydana z naruszeniem: • art. 10 § 1 K.p.a. polegającym na niezapoznaniu skarżącego z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, • art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. polegającym na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sprawie całego materiału dowodowego, • art. 80, art. 81 K.p.a. polegającym na braku możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego, co do zebranego materiału dowodowego w sprawie, • art. 107 § 3 K.p.a. polegającym na braku prawidłowego uzasadnienia decyzji. W ocenie skarżącego, naruszenie wskazanych przepisów miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i tym samy spełnione zostały przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto podniósł, że wyłącznym celem decyzji Starosty było niedopuszczenie do zaskarżenia zarządzenia Starosty [...] z [...] czerwca 2006 r. Wskazał przy tym, że decyzja Starosty [...] była dla niego zaskoczeniem, bowiem nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie. Podkreślił że gdyby miał możliwość czynnego brania udziału w postępowaniu to niedopuściłby do wydania niekorzystnej dla siebie decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] września 2011 r. znak [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 129 § 1 K.p.a., orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. znak: [...] i umorzeniu postępowania prowadzonego przez organ I instancji w tej części. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. składa się z dwóch części. Jedna z nich rozstrzyga o prawidłowości decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r., natomiast druga rozstrzyga o prawidłowości postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. Minister wskazał, że analizując decyzję Starosty [...] z [...] października 2006 r. pod względem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. stwierdził, iż decyzja ta jest prawidłowa i nie zaistniała żadna z okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., tym samym brak było podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. w tej części. Natomiast analizując decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. pod względem rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. Minister wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2009 r. znak: [...] orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. Decyzja ta jest prawomocna i pozostaje w obrocie prawnym. Ze sprawy wynika zatem, że zapadły w niej dwa rozstrzygnięcia dotyczące stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. Natomiast decyzja organu administracji publicznej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów K.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Wobec powyższego, skoro Wojewoda [...] ponownie rozpoznał sprawę administracyjną zakończoną decyzją ostateczną, obowiązkiem organu odwoławczego było taką decyzję uchylić i postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzyć, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. in fine. Pismem z 27 lipca 2012 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Pracy i Polityki Społecznej, skargę, sprecyzowaną następnie pismem z 23 sierpnia 2012 r. na bezczynność tego organu polegającą na niewydaniu decyzji z [...] września 2011 r. w pełnym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismami z 11 i 17 grudnia 2012 r. skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy i wniósł o uznanie bezczynności Ministra w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) ustawodawca powierzył sądom administracyjnym kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty i czynności (art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.), jak i bezczynności organów w tym zakresie (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których wydawane są akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań. Rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest ustalenie przede wszystkim trzech kwestii. Po pierwsze powinien on zbadać, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Ponadto zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem skargi został wyczerpany. Następnie, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W sprawie ze skargi na bezczynność sąd nie jest natomiast uprawniony do wypowiadania się w kwestiach merytorycznych związanych z przedmiotową sprawą. W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej polegającą na niepełnym zakresie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji tego organu z [...] września 2011 r. Skarżący wskazuje, że jego odwołanie dotyczyło całego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r., tj. orzeczenia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...] wraz z postanowieniem z [...] grudnia 2006 r., znak: [...] odmawiającym uzupełnienia tej decyzji w sprawie pozbawienia A. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2005 r. Tymczasem Minister Pracy i Polityki Społecznej w decyzji z [...] września 2011 r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r., znak: [...] i umorzeniu postępowania prowadzonego przez organ I instancji w tej części. Nie orzekł natomiast co do pozostałej części decyzji, czyli co do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r., mimo że odwołanie odnosiło się również i do decyzji organu I instancji, w tym zakresie. Wypełniając obowiązek wynikający z art. 37 K.p.a., skarżący wystąpił do Ministra Pracy i Polityki Społecznej z pismem z 18 kwietnia 2012 r., w którym podniósł kwestię niewydania przez organ w postępowaniu odwoławczym decyzji w zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r., odmawiającego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r., wnosząc o uchylenie ww. decyzji Wojewody w pozostałym zakresie i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. Postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał powyższe wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa w postaci bezczynności organu za niezasadne. Wskazane powyżej okoliczności pozwalają na uznanie, że wniesiona przez A. K. skarga dotyczy decyzji, a więc mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a także, że został wyczerpany tryb pozwalający na wniesienie skargi do sądu określony w art. 52 § 2 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd był uprawniony do badania, czy Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej można przypisać bezczynność rozumianą jako nierozpoznanie odwołania w całości. W ocenie Sądu Minister Pracy i Polityki Społecznej w tak rozumianej bezczynności nie pozostaje. Przepis art. 138 § 1 K.p.a. określa rodzaje decyzji odwoławczych. W pkt 2 tej normy wskazano na decyzję kasacyjną polegającą na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczeniu co do istoty sprawy bądź uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Zgodnie z art. 138 K.p.a. organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji, jest zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W przypadku, gdy organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części (por. wyrok NSA z 24 listopada 2006 r., I OSK 458/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy (por. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, s. 669, Zakamycze 2005). Badając decyzję organu odwoławczego w zakresie rozstrzygnięcia, należy ją oceniać również w oparciu o decyzję organu I instancji, albowiem obie te decyzje pozostają w obrocie prawnym. Jak wskazał NSA w powołanym wyżej wyroku, organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie i dlatego zobowiązany jest, zgodnie z treścią art. 138 K.p.a., dokonać merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, lecz na skutek konstrukcji art. 138 K.p.a. jego orzeczenie odnosi się do podjętej decyzji pierwszoinstancyjnej. Zatem treść decyzji podjętej przez organ odwoławczy należy interpretować jednocześnie z decyzją pierwszoinstancyjną. W konsekwencji, kiedy organ odwoławczy uchyla w części zaskarżoną decyzję i w tej części orzeka co do istoty sprawy, sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję (tak A. Wróbel, op. at. s. 669). Powtórzyć zatem przyjdzie, że mając na uwadze wykładnię przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie można przyjąć, że nakazuje on organowi orzekanie poza uchyloną częścią decyzji o pozostawieniu w mocy pozostałej części rozstrzygnięcia (tak NSA w wyroku z 24 listopada 2006 r., I OSK 458/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Podkreślić także trzeba, że decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – nie ma wątpliwości, że Minister Pracy i Polityki Społecznej, uchylając zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r., umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji w tej części, zaś w pozostałej części pozostawił w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Do wniosków takich prowadzi uzasadnienie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] września 2011 r., w którym precyzyjnie została wyrażona wola organu odwoławczego, rozpoznającego odwołanie skarżącego. Minister ponownie dokonał analizy decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. pod względem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i w konkluzji stwierdził, że decyzja ta jest prawidłowa i nie zaistniała żadna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie. Wobec tego organ uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. w tej części. Taka konstatacja organu w istocie oznacza, że Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. w części orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...]. Powyższe prowadzi do wniosku, że Minister Pracy i Polityki Społecznej, wbrew twierdzeniu skargi, nie pozostaje w bezczynności, gdyż rozpoznał w całości odwołanie skarżącego z 16 sierpnia 2011 r. od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r., tj. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. oraz w części odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2006 r. Z decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej jednoznacznie wynika, że, tak jak organ I instancji, nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że w ramach rozpatrywania skargi na bezczynność organu, Sąd nie jest uprawniony do badania legalności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] września 2011 r., tj. do oceny jej zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, w tym do oceny, czy zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Tego typu kontrola możliwa byłaby jedynie w sytuacji wniesienia na tę decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o którym to uprawnieniu skarżący został w decyzji prawidłowo pouczony. Stąd zarzuty skarżącego zawarte w pismach z 11 grudnia 2012 r. i 17 grudnia 2012 r. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, uznając, że Minister Pracy i Polityki Społecznej nie pozostaje w bezczynności w zakresie wskazanym przez skarżącego, na zasadzie art. 151 P.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.