II SAB/Wa 399/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę S.C., zw. dalej "skarżącym" wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. zwrócił się do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zw. dalej "NFOSiGW" o udostępnienie informacji publicznej związanej z inwestycją "[...]", tj.: "1. o przesłanie kopii podpisanej umowy z dnia [...] września 2021 między NFOSiGW, a Gminą T. wraz ze wszystkimi załącznikami i ewentualnymi aneksami do tej umowy. 2. o przesłanie kopii wszystkich dokumentów i pism przesyłanych do NFOŚiGW przez Gminę T., a związaną z realizacją ww. umowy. 3. czy Gmina T./Burmistrz Gminy T. wnosiła o przedłużenie rozliczenia zadania lub zmianę przyjętego harmonogramu czasowego? Jeśli tak, proszę o przesłanie pełnej korespondencji z nią związaną, tj. pism, wniosków kierowanych do NFOSiGW i odpowiedzi jakich udzielono. 4. czy Gmina T. - przesłała do NFOŚiGW umowę na wykonanie odwiertu z wykonawcą ww. zadania wraz z zaktualizowanym harmonogramem prac i aneksami? Jeśli tak, proszę o kopię tej dokumentacji. 5.czy, w jakiej kwocie i kiedy Gmina T. otrzymała przelewy związane z ww. inwestycją? Proszę o informacje w tym zakresie.". Skarżący zawnioskował o udostępnienie informacji publicznej poprzez ePUAP. W dniu [...] lutego 2025 r. skarżący otrzymał drogą mailową odpowiedź, w której poinformowano go, że "skany umowy z Gminą T. oraz skany aneksu zostały przesłane w tym dniu, a odpowiedź w pozostałym zakresie zostanie udzielona do dnia [...] lutego 2025 r." To wszystko dlatego, że "w dniu [...].02, na Pana adres ePUAP została przesłana I część odpowiedzi na Pana wniosek z dnia [...].02,br.Jednak z powodów problemów związanych z podpisem kwalifikowanym wiadomość nie dotarła, za co serdecznie przepraszam. W dniu dzisiejszym ponownie zostały więc przesłane – skan umowy z Gminą T. oraz skan aneksu." Skarżący przyznał, że otrzymał szereg dokumentów. Jednak podczas analizy, w późniejszym czasie, zorientował się, że w udostępnionym zbiorze dokumentów zabrakło pisma Gminy T. z dnia [...] października 2024 r. nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2025 r. (które wpłynęło do organu w dniu [...] kwietnia 2025 r.) skarżący zwrócił się o prawidłową realizację wniosku przez przesłanie brakującego dokumentu. W dniu [...] kwietnia 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność NFOSiGW w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 2) podnosząc, że w przekazanym zbiorze zabrakło pisma Gminy T. z dnia [...] października 2024 r., nr pisma: [...]. NFOSiGW pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. przekazał skarżącemu pismo Gminy T. z dnia [...] października 2025 r. Zaznaczając, że pismo to nie zostało udostępnione przez NFOŚiGW gdyż Gmina T. poprosiła o anulowanie tego pisma. Gmina nadmieniła, że pismo z dnia [...] października 2024 r., nie stanowiło podstawy do podjęcia jakiegokolwiek czynności przez NFOŚiGW, tj. zmierzających do zmiany stosunku obligacyjnego łączącego Gminę T. z NFOŚiGW w postaci umowy z dnia [...] września 2021 r. o dofinansowanie w formie dotacji. Dopiero na skutek pisma z dnia [...] grudnia 2024 r. dokonano zmiany ww. umowy, co finalnie zakończyło się zawarciem aneksu nr 2 w kwietniu br. Pismo z dnia [...] października 2024 r. zostało udostępnione skarżącemu z tej tylko przyczyny, iż zostało przekazane przez podmiot publiczny i podpisane przez funkcjonariusza publicznego. Skargę na bezczynność NFOSiGW w dniu [...] kwietnia 2025 r. wniósł skarżący, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia wszystkich dokumentów zawartych w punkcie 2 wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę NFOSiGW wniósł o oddalenie skargi podnosząc że żądanie udostępnienia wszystkich dokumentów zawartych w punkcie 2 wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r. zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zgodnie z art. 400 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.) jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 17 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1634, ze zm.). W niniejszej sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że jest organem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Nadto należy zauważyć, że kwestia ta nie była sporna między stronami. W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22). W ocenie Sądu informacje, których udostępnienia domagał się skarżący tak we wniosku z dnia [...] lutego 2025 r., jak i w dniu [...] kwietnia 2025 r., mają charakter informacji publicznej. Skarżący domagał się bowiem informacji i dokumentacji dotyczącej inwestycji pn. "[...]" dofinansowanej przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a więc inwestycji z udziałem środków publicznych. Zaznaczenia wymaga, że spór między stronami sprowadza się do oceny terminowości udzielenia skarżącemu informacji w zakresie pkt 2 wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. w którym skarżący żądał "przesłanie kopii wszystkich dokumentów i pism przesyłanych przez NFOŚiGW przez Gminę T., a związaną z realizacją ww. umowy." Na tak sformułowany wniosek (w tym puncie) Gmina udzieliła odpowiedzi w dniu [...] i w dniu [...] lutego 2025 r., co też skarżący przyznał w złożonej przez siebie skardze na bezczynność, że w tych dniach "faktycznie otrzymałem szereg dokumentów". W tym miejscu należy dostrzec, że w dniu [...] kwietnia 2025 r. został złożony przez skarżącego kolejny dość precyzyjny, w odniesieniu do wniosku z dnia [...] lutego 2025 r., w swej treści wniosek o udostępnienie "pisma Gminy T. z dnia [...] października 2024 roku, nr pisma: [...]", jednak doprecyzowanie to nastąpiło dopiero wówczas kiedy zorientował się że "w przekazanym zbiorze zabrakło (...) pisma Gminy T. z dnia [...] października 2024 roku, nr pisma: [...]". W świetle takiej sekwencji zdarzeń, jak również mając na uwadze, że sam skarżący między [...] lutego 2025 r. a [...] kwietnia 2025 r. pozostawał bierny nie sposób winy za ten stan przypisać organowi. Niezależnie od tego, w niniejszej sprawie dostrzec również należy, że wniosek z dnia [...] lutego 2025 r., jak i wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. różnią się co do treści, jak i precyzyjności sformułowań, szczególnie w kontekście tego, że żądana przez skarżącego informacja i dokumentacja ma charakter wielowątkowy, jest dość obszerna i szczegółowa. Z tych względów, wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. (który wpłynął do organu w dniu [...] kwietnia 2025 r.) Sąd czyta jako nowy wniosek o udostepnienie informacji publicznej w postaci "pisma Gminy T. z dnia [...] października 2024 roku, nr pisma: [...]", który organ zrealizował w dniu [...] kwietnia 2025 r. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2025 r. skarżący wywodzi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. To powoduje, że pod adresem organu nie można skutecznie zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. Skarga w kontrolowanej sprawie została bowiem wywiedziona w terminie otwartym do załatwienia wniosku. Przepis art. 149 p.p.s.a. nakazuje badanie bezczynności na dzień wniesienia skargi, co oznacza, że wydanie aktu lub dokonanie czynności przez organ po tym terminie nie skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w tym zakresie. W literaturze przyjmuje się, że Sąd będzie mógł oddalić skargę na bezczynność jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostaje w bezczynności (vide: B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018 r, s. 368). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność zaś, że skarżący przypuszcza, że jego wniosek nie zostanie rozpoznany w sposób zgodny z jego oczekiwaniami, nie świadczy o bezczynności organu. Istotne dla rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie, jest bowiem to, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2025 r. został złożony w dniu [...] kwietnia 2025 r., a określony przepisem u.d.i.p. termin 14 dni na jego rozpatrzenie upływał w dniu [...] kwietnia 2025 r. Wniesienie przez skarżącego skargi już w dniu [...] kwietnia 2025 r., tj. przed upływem ww. terminu na rozpoznanie wniosku, oznacza, że została ona złożona przedwcześnie. Tak więc, nie można było uznać, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi organ pozostawał w bezczynności, bowiem nie upłynął jeszcze termin załatwienia sprawy. Ubocznie Sąd nadmienia, że również odpowiedz organu na złożony wniosek w dniu [...] kwietnia 2025 r. tym bardziej nie potwierdza zasadności skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, tj. o oddaleniu skargi. Sprawa została rozpoznana na podstawi art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., zgodnie z którymi sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.