II SAB/Wa 4/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia [...] stycznia 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 listopada 2013 r. Z. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie nierozpatrzenia przez Wojewodę [...] w terminie jego odwołania. Podniósł, że organ nie wydał żadnego aktu na skutego wniesionego zażalenia, jedynie dokument z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...], w którym uznał zażalenie za niezasadne. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że pismo skarżącego z dnia 16 stycznia 2012 r. dotyczyło dwóch wniosków: o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz zażalenia na niezałatwienie sprawy przez Wojewodę [...], poprzez nierozpoznanie odwołania strony, i zostało rozpoznane w dniu [...] lutego 2012 r., poprzez wydanie decyzji znak [...], którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji oraz postanowienia znak [...], którym organ uznał zażalenie strony za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie, określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania jego zażalenia z dnia [...] stycznia 2012 r., dotyczącego nierozpoznania w terminie jego odwołania przez Wojewodę [...]. Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267 dalej zwanej "K.p.a."), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Celem instytucji zażalenia, unormowanej w art. 37 § 1 K.p.a., jest likwidacja bezczynności organu administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego. Wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego, na podstawie powołanego przepisu, stanowi także warunek formalny dla późniejszej możliwości wystąpienia ze skargą na bezczynność do sądu administracyjnego. Skarga w takim przypadku dotyczyć jednak może wyłącznie bezczynności organu I instancji (art. 52 P.p.s.a.). Wyjaśnienia wymaga również, że przepis art. 37 K.p.a. nie określa formy prawnej działania, w jakiej organ administracji publicznej wyższego stopnia rozstrzygnąć powinien zażalenie złożone w trybie niniejszego przepisu. W związku z treścią art. 123 § 1 K.p.a. w literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. powinno przybrać formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu, dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r., z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116). W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu, polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009 r. IV SAB/Gl 21/09 LEX nr 504035). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jednocześnie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], na podstawie art. 37 K.p.a., rozpoznał zażalenie wniesione przez Z. L. na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie złożonego przez stronę odwołania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.