II SAB/Wa 400/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia postanawia -odrzucić skargę- Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją personalną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił decyzję z dnia [...] maja 2011 r. i decyzję z [...] kwietnia 2011 r. o zwolnieniu J. W. ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem 6 kwietnia 2011 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Pismem z dnia 2 października 2011 r. J. W. złożył za pośrednictwem Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu polegającą na niewypłaceniu wynagrodzenia za okres pozostawania poza służbą w CBA, a następnie za okres pozostawania w służbie aż do dnia dzisiejszego, tj. do dnia złożenia skargi. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na treści art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), zgodnie z którym prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania (...) funkcjonariusza na stanowisko służbowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, gdyż jest ona niezasadna i podniósł, że uchylenie decyzji ma skutek na przyszłość. Zatem przywrócenie do służby, w przypadku uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby, następuje z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna i z tym też dniem przywróconemu funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie. W związku z tym funkcjonariuszowi nie przysługuje uposażenie za okres pozostawania poza służbą, przypadający na czas od zwolnienia ze służby do dnia przywrócenia do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na: • decyzje administracyjne, • postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, • postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, • inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, • pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, • bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. W niniejszej sprawie J. W. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego polegającą na niewypłaceniu skarżącemu wynagrodzenia za okres pozostawania poza służbą w CBA, a następnie za okres pozostawania w służbie aż do dnia złożenia skargi. Wskazania wymaga, że aby można było mówić o bezczynności organu to konieczne jest złożenie wniosku zawierającego określone żądanie strony. Brak wniosku strony nie uprawnia organu do wszczęcia postępowania w zakresie zgłoszonego żądania. Nie zawsze konieczne jest złożenie wniosku w formie pisemnej, jednak żądanie zawsze musi być organowi przedstawione. Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest ustalenie, czy po stronie organu administracji publicznej istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie. Podkreślenia wymaga jednakże, iż ocena taka może zostać dokonana przez sąd tylko wówczas, gdy do organu wpłynął lub został przedstawiony ustnie wniosek z określonym żądaniem. W rozpatrywanej sprawie Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie otrzymał żądania J. W. o wypłatę wynagrodzenia, a tym samym nie mógł się zapoznać z jego treścią. Wniosek taki nie wpłynął bowiem do organu, którego bezczynność zaskarżono w niniejszej sprawie. Żądanie takie nie zostało również przedstawione organowi w innej formie. Żądanie o wypłatę wynagrodzenia zostało sformułowane dopiero na etapie wniesienia skargi do sądu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany jest stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości badania przez sąd administracyjny - w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku - czy pozostaje on w bezczynności w zakresie jego rozpatrzenia. Ocena przez sąd administracyjny tego, czy na Szefie Centralnego Biura Antykorupcyjnego ciążył obowiązek rozpoznania wniosku o wypłatę wynagrodzenia w przewidzianych prawem formach, byłaby możliwa, a zatem dopuszczalna, tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony, gdyż tylko wniosek wszczyna postępowanie przed organem. Tylko bowiem skuteczne złożenie wniosku stanowić może podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku. Wobec niezłożenia w organie wniosku, skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w zakresie jego rozpatrzenia, uznać należało za niedopuszczalną. Jednocześnie Sąd zauważa, że jedną z zasad postępowania administracyjnego jest zasada pisemności, określona w art. 14 § 1 kpa. Zasada ta odnosi się nie tylko do organów administracji publicznej, nakładając na nie obowiązek załatwiania sprawy w formie pisemnej, lecz również do stron postępowania, które powinny formułować swoje żądania na piśmie. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.