II SAB/Wa 403/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R.Z. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego R. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. Z. w dniu [...] grudnia 2012 r. wniósł do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargę na przetwarzanie jego danych osobowych i brak spełnienia obowiązku informacyjnego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W dniu 27 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga R. Z. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, ewentualnie przewlekłości postępowania, zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego, ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał na podejmowane w przedmiotowej sprawie czynności i wyjaśnił, że decyzja w sprawie zostanie wydana niezwłocznie. W toku postępowania przed tutejszym Sądem, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] października 2013 r. wydał w przedmiotowej sprawie decyzję – patrz k-70 akt sprawy. A zatem do wydania decyzji w sprawie doszło po upływie 3 miesięcy od dnia wniesienia skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, 5. aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2001 r., sygn. akt V SAB 315/2000 – Monitor Prawniczy 2002/12, str. 562, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 1998 r., sygn. akt III SAB 77/98 – Serwis Podatkowy 2001/4, str. 43). Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz.267), jeżeli nie dopełnił czynności, określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt I SAB 253/2003 – LexPolonica Online). Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów określonych w powołanym przepisie nie wlicza się – stosownie do art. 35 § 5 K.p.a., terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie zaś z art. 36 K.p.a., o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podejmował czynności w postępowaniu wszczętym skargą R. Z. Działania organu – mające na celu zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego – doprowadziły do załatwienia sprawy, albowiem w dniu [...] października 2013 r. organ wydał w przedmiotowej sprawie decyzję. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało umorzyć postępowanie w sprawie zw skargi na bezczynność organu. Dokonując oceny zasadności skargi, w zakresie przewlekłości postępowania, Sąd stwierdził, iż nie doszło do przewlekłości przedmiotowego postępowania. Konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz zakres podejmowanych przez organ czynności (co wynika z akt administracyjnych) przemawia za oceną, iż w sprawie doszło niewątpliwie do bezczynności organu, ale nie do przewlekłości postępowania. Odnosząc się do żądania skarżącego w zakresie ukarania pracownika organu za nieterminowe załatwienie jego sprawy, stwierdzić należy, iż tak określony zakres żądania nie podlega jurysdykcji tutejszego Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 tej ustawy.