II SAB/Wa 408/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Andrzej Góraj (spraw.) Protokolant Paweł Wyszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Sędzia [...] M. B. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. Uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] został przeniesiony w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] wypowiedział stronie stosunek zawodowej służby wojskowej. Decyzja ta uprawomocniła się w dniu [...] marca 2011 r. Dnia [...] sierpnia 2011 r. strona zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, poprzez dokonanie wypowiedzenia zawodowej służby wojskowej na podstawie ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów wojskowych i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 659). Z uwagi na fakt, iż organ nie uczynił zadość wnioskowi strony z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniosła ona w dniu [...] października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, domagając się zobowiązania Ministra Obrony Narodowej do dokonania wypowiedzenia skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów wojskowych (...), stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, iż przepis art. 5 ust. 2 znowelizowanej ustawy dotyczy przedmiotowej sytuacji faktycznej. Skarżący wskazał też, iż powyższy przepis nie jest przepisem przejściowym zachowującym ważność uprzednio złożonych wypowiedzeń, ani też nie jest przepisem obowiązującym z mocą wsteczną. Jest zaś normą prawną ustanawiającą kategoryczny obowiązek dla organu, z chwilą wejścia w życie omawianej zmiany ustawowej. W ocenie skarżącego, pojawienie się powyższej normy prawnej spowodowało to, iż odpadła w stosunku do niego dotychczasowa podstawa prawna złożonego już wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż nie znajduje się w bezczynności, gdyż wypowiedział już skarżącemu stosunek jego służby wojskowej. Wskazany zaś w skardze przepis nie zawiera unormowania nakładającego na organ obowiązku eliminowania z obrotu prawnego wydanych już rozstrzygnięć dotyczących materii wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej. W piśmie procesowym z dnia 08 lutego 2012 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko wskazane w skardze, uwypuklając dodatkowo okoliczność, iż znajduje się w gronie sędziów ze zniesionych sądów, do której to grupy odnosi się przepis wskazany w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej: ppsa i opisanej w nim instytucji skargi na bezczynność organu. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy na organie spoczywa prawny obowiązek podjęcia ściśle określonych działań, a organ działań tych nie podejmuje. W omawianej regulacji prawnej ustawodawca wprost więc nawiązuje do materii rezultatu, jaki ma powstać wskutek podjęcia działań przez organ. Stąd więc, badając problematykę bezczynności organu, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy określony skutek nastąpił, czy też nie. Dopiero bowiem brak wystąpienia konkretnego skutku potwierdza okoliczność, iż organ popadł w bezczynność. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że bezczynności organu skarżący upatrywał w niezastosowaniu wobec niego normy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów wojskowych (...) (Dz. U. Nr 113, poz. 659). Wyżej powołany przepis regulował kwestię wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej sędziom zniesionych sądów wojskowych. Okolicznością niesporną w sprawie było to, iż skarżący decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Poza sporem pozostaje również to, że przepis prawa, w którego niezastosowaniu przez organ, skarżący dopatruje się bezczynności, wszedł w życie z dniem 17 czerwca 2011 r. Zestawienie ze sobą ww. dat prowadzi do konkluzji, iż przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów wojskowych (...), wszedł w życie po upływie około pięciu miesięcy od chwili zaistnienia, w odniesieniu do skarżącego, skutku, którego przedmiotowa norma prawna dotyczy. Skarżący około pięć miesięcy wcześniej został już bowiem zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W świetle powyższego, brak jest możliwości skutecznego sformułowania zarzutu bezczynności organu, odnośnie zwolnienia strony z zawodowej służby wojskowej. W sytuacji bowiem, gdy organ wykonał ciążący na nim obowiązek i zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej, brak jest podstaw ku temu by twierdzić, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż ponownie nie zwolnił strony ze służby wojskowej w oparciu o przepis prawa, który wszedł w życie później. Nadto, treść przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów wojskowych (...), wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zawiera w sobie nakazu dla organu, by stosował go mimo wcześniejszego wydania decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej. Przyjmując zaś hipotetycznie za trafny tok rozumowania skarżącego, to omawiany przepis, aby mógł być podstawą do działania organu w realiach niniejszej sprawy, powinien zawierać odniesienie do wcześniej wydanej decyzji o zwolnieniu ze służby. Nie sposób bowiem uznać, iż racjonalny ustawodawca nie zawarłby szczegółowych rozwiązań ustawowych, gdyby zamierzał naruszać zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W sytuacji zaś braku rozstrzygnięć ustawowych powyższej kwestii, w ocenie tutejszego Sądu, argumenty zawarte w skardze jawią się jako chybione. Nie znajdują bowiem potwierdzenia w przepisach obowiązującego prawa, jak również przeczą zasadom racjonalności ustawodawcy, czytelnej legislacji oraz trwałości prawomocnych decyzji administracyjnych. Rozpoznając przedmiotową sprawę tutejszy Sąd nie przychylił się również do wniosku skargi o zastosowanie przepisu art. 135 ppsa i wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Ministra Obrony Narodowej o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ww. norma prawna daje Sądowi administracyjnemu możliwość głębszej ingerencji w rozstrzygnięcia organu dotyczące skarżącego, lecz jedynie w sytuacji, gdy Sąd uwzględnia skargę. Treść wyroku zapadłego w niniejszej sprawie uniemożliwiał więc zastosowanie przywołanego przepisu. Na marginesie zaś podkreślenia wymaga okoliczność, iż granicami rozpoznawanej sprawy była ocena tego, czy organ wykonał czynności, do których był zobowiązany, czy też popadł w bezczynność. Granice niniejszego postępowania nie obejmowały zaś badania poprawności rozstrzygnięć wydanych przez organ. W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy ocenił stan sprawy i nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).