II SAB/Wa 408/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Z. H. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdza, że Komendant Główny Policji dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Wnioskiem z dnia 26 maja 2014r. Z.H. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wypłatę zawieszonego uposażenia. Decyzją z [...] maja 2015r. utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2015r. Komendant Główny Policji odmówił uwzględnienia wniosku. Wyrokiem z 9 maja 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższe decyzje. Komendant Główny Policji ponownie działając w sprawie, w dniu [...] lutego 2017r. wydał decyzję merytoryczną. Wnioskiem z 2 marca 2017r. Z.H. zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy. Pismem z 27 kwietnia 2017r. organ przedłużył termin rozpoznania sprawy do dnia 24 maja 2017r. Dnia 9 czerwca 2017r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Następnie w dniu 1 sierpnia 2017r. Z.H. wywiódł skargę do tut. Sądu na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z [...] lutego 2017r. Skarga ta została nadana w Urzędzie Pocztowym także w dniu 1 sierpnia 2017r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, ze w dniu 10 sierpnia 2017r. – wskutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z [...] lutego 2017r. - została wydana decyzja merytoryczna. W uzasadnieniu powyższego pisma procesowego organ przyznał, że nie dochował terminu w jakim zobowiązał się załatwić sprawę lecz wyjaśnił, iż było to spowodowane stopniem czasochłonności czynności koniecznych do podjęcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy organ rozpoznał wniosek strony o ponowne rozpoznanie sprawy przed wniesieniem przez wnioskodawcę skargi na bezczynność. Ta data ma bowiem kluczowe znaczenia dla ustalenia stanu potencjalnej bezczynności. Stan bezczynności organu musi bowiem trwać w chwili wnoszenia skargi na bezczynność, aby Sąd administracyjny miał podstawę do stwierdzenia, iż organ dopuścił się bezczynności. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną był fakt, że Komendant Główny Policji, po otrzymaniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2017r. zakreślił termin na jej rozpoznanie do dnia 24 maja 2017r. Poza spore pozostaje też okoliczność, ze organ w/w daty nie dochował. Wydał bowiem sporną decyzję dopiero w dniu [...] sierpnia 2017r. Zestawiając datę wydania decyzji, której dotyczy zarzucana bezczynność, z datą skutecznego wywiedzenia skargi na bezczynność, uznać należało, iż w chwili składania rozpoznawanej skargi organ pozostawał w bezczynności. Na ten bowiem moment nie została jeszcze wydana decyzja wskutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Nadto minął już też termin zakreślony przez organ dla załatwienia omawianej sprawy. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uznając że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 par.1 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. Zm). Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy tut. Sąd uznał, ze bezczynność organu nie jawiła się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 par.1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). W tym zakresie tut. Sad dał bowiem wiarę organowi, iż opóźnienie w rozpoznaniu sprawy wnikała z czasochłonności czynności koniecznych do podjęcia.