II SAB/Wa 417/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydenta [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku M. G. z dnia [...] czerwca 2020 r., 2. bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. G. (dalej zwany jako "wnioskodawca" lub "skarżący") w dniu [...] czerwca 2020 r. złożył, za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Biura Polityki Mobilności Urzędu [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej organizacji ruchu na ulicach: [...], [...] i [...], przy czym prosił o przesłanie ww. informacji na adres poczty elektronicznej: [...]. W odpowiedzi na wniosek, organ w piśmie z dnia 2 lipca 2020 r. skierowanym do wnioskodawcy za pośrednictwem poczty elektronicznej, zawarł link, pod którym są dostępne informacje, o które wnosił skarżący. Pismo zostało wysłane na błędnie wpisany adres (pominięto fragment "44"). M. G. w dniu 17 lipca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 100 zł na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Prezydenta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ opisał stan faktyczny sprawy jednocześnie wskazując, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została wysłana za pośrednictwem poczty elektronicznej na błędnie wpisany adres e-mail. Błąd ten został zauważony w chwili odebrania skargi M. G. w dniu [...] lipca 2020 r. Niezwłocznie po otrzymaniu skargi, tego samego dnia, odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została ponownie wysłana już na prawidłowy adres poczty elektronicznej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jawiła się jako częściowo zasadna. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie dokonał żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zatem zwalczanie braku działania w załatwianiu sprawy administracyjnej i bez znaczenia pozostają tu okoliczności, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem wyłącznie ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji, innego aktu lub podjęcia czynności i tego zaniechał. Analiza stanu faktycznego niniejszej sprawy przez pryzmat w/w przesłanek prowadziła do wniosku, iż organ dopuścił się bezczynności. Pytany podmiot, co do zasady jest bowiem zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Przedmiotem wniosku była zaś informacja o tym charakterze. Nadto, jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił do Urzędu [...] Biura [...] z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2020 r. domagając się udzielenia konkretnej odpowiedzi i o przesłanie jej na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej. Niesporne jest, że organ pismem z 2 lipca 2020 r. udzielił stosownej odpowiedzi, lecz przesłał ją na błędny adres e-mail. Poza sporem pozostaje też okoliczność, iż powyższy błąd organ zauważył w chwili otrzymania skargi na swoją bezczynność i w tym momencie uchybienie to naprawił przesyłając odpowiedź na wniosek, na prawidłowy już adres e-mail wnioskodawcy. Powyższe świadczy o tym, że do skutecznego udzielenia odpowiedzi na wniosek doszło dopiero po wywiedzeniu niniejszej skargi na bezczynność. W sytuacji więc, gdy o poprawnej reakcji na wniosek możemy mówić tylko wtedy, gdy pytany podmiot udzieli jej w sposób i formie wskazanej we wniosku inicjującym postępowanie, to skoro odpowiedź taka została udzielona dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, to w chwili jej wywodzenia przez skarżącego organ pozostawał – co do zasady - w bezczynności. Co się tyczy faktu wyczerpującego udzielenia żądanej informacji, to okoliczność ta nie została zakwestionowana przez skarżącego w toku postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ podał, iż udzielił żądanej informacji stronie w dniu, w którym otrzymał skargę. Stąd, skoro skarżący, po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, nie podważał zawartych w niej twierdzeń organu, to uznać należało, iż przyznał fakty tak wskazane. Tym samym uznać należało, iż przyznał, że odpowiedź udzielona przez pytany podmiot wyczerpywała wniosek jaki zainicjował przedmiotowe postępowanie. Reasumując, według składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie pytany podmiot dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku inicjującego postępowanie i bezczynność ta trwała w dacie wystąpienia przez stronę skarżącą ze skargą do Sądu. Organ winien bowiem przedłożony wniosek rozpoznać bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, co w sposób jednoznaczny wynika z treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ w sposób skuteczny rozpoznał natomiast wniosek dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, a zatem do tej daty pozostawał w bezczynności. Wcześniejszej aktywności organu w żaden sposób nie można zaś uznać za ekskulpującą od zarzutu bezczynowi, skoro pierwsza odpowiedź przesłana została na niewłaściwy adres. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie spostrzega się, że przy ocenie charakteru bezczynności lub przewlekłości kluczowa jest długość okresu tej bezczynności (przewlekłości) (zob. W. Chróścielewski, glosa do wyroku NSA z 24 kwietnia 2015 r., I FSK 1881/14, Orzecznictwo Sądów Polskich z 2015, nr 12, poz. 116). Podkreślenia nadto wymaga, że istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe" , "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego, choć z uchybieniem ustawowych terminów, ale został załatwiony. Zwłoka organu nie była przy tym nadmierna, gdyż w rzeczywistości trwała około miesiąca. Należy przy tym zaznaczyć, że po wpłynięciu skargi organ niezwłocznie udostępnił żądaną informację. Bezczynność nie miała więc na celu ukrycia spornej informacji. Konsekwentnie do powyższego Sąd nie mógł uwzględnić wniosku o przyznanie sumy pieniężnej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając w trybie art.151 P.p.s.a. żądanie zasądzenia sumy pieniężnej . W przedmiocie kosztów, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 P.p.s.a.