II SAB/Wa 420/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), , Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08 - oddala skargę - Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w dniu [...] maja 2008 r. wydał decyzję nr [...] którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2008 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia [...] września 2005 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] kwietnia 2005 r. własnej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r., o przyznaniu K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] maja 2008 r. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt I. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w pkt II określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że uchylenie przepisu, będącego podstawą wydanej decyzji administracyjnej nie stanowi samoistnej przesłanki do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Uchylenie przepisu, stanowiącego podstawę prawną wydanych decyzji, skutkuje wyłącznie tym, że w przyszłości nie będą wydawane decyzje na podstawie zmienionego (uchylonego) przepisu. Nie powoduje to wygaśnięcia uprawnień, nabytych na podstawie decyzji wydanych, stosownie do obowiązujących wcześniej przepisów, a decyzje te nie stają się bezprzedmiotowe. Żaden z obowiązujących przepisów nie nakazuje wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji, przyznającej emerytowi policyjnemu równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu wydana skarżącemu decyzja o przyznaniu prawa do przedmiotowego świadczenia jest wiążąca, pomimo że przestała istnieć podstawa prawna na podstawie, której została wydana. Pismem z dnia 15 marca 2016 r. K. J. wniósł do Komendanta Głównego Policji wezwanie do wykonania prawomocnego wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08. W dniu 25 maja 2016 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Skarżący podkreślił, że do dnia wniesienia skargi organ, wbrew obowiązkowi, nie podjął żadnej czynności nakazanej prawem. W związku z wieloletnią faktyczną bezczynnością organu, skarżący wniósł o stwierdzenie, iż bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa. W pismach z dnia 14 października 2016 r. oraz z dnia 5 listopada 2016 r. Komendant Główny Policji stwierdził, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. został wykonany w 2009 r. poprzez wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. decyzji nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Wywody Sądu winna rozpocząć uwaga, iż warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Warunek zawarty w art. 52 § 1 P.p.s.a., tj. wyczerpanie środków zaskarżenia, wobec złożenia w dniu 17 maja 2016 r. wezwania do załatwienia sprawy, Sąd uznał za spełniony. W tej sytuacji skarga jest formalnie dopuszczalna. Przystępując natomiast do merytorycznej oceny zasadności skargi, należy wyjaśnić, iż celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy również, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a. wskazujący, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Lektura akt administracyjnych pozwala odnotować, iż skarżący pismem z dnia 18 listopada 2007 r., skierowanym do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] września 2005 r., mocą której Komendant Powiatowy Policji w K. stwierdził wygaśnięcie z dniem[...] kwietnia 2005 r. decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r., przyznającej mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08, uchylił ww. decyzję Komendanta Głównego Policji oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W wyniku wydania wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r. sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] września 2005 r. wróciła do organu I instancji, tj. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Organ ten wydał w dniu [...] maja 2009 r. decyzję nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji nr [...]. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ nie dopuścił się bezczynności po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 14 stycznia 2009 r. wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Postępowanie, którego dotyczył wskazany wyrok było postępowaniem nadzorczym, prowadzonym w trybie art. 156 § 1 k.p.a. i zakończyło się stwierdzeniem nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji nr [...] z dnia [...] września 2005 r. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.