II SAB/Wa 422/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Agnieszka Góra – Błaszczykowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia pkt [...] wniosku z dnia [...] września 2011 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia zanonimizowanych kserokopii wydanych w tym postępowaniu decyzji lub postanowień zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia pkt [...] wniosku K. D. z dnia [...] września 2011 r. w części dotyczącej udostępnienia zanonimizowanych kserokopii wydanych w tym postępowaniu decyzji lub postanowień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, – stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, – zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej K. D. kwotę 100,- (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżąca K. D. zwróciła się, na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] nr [...] w postaci: 1. odpowiedzi na pytanie, czy w chwili obecnej toczy się postępowanie administracyjne o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu i zwrot własności budynku mieszkalnego położonego na tym gruncie, 2. jeżeli odpowiedź na pytanie wskazane w punkcie pierwszym będzie pozytywna, wniesiono o udostępnienie zanonimizowanych kserokopii wydanych w tym postępowaniu decyzji lub postanowień oraz o wskazanie, na jakim etapie postępowanie to znajduje się na dzień złożenia niniejszego wniosku, 3. jeżeli odpowiedź na pytanie wskazane w punkcie pierwszym będzie negatywna, wniesiono o udzielenie informacji, czy prawo własności budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] jest przedmiotem innego postępowania administracyjnego lub sądowego. Naczelnik Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. pismem z dnia [...] września 2011 r. udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na pkt 1 wniosku stwierdzając, że w stosunku do powyższej nieruchomości toczy się postępowanie administracyjne z wniosku następców prawnych dawnego właściciela nieruchomości w oparciu o przepisy art. 213 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Natomiast odnosząc się do żądania zawartego w pkt 2 wskazał, że same dokumenty (treść orzeczenia umieszczona na nośniku papierowym) nie stanowią informacji publicznej i w tej sytuacji nie jest możliwe udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej kopii owych dokumentów. Jednocześnie wskazał, że obecnie trwa wyjaśnianie czy zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. czy został złożony właściwy wniosek przed 31 grudnia 1998 r. oraz czy w dniu wejścia w życie dekretu tzn. 21 listopada 1945 r. znajdował się na przedmiotowej nieruchomości mały budynek mieszkalny posiadający nie więcej niż 20 izb. Ponadto trwa ustalanie wszystkich stron postępowania administracyjnego. W skardze skierowanej w dniu [...] października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca K. D. zarzuciła Prezydentowi W. bezczynność i wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania pkt 2 wniosku z dnia [...] września 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – nie zgodziła się ze stanowiskiem organu powołując się na stanowisko judykatury w tym względzie i stwierdziła, że nie domagała się "nośnika papierowego", tylko znajdującej się na tym nośniku informacji publicznej, zaś informacja taka może zostać udostępniona poprzez doręczenie kserokopii decyzji lub postanowienia, po usunięciu znajdujących się na nich danych osobowych. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżącej wyczerpująco opisano stan prawny, zaś co do żądanych dokumentów podtrzymano wcześniejsze stanowisko. Pismem procesowym z dnia [...] marca 2011 r. skarżąca sprecyzowała skargę ograniczając ją do zobowiązania organu do rozpatrzenia pkt 2 wniosku z dnia [...] września 2011 r. w części dotyczącej udostępnienia zanonimizowanych kserokopii wydanych w tym postępowaniu decyzji lub postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści powyższego przepisu bezspornym jest, że Prezydent W. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i dodać jednocześnie należy, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto – co należy szczególnie w niniejszej sprawie zaakcentować – informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Dodać ponadto należy, że – a co ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie – zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych takich jak treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Oznacza to, że osoba żądająca udostępnienia informacji publicznej – wbrew stanowisku organu – może się domagać zapoznania jej nie tylko z merytoryczną treścią rozstrzygnięć administracyjnych (decyzji, postanowień), lecz również z jego postacią, czyli papierowym nośnikiem (kserokopią) na których te rozstrzygnięcia zostały sporządzone. Rzeczą oczywistą natomiast jest, że taka forma informacji publicznej może być udostępniona po uwzględnieniu ograniczeń wynikających z treści art. 5 ustawy. Reasumując, kserokopie decyzji i postanowień, o co wnosiła skarżąca, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, zaś takie rozstrzygnięcia tracą charakter indywidualny poprzez – i na co wymieniona we wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. i w skardze do Sądu zwracała uwagę – usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych, zaś stanowisko judykatury w pełni podziela powyższy pogląd (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 83/10). W tej sytuacji zatem organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącej K. D. zanonimizowanych kserokopii decyzji lub postanowień wydanych we wskazanym przez nią postępowaniu. Niezależnie od powyższego bezczynność owa nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wskazuje raczej na niewystarczającą znajomość zagadnienia przez organ, o czym świadczy chociażby powołanie się w odpowiedzi na skargę na jedno z rozstrzygnięć sądowych. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się lekceważenia wnioskodawczyni, czy też celowego wprowadzania jej w błąd i wobec powyższego nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.