II SAB/Wa 424/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi I. P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej I. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] sierpnia 2013 r. I. P. złożyła zgłoszenie do ewidencji: 1. zgłoszenie zmiany wpisu w ewidencji dotyczącej prowadzenia Punktu Przedszkolnego "[...]" przy ulicy [...] w W., z żądaniem przekształcenia punktu w przedszkole, 2. zgłoszenie do ewidencji Przedszkola Niepublicznego "[...]" ulica [...] w W. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Prezydent Miasta [...] W. odmówił wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez W. w zakresie przedstawionym w przedmiotowym zgłoszeniu. Od powyższej decyzji I. P. złożyła odwołanie do [...] Kuratora Oświaty. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] uchylił decyzję nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2014 r. o odmowie wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez miasto W. Przedszkola Niepublicznego "[...]" wydaną I. P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent W. poinformował I. P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wpisu Niepublicznego Przedszkola "[...]" do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez W. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wezwał do złożenia na podstawie art. 82 ust. 2 i ust. 4 ustawy o systemie oświaty w terminie 7 dni pozytywnej opinii o zabezpieczeniu przeciwpożarowym dopuszczającej lokal przy ul. [...] w W. do prowadzenia przedszkola. W dniu [...] maja 2014 r. I. P. skierowała do Prezydenta W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia [...] maja 2014 r. W dniu [...] maja 2014 r. skarżąca złożyła zażalenia do [...] Kuratora Oświaty w W. na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. I. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., w której wniosła o zobowiązanie Prezydenta W. do wydania aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie Prezydenta W. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, o orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5000 zł na podstawie art. 149 § 2 Ppsa, zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazuje, iż nie pozostaje w bezczynności bowiem w dniu [...] maja 2014 r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...]. W dniu [...] lipca 2014 r. skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym ustosunkowała się do nadesłanej odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzję lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane prze organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzje, postanowienia, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania z związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (zob. T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, pod red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 109 i 110). W niniejszej sprawie I. P. zarzuciła Prezydentowi W. bezczynność polegającą na niewydaniu aktu administracyjnego po uchyleniu przez [...] Kuratora Oświaty decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2014 r. pomimo upływu terminów określonych w art. 35 kpa. Zgodnie z przepisem art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego: § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. § 2. Niezwłocznie powinny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. § 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągi miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. § 4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. § 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Natomiast zgodnie z art. 36 kpa: O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Bezsporne jest, iż decyzją [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylona została do ponownego rozpatrzenia decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2014 r., którą odmówiono skarżącej wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez W. Przedszkola Niepublicznego "[...]". Decyzję tę organ otrzymał jak sam wskazuje [...] kwietnia 2014 r. Do dnia wniesienia skargi z dnia [...] maja 2014 r. na bezczynność Prezydenta W. pomimo upływu terminu określonego w art. 35 kpa sprawa nie została załatwiona jak również skarżąca nie została zawiadomiona o przyczynie zwłoki ani nie wskazano nowego terminu załatwienia sprawy. Tym samym oczywiste jest, iż organ pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Jednakże w dniu [...] maja 2014 r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...]. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej w dniu [...] czerwca 2014 r. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2014 r. Niewątpliwie zatem w dacie orzekania przez Sąd organ nie pozostawał już w bezczynności w odniesieniu do wniosku skarżącej o rozpatrzenie sprawy. Zaistniała więc przesłanka do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa" jako bezprzedmiotowego. Jednak, jak stwierdza się w orzecznictwie, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 194 § 1 Ppsa, że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 pkt 3 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA 2013/1/7, Lex nr 1271778). Z tego względu należało ocenić, czy bezczynność organu miała postać kwalifikowaną w postaci rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że bezczynność Prezydenta W. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała ona bowiem z milczenia organu bądź też lekceważącego stosunku do rozpatrzenia sprawy. Spowodowana została koniecznością wyjaśnienia wątpliwości dotyczących zabezpieczenia przeciwpożarowego dopuszczającego lokal do prowadzenia przedszkola. W tym celu organ zwrócił się do skarżącej (jednakże dopiero w dniu [...] kwietnia 2014 r.) o nadesłanie w terminie 7 dni pozytywnej opinii o zabezpieczeniu przeciwpożarowym dopuszczającej lokal przy u. [...] w W. do prowadzenia przedszkola. Skarżąca na to wezwanie przesłała w dniu [...] maja 2014 r. "Informację o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczeństwo pożarowe Przedszkola Niepublicznego [...]" nie dołączając opinii Państwowej Powiatowej Straży Pożarnej. Tym samym zaistniała już przesłanka do wydania decyzji, która jednakże została wydana dopiero w dniu [...] maja 2014 r. W ocenie Sądu nie zaistniały też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 Ppsa, która ma przede wszystkim charakter dyscyplinujący, a w dalszej kolejności represyjny i prewencyjny. Wskazane wyżej okoliczności, które doprowadziły do stanu bezczynności, nie skłaniają do uznania, by konieczne było w niniejszej sprawie sięganie po środki prewencyjne i represyjne, zaś wobec ustania bezczynności, cel dyscyplinujący grzywny odpadł. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 2, oraz art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.