II SAB/Wa 424/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] listopada 2018r. dotyczącego odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1) stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dopuścił się bezczynności i przewlekłości; 2) stwierdza, że bezczynność i przewlekłość Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w kwocie 1000 (słownie: tysiąc) złotych; 4) przyznaje od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz M. P., sumę pieniężną w kwocie 2000 (słownie dwa tysiące) złotych I Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. M. P. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z [...] maja 2021r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej "Ministrem"), po wyroku WSA w Warszawie z 19 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 522/20, wnosząc o zobowiązanie Ministra do wydania nowej decyzji, stwierdzenie, że Minister dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzenie, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny i przyznanie od Ministra na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 4617,48 zł. Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że wnioskiem z [...] listopada 2018r., działając w trybie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (zwana dalej "u.z.e.f.") wystąpił o wyłączenie stosowania art. 15c u.z.e.f. Wniosek wpłynął do organu [...] listopada 2018r. Minister poinformował Skarżącego pismem z [...] listopada 2018r., że rozpatrzenie ww. wniosku w podstawowym terminie, przewidzianym w k.p.a. nie jest możliwe, z uwagi na konieczność podjęcia dodatkowych czynności: wystąpienia z zapytaniami do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA oraz do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej "IPN") oraz do formacji, w której Strona pełniła służbę. W związku z tym, na podstawie art. 35 § 3 k.p.a., sprawa zostanie rozpoznana do [...] maja 2019r. Minister pismem z [...] września 2019r. poinformował Skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wskazując, że zebrano dokumentację niezbędną do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Minister równocześnie wskazał, że rozpatrzenie wniosku nastąpi do [...] grudnia 2019r. Do organu wpłynęło 2 grudnia 2019r. ponaglenie Skarżącego, w którym wskazał, że postępowanie prowadzone jest w sposób przewlekły, a Minister dopuszcza się bezczynności. Minister decyzją z [...] stycznia 2020r. nr [...] odmówił wyłączenia stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Skarżący wniósł na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 19 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 522/20, uchylił zaskarżoną decyzję. Do organu wpłynęło [...] grudnia 2020r. ponaglenie Skarżącego. Minister pismem z [...] grudnia 2020r. wystąpił do IPN z wnioskiem o przesłanie kompletnych akt osobowych sygn. [...] dotyczących przebiegu służby Skarżącego, o czym poinformował stronę. Kopię wnioskowanych akt przesłano do Organu przy piśmie z [...] stycznia 2021r. Skarżący w związku z tym złożył wskazaną na wstępie skargę do WSA w Warszawie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra, podnosząc, że choć WSA w Warszawie wydał wyrok sygn. II SA/Wa 522/20 uchylający decyzję Ministra z [...] stycznia 2020r. nr [...] i nakazał wydanie nowej decyzji z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd oceny prawnej, to Minister nie podjął żadnej czynności, a wniosek o nadesłanie kopii kompletnych akt osobowych skierował do IPN [...] grudnia 2020r. Ponadto skoro Minister uzyskał te akta na wcześniejszym etapie postępowania, należy rozpatrywać w kategorii pozornych czynności niezmierzających do załatwienia sprawy. 2. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że aby wydać decyzję w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f., musi dokonać wszechstronnego i wnikliwego zbadania sprawy, co wymaga podjęcia szeregu czynności wyjaśniających. Podniósł, że biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych (przytoczone w odpowiedzi na skargę), wydłużenie terminu załatwienia sprawy było uzasadnione, gdyż organ potrzebuje realnego w okolicznościach sprawy czasu do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Właściwy czas na wydanie i uzasadnienie decyzji jest bardzo istotny, ze względu na materię, którą obejmuje u.z.e.f. - wysokość zaopatrzenia emerytalnego, rentowego, rentowego rodzinnego funkcjonariuszy i ich rodzin. Minister powołał się też na znaczną ilość spraw wpływających do organu (ponad 4900 na dzień sporządzania odpowiedzi na skargę), więc przyjął, że w sprawie nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a obiektywnie weryfikowalnymi czynnikami, które wpływają na terminy rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji. 3. Skarżący pismem z 6 grudnia 2021r. wystąpił o umorzenie postępowania w sprawie zobowiązania Ministra do wydania decyzji, gdyż 16 sierpnia 2021r. otrzymał decyzję Ministra z [...] lipca 2021r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). Przedmiotem zaskarżenia była bezczynność i przewlekłość ww. Ministra w związku ze złożonym przez Skarżącego wnioskiem z [...] listopada 2018r. o wydanie decyzji w trybie art. 8a u.z.e.f. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Kognicja Sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność i przewlekłość organu administracyjnego w sprawie wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. Sąd, stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznaniu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 149 § 6 P.p.s.a. 3. Sąd, oceniając skargę przez pryzmat ww. przepisów doszedł do konkluzji, że skarga była dopuszczalna, gdyż Skarżący przed jej wniesieniem wystąpił do Ministra z ponagleniem, w trybie art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 2 k.p.a. 4. Sąd stwierdza ponadto, że w piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z przewlekłością, czy z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadzi postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi, Sąd bierze zaś pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. Do uznania bezczynności, czy przewlekłości organu administracyjnego konieczne jest zatem w pierwszym rzędzie ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmował w terminach ustawowych działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Sąd ustalił, że Minister przed wydaniem przez Sąd wyroku w rozpoznawanej sprawie – 25 stycznia 2022r. – wydał wobec Skarżącego, w trybie art. 8a u.z.e.f., decyzję z [...] lipca 2021r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a, art. 24a u.z.e.f. Miało to jednak miejsce z rażącym uchybieniem terminu do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że Skarżący wystąpił do Ministra [...] listopada 2018r. o wydanie decyzji w trybie art. 8a u.z.e.f., w brzmieniu nadanym ustawą z 16 grudnia 2016r. o zmianie ww. ustawy, który stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1. krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990r. oraz 2. rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Przepis art. 8a u.z.e.f. wszedł w życie 1 stycznia 2017r., zaś decyzje wydawane przez organ administracyjny na jego podstawie mają charakter decyzji uznaniowych. Określone w ww. przepisie przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy, znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W analogicznych sprawach do rozpoznawanej zapadło ponadto już wiele orzeczeń Sądów administracyjnych, w zasadzie jednolitych od grudnia 2019r. i wyjaśniających wątpliwości interpretacyjne wynikające z ww. przepisu art. 8a u.z.e.f. Również w odniesieniu do Skarżącego wydano orzeczenie - wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 522/20, w którym uchylono decyzję Ministra z [...] stycznia 2020r. nr [...] i nakazano Ministrowi wydanie nowej decyzji, z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd oceny prawnej. Minister otrzymał ww. orzeczenie wraz z aktami sprawy i stwierdzoną prawomocnością 28 września 2020r. Minister, zgodnie więc z art. 12 k.p.a. organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Stwierdzić też należy, że zasada szybkości postępowania, wyrażona ww. przepisie, jest ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., choć nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy bowiem ww. obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., może wiązać się z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania. Wówczas, stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., organ administracyjny obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 k.p.a. określono też terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ administracyjny powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Sąd, mając na względzie ww. przepisy oraz okoliczności wynikające z akt sprawy, uznał, że rację ma Skarżący wskazując w skardze, że Minister uchybił w sposób rażący obowiązkom wynikającym z ww. przepisów dotyczących szybkiego załatwienia sprawy, a okoliczności podnoszone w odpowiedzi na skargę nie wskazują na dostateczne usprawiedliwienie tegoż stanu bezczynności. Skoro Minister otrzymał ww. orzeczenie WSA w Warszawie z 19 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 522/20, w którym uchylono decyzję Ministra z [...] stycznia 2020r. nr [...] i nakazano Ministrowi wydanie nowej decyzji, z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd oceny prawnej - wraz z aktami sprawy i stwierdzoną prawomocnością 28 września 2020r., powinien niezwłocznie podjąć czynności zmierzające do rozpatrzenia sprawy. Do wniesienia przez Skarżącego ponaglenia z 19 grudnia 2020r. – data wpływu do organu 28 grudnia 2020r. - czynności te nie zostały jednak podjęte. Minister dopiero 30 grudnia 2020r. zwrócił się do IPN z pismem o nadesłanie kopii kompletnych akt osobowych. Nie udzielił też żadnej odpowiedzi na złożone przez Skarżącego ponaglenie. Zwrócić też należy uwagę, że IPN przy piśmie z 12 stycznia 2021r. nadesłał Ministrowi płytę DVD zawierającą kopie akt osobowych (data wpływu do organu 21 stycznia 2021r.). Minister zwlekał jednak z wydaniem decyzji w trybie art. 8a u.z.e.f. do [...] lipca 2021r. czyli ponad 6 miesięcy od otrzymania ww. akt osobowych Skarżącego z IPN i 10 miesięcy od otrzymania ww. prawomocnego wyroku z WSA w Warszawie wraz z aktami sprawy, zobowiązującego do należytego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem Sądu analiza ww. okoliczności podnoszonych przez Skarżącego w skardze, jak również analiza przedłożonych przez Ministra akt administracyjnych sprawy nie daje Sądowi podstaw do stwierdzenia, że podejmowane przez organ czynności w sprawie, która zakończyła się wydaniem ww. decyzji z [...] lipca 2021r. zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Rozpatrywanie sprawy przez 10 miesięcy po nadesłaniu przez Sąd ww. wyroku w sprawie Skarżącego już samo w sobie stanowi o braku zrealizowania zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 12 k.p.a. Dodatkowo wskazać należy, że Minister w toku ww. postępowania pozostawał w bezczynności przez długie okresy, bez wykonywania jakichkolwiek czynności i bez informowania Skarżącego kiedy przewiduje załatwić sprawę wszczętą przecież wnioskiem Skarżącego z [...] listopada 2018r. Ponadto, o czym mowa wyżej, z akt sprawy nie wynikają jakiekolwiek czynności podejmowane przez Ministra w czasie po otrzymaniu akt z IPN, czyli przez 6 miesięcy. Tym samym obok bezczynności wystąpiła też przewlekłość w poradzonym przez Ministra postępowaniu. Organ nie zareagował ponadto na ponaglenie skierowane przez Skarżącego w piśmie z 19 grudnia 2020r. Powyższe wskazuje na rażące naruszenie przez Ministra ww. przepisów, a przede wszystkim zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 12 k.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej obowiązany był załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Zwłoka, jakiej dopuścił się Minister w załatwieniu sprawy, miała rażący charakter i nie budziła żadnych wątpliwości, wskazując ponadto, że organ naruszył też zasadę zaufania do organów administracyjnych, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a. Brak podejmowania czynności koniecznych i wynikających także z ww. prawomocnego wyroku o sygn. akt II SA/Wa 522/20, jest naganne i uzasadnia uznanie, że w sprawie zaszła opieszałość co do terminowości i rzetelności działania Ministra, mająca charakter rażący. Uchybienie ww. przepisom nie zostało ponadto usprawiedliwione okolicznościami sprawy. W ocenie Sądu, zarówno czas trwania postępowania z ww. wniosku Skarżącego w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 8a u.z.e.f., jak i brak działań w wyżej podanych, dłuższych okresach, które to działania wskazywałyby na zmierzanie do, jak najszybszego zakończenia postępowania, w tym brak reakcji na skierowane przez Skarżącego ponaglenie oraz brak powołania się na okoliczności, które usprawiedliwiałaby choćby czasowy brak działania organu administracyjnego, powodują, że konieczne stało się stwierdzenie, że wystąpiła w sprawie bezczynność i przewlekłość Ministra, która miała charakter rażącego naruszenia prawa. Nie chodzi przy tym o samo rażące naruszenie art. 35 § 1 i 3 k.p.a., który wyznacza terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy art. 12 k.p.a., statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., który wskazuje na potrzebę pogłębiania przez organ władzy publicznej zasady zaufania do tegoż organu, co w sprawie nie miało miejsca. Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest bowiem rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości rzeczowej musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego, Sąd w pełni podziela. Tym niemniej, czasu opóźnienia w sprawie nie można usprawiedliwić ww. okolicznościami, gdyż Minister przez wiele miesięcy nie kończył postępowania i nie wydawał decyzji administracyjnej, przy braku podejmowania jakichkolwiek czynności wyjaśniających, o których mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. 5. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego (punkt pierwszy sentencji). Orzeczenie zawarte w punkcie drugim sentencji wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., podnosząc ponadto, że skoro bezczynność i przewlekłość Ministra miała rażący charakter, uzasadnione było wymierzenie (punkt trzeci sentencji) organowi grzywny w wysokości 1000 (tysiąca) złotych, na mocy art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd uznał też, że w stanie faktycznym sprawy należało przyznać Skarżącemu od Ministra, na mocy art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., sumę pieniężną w wysokości 2000 (dwóch tysięcy) złotych – punkt czwarty sentencji. Suma pieniężna stanowi bowiem swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez Sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności i przewlekłości organu, zaś jej przyznanie w ww. wysokości wynikało z czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla Skarżącego oraz braku należytego działania Ministra wynikającego m.in. z zasad ogólnych k.p.a.: art. 12 i art. 8 § 1 k.p.a., jak też ww. przepisów, dotyczących terminowego i zgodnego z prawem załatwiania sprawy. Sąd podnosi, że jakkolwiek rację ma Minister, wskazując w odpowiedzi na skargę, że sprawa dotyczyła wysokości zaopatrzenia emerytalnego Skarżącego, tym niemniej w realiach sprawy nie można było uznać, że organ, ze względu na materię, którą obejmuje u.z.e.f., w dziesięciomiesięcznym okresie od nadesłania akt sprawy wraz z prawomocnym, ww. wyrokiem WSA w Warszawie, przed wydaniem ww. decyzji z [...] lipca 2021r. nie był zobowiązany do podejmowania czynności, które miałyby na względzie ten aspekt sprawy, jak również wymagały tak długiego czasu na zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej.