II SAB/Wa 426/11

PostanowienieWSA w Warszawie2012-06-12

Skład orzekający: Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk, Waldemar Śledzik

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej staje się bezprzedmiotowe, jeśli organ rozpozna wniosek po wniesieniu skargi, a przed dniem rozprawy?
Ratio decidendi
Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organ rozpozna wniosek strony po wniesieniu skargi do Sądu, a przed dniem rozprawy. W takiej sytuacji organ nie pozostaje już w bezczynności, a celem skargi, jakim jest zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, został osiągnięty.
Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, żądając skanów postanowień. Organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji po wniesieniu skargi, ale przed rozprawą. Sąd rozpoznał sprawę i postanowił umorzyć postępowanie.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Waldemar Śledzik, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego S. G. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 17 listopada 2011 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. W skardze skarżący podniósł, iż w dniu [...] października 2011 r. wystosował do Sądu Rejonowego w W. pismo, w którym zwrócił się w trybie dostępu do informacji publicznej o przesłanie mu drogą elektroniczną skanów postanowień tego Sądu w sprawie [...] z dnia [...] maja 1980 r. i w sprawie [...] z dnia [...] lutego 1996 r. Pomimo upływy w dniu [...] listopada 2011 r. ustawowego terminu do udzielenia informacji publicznej zobowiązany podmiot nie odpowiedział na wniosek skarżącego. W związku z powyższym, skarżący wniósł o zobowiązanie skarżonego podmiotu do udzielenia żądanej wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. informacji publicznej, stwierdzenie rażącego naruszenia przez niego prawa (art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej), wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w W. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Uzasadniając wniosek zawarty w piśmie procesowym, organ podniósł, iż w dniu [...] listopada 2011 r. wydał decyzję, którą odmówił wnioskodawcy żądanych skanów dokumentów, uznając, że zawarta w nich treść nie stanowi informacji publicznej. Organ stwierdził, iż jakkolwiek Sąd nie zachował terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jego przekroczenie było nieznaczne i nie sposób kwalifikować je jako rażące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 54 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Należy zauważyć, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/63). W analizowanej sprawie organ po wniesieniu skargi do Sądu rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] października 2011 r. i decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. Decyzja ta została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu [...] listopada 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia decyzji. Skoro organ rozpatrzył wniosek strony po wniesieniu skargi do Sądu, a przed dniem rozprawy, to organ ten nie pozostaje już w bezczynności, a postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Innymi słowy mówiąc: ponieważ celem skargi na bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej jest zobowiązanie organu do rozpatrzenia złożonego w tym zakresie wniosku, stąd udzielenie skarżącemu wszystkich żądanych informacji uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie przyznania adwokatowi wynagrodzenia za poniesione i nieopłacone koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 162, poz. 1348 ze zm.).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło