II SAB/Wa 434/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. O. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie informacji publicznej. Skarga postanowieniem tego Sądu z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Łd 83/13 została zgodnie z właściwością miejscową przekazana do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący powołując się na przepisy Konstytucji RP oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o zobowiązanie Prokuratora Generalnego RP do podania mu, opublikowanie numerów telefonów służbowych stacjonarnego i komórkowego, "pod którymi organ jest osiągalny, telefony odbiera". W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny RP wniósł o odrzucenie skargi, gdyż skarga dotyczy działalności organ niebędącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 z późn. zm.), prokuratura jest organem ochrony prawnej. W tym miejscu podać należy, że pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. wniósł o oddalenie skargi. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 września 2013 r. podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze oraz odniósł się do argumentów organu o odrzucenie skargi ze względu na brak kognicji sądu administracyjnego odmawiając im trafności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5. oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przykładowy katalog informacji publicznych zawiera art. 6 przedmiotowej ustawy, w którym wymieniono m.in. informację o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy). Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08, LexPolonica nr 2263509, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357). Przyjąć zatem należy, że "analiza art. 6 wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu" (I. Kamińska, M. Rozłupka - Ostrowska, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, opublikowany w LexPolonica), nie jest więc informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji publicznej obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu, odmowy jej udostępnienia w formie decyzji, czy też poinformowanie zainteresowanego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy nie ulega wątpliwości, że Prokurator Generalny RP jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z zasadami i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie należało przesądzić, czy żądane przez skarżącego numery telefonów (stacjonarnych i komórkowych) Prokuratora Generalnego RP stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Analizując tę kwestię, Sąd doszedł do przekonania, że numer telefonu nie jest informacją publiczną. Żądanie skarżącego nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, lecz zmierza do uzyskania możliwości komunikowania się z organem w sprawie indywidualnej z pominięciem przyjętych w tym zakresie form, a w szczególności z pominięciem regulacji prawnych związanych z realizacją przez organ przypisanych mu zadań z wykorzystaniem struktur organizacyjnych w podległym mu urzędzie, w tym załatwiania spraw obywateli. Podkreślić należy, że telefon to urządzenie służące do porozumiewania się na odległość i umożliwia, w przypadku organu, sprawne realizowanie jego zadań. Reasumując, stwierdzić należy, że osoby zainteresowane kontaktem telefonicznym z Prokuratorem Generalnym RP mogą to realizować, poprzez działające w strukturze organizacyjnej prokuratury komórki. Na podkreślenie zasługuje fakt, że przy kwalifikacji danej informacji jako informacji publicznej istotne jest przede wszystkim to, co dana informacja zawiera i czemu ma służyć. Z samego faktu, że telefon jest służbowy nie można wyprowadzić wniosku, że jego numer jest informacją publiczną. Odrębną natomiast kwestią jest sposób korzystania z niego, ale ta nie była przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Odnosząc się do argumentów skarżącego przedstawionych w skardze, Sąd ich nie podziela, jak również nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartego wyroku z dnia sygn. akt II SAB/Sz 28/12, do którego odwołuje się skarżący. W wyroku tym Sąd uznał, że numer telefonu Prezydenta Miasta S. jest informacja publiczną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.