II SAB/Wa 437/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Andrzej Kołodziej, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M.A. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego M. A. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W 2012 r. M. A. wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargą na przetwarzanie jego danych osobowych przez Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] w K. Decyzją z [...] maja 2012 r. organ umorzył postępowanie w sprawie, a następnie rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy decyzją z [...] listopada 2012 r. Wyrokiem z 9 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższe decyzje. W dniu [...] stycznia 2014 r. do organu wpłynął odpis ww. prawomocnego wyroku. Po zgromadzeniu materiału dowodowego organ [...] lutego 2014 r. skierował do stron postępowania informacje o powyższym fakcie. Dnia [...] maja 2014 r. M. A. wywiódł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania organu w rozpoznaniu jego skargi inicjującej sprawę. Podkreślił, iż na rozstrzygnięcie organu oczekuje już od 2012 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż nie pozostaje w bezczynności, gdyż [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję administracyjną nakazującą administratorowi danych osobowych dokonania adnotacji w księdze chrztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi i analizowane pod tym kątem podlegało umorzeniu. W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż strona w skardze do tutejszego Sądu w sposób niedopuszczalny skomasowała dwa żądania – stwierdzenia bezczynności i przewlekłości. Ponieważ orzekanie w zakresie obydwu ww. przedmiotów nie może zostać dokonane w jednym postępowaniu, tutejszy Sąd przyjął, że przedmiotem skargi jest żądanie pierwsze, o charakterze dalej idącym, a nadto będące pierwszym ze wskazanych przez stronę żądań. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu administracji. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną było to, że organ był zobowiązany do rozpatrzenia skargi strony z 2012 r., oraz że procedurę w tym zakresie organ mógł rozpocząć dopiero po otrzymaniu z Sądu administracyjnego prawomocnego wyroku uchylającego poprzednio wydane decyzje. Poza sporem pozostawało również to, że wniosek skarżącego został ostatecznie zrealizowany przez organ. W dniu [...] czerwca 2014 r. wydano bowiem decyzję administracyjną, będącą procesowym uzewnętrznieniem poglądu organu odnośnie skargi strony z 2012 r. Stąd też postępowanie w niniejszej sprawie na obecnym etapie jej postępowania należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Żądana czynność została bowiem wykonana przez organ jeszcze przed rozprawą. Z uwagi na fakt, iż rozpoznanie sprawy przez organ nastąpiło dopiero po wniesieniu skargi do Sądu na bezczynność organu, zasadnym było zasądzenie na jego rzecz od organu zobowiązanego, zwrotu kosztów postępowania. Na dzień wnoszenia skargi, była ona bowiem zasadna. Tutejszy Sąd nie dopatrzył się natomiast przesłanek świadczących o tym, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Po otrzymaniu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem uchylającym poprzednie decyzje, organ prowadził bowiem postępowanie zmierzające do wydania decyzji w sprawie. Nie zachodziła więc sytuacja, w której organ próbowałby uchylić się od rozpoznania skargi strony. W związku z powyższym brakiem występowania kwalifikowanej postaci bezczynności nie istniała też podstawa do ukarania organu grzywną. Na marginesie należało podnieść, że wbrew twierdzeniom strony, brak jest możliwości uznania, że bezczynność organu istniała od chwili złożenia skargi w 2012 r. Nie należy bowiem zapominać o tym, że w 2012 r. organ wydał decyzje rozstrzygające sprawę. Fakt, że decyzje te w efekcie postępowania przed Sądem administracyjnym zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, nie świadczy o tym, aby organ pozostawał w bezczynności. Wyjaśnienia wymaga też okoliczność, iż wbrew wywodom skarżącego, data otrzymania odpisu wyroku WSA wraz z uzasadnieniem przez stronę, nie może być utożsamiana z powstaniem obowiązku działania po stronie organu. Organ mógł podjąć działania w sprawie wyłącznie na mocy prawomocnego wyroku sądowego. Dla uprawomocnienia się wyroku konieczny jest zaś upływ stosownych terminów ustawowych. W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.