II SAB/Wa 44/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia zażalenia R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Komendant Wojewódzki Policji [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 odmówił R.L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia - według stanu na dzień [...] sierpnia 1994 – na stanowisku [...] Komendanta Powiatowego Policji w J.. R.L. pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. (nazwanym przez niego "zażaleniem"), skierowanym do Komendanta Głównego Policji, stwierdził między innymi, iż nie zgadza się ze stanem faktycznym i prawnym postanowienia, rezygnuje z trybu odwoławczego (zażalenia) i wnosi o stwierdzenie nieważności postanowienia, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. W treści wspomnianego wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r., zatytułowanego "wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego nieostatecznego, z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]...", R.L. powtórzył powyższe stwierdzenie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na oba pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r., pismem z dnia [...] października 2013 r. poinformował R.L., iż podtrzymuje stanowisko wyrażone we wcześniejszej korespondencji, kierowanej do strony. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. R.L. wezwał Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niezałatwieniu sprawy w przedmiocie rozpatrzenia postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W dniu [...] grudnia 2013 r. R.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w rozpatrzeniu jego sprawy między innymi w zakresie żądań złożonych w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r., w sprawie postanowienia nr [...] wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w dniu [...] sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie. Wskazał, iż organ na piśmie wyjaśnił skarżącemu powody niewydania postanowienia, co stanowi o bezzasadności skargi. Nadto skarżący w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r. sam oświadczył, iż rezygnuje z trybu odwoławczego. W ocenie organu w przypadku cofnięcia środka zaskarżenia przez stronę, postępowanie wszczęte jego wniesieniem staje się bezprzedmiotowe. Ponadto organ nie został wezwany prawidłowo przez skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w zakresie, w którym zarzuca bezczynność Komendanta Głównego Policji w rozpatrzeniu pisma skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r., zatytułowanego zażalenie (k-1 akt adm.), dotyczącego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (k-5 akt adm.), jest zasadna. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70). Skarżący dopełnił warunków formalnych do wniesienia skargi na bezczynność, gdyż skargę tę poprzedził wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...] listopada 2013 r., k-17 akt adm.). Jak wynika z akt sprawy, R.L. w terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wniósł dwa pisma. Pierwsze, zatytułowane "zażalenie", w którym wskazywał na żądanie stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia z jednoczesnym oświadczeniem o rezygnacji z trybu zwykłego (zażalenia). Drugie, zatytułowane "wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego nieostatecznego, z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]...". W takim stanie faktycznym obowiązkiem organu było ustalenie, co jest przedmiotem żądania skarżącego. Czy celem skarżącego jest wniesienie środka odwoławczego od przedmiotowego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., opartego na zarzucie nieważności tego postanowienia, a jeżeli tak to skarżący winien sprecyzować ten zarzut, zgodnie z katalogiem wskazanym w art. 156 K.p.a. Czy też celem skarżącego było złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia. W ocenie Sądu, zawarte w odpowiedzi na skargę, twierdzenie Komendanta Głównego Policji, iż skarżący faktycznie cofnął zażalenie, nie jest prawidłowe. Stosownie bowiem do treści art. 137 K.p.a., organ powinien dokonać oceny skuteczności cofnięcia przez stronę wniesionego zażalenia. Nadto w sytuacji, gdy z treści sformułowania zawartego w piśmie zatytułowanym przez skarżącego "zażalenie", to jest jednoczesnego wskazania na zarzut nieważności postanowienia i jednoczesnego stwierdzenia, iż skarżący rezygnuje z trybu zwykłego, bez uprzedniego wyjaśnienia powyższej rozbieżności, procedowanie przez organ w ramach art. 137 K.p.a. byłoby przedwczesne. Dlatego nie można w niniejszym stanie faktycznym i prawnym mówić o skutecznie cofniętym przez skarżącego środku odwoławczym (zażaleniu). Organ nie uczynił niczego, aby wyjaśnić przedmiotową sprawę, co do zakresu treści żądania skarżącego, zaś pismo organu z dnia [...] października 2013 r. nie odnosi się do poruszonego w pismach skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r. zagadnienia ewentualnej nieważności przedmiotowego postanowienia. Z tych też względów Sąd uznał, iż organ pozostawał w bezczynności i w bezczynności tej trwał mimo wezwania go przez skarżącego do zaprzestania naruszenia prawa pismem z dnia [...] listopada 2013 r. oraz mimo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie ar. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Ponadto, zgodnie z treścią art. 149 powołanej ustawy, stwierdzając bezczynność organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany do oceny stanu tej bezczynności. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się, aby stwierdzona bezczynność organu miała postać rażącego naruszenia prawa (pkt 2 wyroku). Głównym powodem takiej oceny bezczynności była niejednoznaczność żądania skarżącego zawartego w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz ilość spraw inicjowanych przez skarżącego, co częściowo tłumaczy zwłokę organu w działaniu.