II SAB/Wa 440/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w S. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: -odrzucić skargę- . W dniu 2 listopada 2011 r. A. L. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w S. w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 26 września 2011 o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W., tj. zażalenia o jakim mowa w art. 37. k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga A. L. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w S. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wyjaśnić również należy, iż oceniając dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego należy również brać pod uwagę inne unormowania, które wprost wyłączają kognicję sądów administracyjnych. Unormowanie takie ma miejsce w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.(Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.). Zgodnie z art. 217 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. W kolejnych artykułach cytowana ustawa wskazuje, które ze spraw dotyczących stosunku służbowego podlegają kognicji sądów administracyjnych, sądów powszechnych, a które w ogóle nie zostały poddane kontroli sądowej. Zgodnie z art. 218 ust. 1 sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji. Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 218 ust 5 ustawy o Służbie Więziennej). Stosownie zaś do art. 219 ust. 1 i ust. 3 sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Rozkaz personalny jest wykonywany z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje. Z kolei w art. 220 ustawodawca wskazał, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Przedmiotem skargi A. L. w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w S. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Nie ulega wątpliwości, iż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest sprawą ze stosunku służbowego, dotyczy bowiem realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających ze stosunku służbowego. Sprawa tego rodzaju nie została wymieniona ani w art. 218, ani też w art. 219, ustawy o Służbie Więziennej. Stwierdzić należy wobec powyższego, że sprawa ze skargi A. L. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sądem właściwym do rozpoznawania sporów o roszczenia ze stosunków służbowych, w tym dotyczących pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego dla funkcjonariusza Służby Więziennej, jest sąd powszechny. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.