II SAB/Wa 442/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] sierpnia 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. (nr [...]) o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) o nakazie opróżnienia lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżący pismami z dnia [...] i [...] listopada oraz [...] marca 2021 r. wniósł – na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej jako "k.p.a." – do organu ponaglenia. W piśmie z dnia 11 grudnia 2020 r. zapowiedział z kolei wniesienie do Sądu skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego żądania stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji. Organ – na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. – pisma przesłane przez skarżącego przekazał Komendantowi Głównego Policji, celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że Komendant Główny Policji w dniu [...] marca 2021 r. wydał decyzję (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. (nr [...]) o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) o nakazie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Akt ten stał się przedmiotem skargi M. P., którą zarejestrowano w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SA/Wa 2205/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. P. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] marca 2021 r. (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. (nr [...]) o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) o nakazie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Natomiast przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania. Reasumując skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie, jako wniesiona przez skarżącego już po wydaniu przez decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji, czyli po zakończeniu postępowania administracyjnego, była niedopuszczalna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.