II SAB/Wa 442/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego P. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Skarżący – P. P. – wystąpił [...] marca 2025r. do Burmistrza Miasta O.(zwany dalej "Burmistrzem") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci: - nagrania dźwiękowego z VI posiedzenia Komisji Gospodarki Finansowej i Rozwoju Społeczno-Gospodarczego z [...] marca 2025r., - skanów podpisanych umów oraz aneksów do umów zawartych przez Miasto O.(zwane dalej "Miastem") z wykonawcami audytów przeprowadzonych na przełomie 2024r i 2025r. w MDK, MOSiR oraz MBP, - protokołów przekazania wyników tych audytów do zamawiającego. 2. Burmistrz pismem z [...] czerwca 2025r. poinformował Skarżącego, że nagranie, o które wnosił Skarżący, miało wyłącznie charakter pomocniczy i było wykorzystywane wewnętrznie, w celu usprawnienia pracy urzędu, tj. do sporządzenia protokołu obrad. Z uwagi na jego pomocniczy charakter oraz brak formalnych regulacji dotyczących jego archiwizowania i udostępniania, nagranie już usunięte z zasobów Urzędu. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, zwana dalej "u.d.i.p."), podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej nie mają obowiązku tworzenia nowych informacji ani ich przetwarzania na potrzeby wniosku. Urząd udostępnia jedynie te informacje, którymi faktycznie dysponuje. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024r., poz. 1465 zwana dalej "u.s.g."), organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy, w tym komisji, powinien określać statut gminy. Na obecną chwilę Statut Miasta nie zawiera regulacji prawnych upoważniających Urząd do stałego rejestrowania i archiwizowania dźwięku z posiedzeń komisji, w celu ich późniejszego udostępniania w trybie informacji publicznej. Działania Burmistrza, jako podmiotu publicznego, muszą opierać się na wyraźnych przesłankach prawnych. Dokonywanie rejestracji bez takich uregulowań, nawet z powodów usprawnień techniczno-organizacyjnych, nie jest zgodne z zasadą legalizmu. Obrady komisji są co do zasady jawne i ogólnie dostępne dla mieszkańców. Każdy mieszkaniec, w tym radny, ma prawo do samodzielnego nagrywania posiedzeń komisji. Należy jednak pamiętać, że w takim przypadku osoba dokonująca nagrania staje się administratorem danych osobowych i jest zobowiązana do przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych (RODO), w szczególności do zakazu ujawniania informacji naruszających prywatność osób fizycznych lub tajemnicę przedsiębiorstwa. Ponadto, radni, jako osoby pełniące funkcje publiczne, powinni formułować swoje wypowiedzi na posiedzeniach rady czy komisji w taki sposób (lub, w razie konieczności, dokonywać ich anonimizacji), aby upubliczniane informacje nie prowadziły do naruszeń przepisów prawa, tj. ujawniania informacji naruszających prywatność osób fizycznych lub tajemnicę przedsiębiorstwa. W związku z tym, że na tę chwilę Burmistrz nie posiada regulacji prawnych dotyczących nagrywania i udostępniania posiedzeń komisji, brak jest podstawy do ich udostępniania zarówno w trybie u.d.i.p., jak i u.s.g. 3. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] kwietnia 2025r. na bezczynność Burmistrza zażądał: - zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia ww. wniosku z [...] marca 2025r. i udostępnienia żądanych informacji publicznych w terminie 14 dni od doręczenia wyroku; - stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności z naruszeniem prawa; - zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że w ustawowym terminie 14 dni nie otrzymałem odpowiedzi. Dopiero 10 kwietnia 2025r. (data skutecznego doręczenia) otrzymał pismo datowane na 9 kwietnia 2025r., w którym Burmistrz zawiadomił o niemożności załatwienia sprawy w terminie, nie wskazując jednak nowego terminu rozpoznania wniosku, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący 23 kwietnia 2025r. wezwał organ do uzupełnienia odpowiedzi przez wskazanie konkretnego terminu i przesłanie informacji, jednak do dnia złożenia skargi działania ze strony organu nie zostały podjęte. Bezczynność organu uniemożliwia Skarżącemu realizację konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, co stanowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej. 4. Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a przypadku uznania przez Sąd, że doszło do naruszenia prawa przez niewskazanie terminu w piśmie z 9 kwietnia 2025r., o ograniczenie stwierdzenia bezczynności do tego formalnego uchybienia i nieuwzględnienie żądania w pozostałym zakresie, z uwagi na prowadzone działania nad zgromadzeniem informacji i wskazanie nowego terminu w niniejszej odpowiedzi. Burmistrz wniósł też o niezasądzanie kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że pismem z 9 kwietnia 2025r., doręczonym Skarżącemu 10 kwietnia 2025r., poinformował o niemożności załatwienia sprawy w terminie 14 dni. W treści ww. pisma, wskutek niedopatrzenia, nie wskazano konkretnego nowego terminu udostępnienia informacji, co stanowiło naruszenie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Po otrzymaniu 23 kwietnia 2025r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa/uzupełnienia odpowiedzi, organ podjął intensywne działania, w celu jak najszybszego skompletowania i udostępnienia żądanej informacji. Prace nad zgromadzeniem nagrania, odszukaniem i analizą dokumentacji umów, aneksów i protokołów z trzech różnych jednostek były w toku od momentu wpłynięcia wniosku, jednak ich zakres i złożoność okazały się większe niż pierwotnie zakładano. Wyznaczono dodatkowych pracowników do pracy z dokumentacją, priorytetowo potraktowano sprawę, skontaktowano się również z inspektorem ochrony danych osobowych (7 kwietnia 2025r. telefonicznie, a 6 maja 2025r. drogą mailową). Pomimo intensywnych działań, zebranie, analiza i przetworzenie całości żądanej informacji, w tym, techniczne przygotowanie nagrania, wymagało czasu. Uzupełniając pierwotne powiadomienie, Burmistrz poinformował, że udostępnienie kompletnej informacji nastąpi do 26 maja 2025r., zaś skany udostępniono Skarżącemu 7 maja 2025r. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga okazała się zasadna. 2. Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a."), stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć ponadto na względzie art. 1-2 u.d.i.p., które kształtują prawo do informacji publicznej, zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z ww. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo art. 21 u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) ww. organ w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) ww. organ przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p. - nie podejmuje w terminie wskazanym ww. przepisie stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2013r. sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) ww. organ udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy wprawdzie zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z 27 marca 2012r., sygn. akt I OSK 156/12). Obowiązkiem Sądu w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest w pierwszej kolejności zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócono się, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. 4. Zdaniem Sądu w sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jej posiadaniu i jest uprawniona do jej udostępnienia. Wynika to jednoznacznie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., który wskazuje, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Pojęcie informacji publicznej natomiast zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia niektóre kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym legalnej definicji tego pojęcia. Art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie odwołuje się do pojęcia sprawowania władzy publicznej, lecz do pojęcia sprawy publicznej, przez co nadaje ona pojęciu informacji publicznej znacznie szersze znaczenie. Sąd stwierdza, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w art. 61 Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". W orzecznictwie i w doktrynie przyjmuje się, że niewątpliwie sprawy publiczne to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Pojęcie "sprawa publiczna" jest związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem. Za sprawę publiczną uznaje każdy przejaw aktywności władzy publicznej (jej organów), osób pełniących funkcje publiczne i samorządów oraz już tylko niektóre z działań innych osób, jednostek organizacyjnych, a to tylko takie, które wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych przy jednoczesnym dysponowaniu majątkiem publicznym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. wyrok NSA z 11 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1060/05). Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz prawo do informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 505/17, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Z kolei art. 61 ust. 2 Konstytucji RP określa formy dostępu do niej stanowiąc, że "Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Omówione wyżej konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej skonkretyzowano w u.d.i.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. formami dostępu do takiej informacji są: wstęp na posiedzenia powyższych organów oraz dostęp do materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. 5. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2019r. sygn. akt I OSK 2832/17 wypowiedział się co do sposobu udostepnienia informacji publicznej o przebiegu sesji rady gminy, wskazując m.in., że prawo dostępu do informacji publicznej o działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów realizowanej w czasie ich posiedzeń jest zrealizowane w sytuacji, gdy zainteresowany podmiot uzyskuje wiedzę na temat tej działalności w jakikolwiek ze sposobów przewidzianych w ustawie. Oznacza to, że udostępnienie konkretnemu wnioskodawcy informacji, w jednej z form przewidzianych prawem jest zrealizowaniem roszczenia tego wnioskodawcy w tym zakresie i zwalnia organ od obowiązku udostępniania tej samej informacji w innej formie (zob. wyrok NSA z 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 505/17, CBOSA). Innymi słowy udostępnienie nagrań z obrad w przypadku udostępnienie innego źródła informacji publicznej nie jest od organu wymagane. NSA wyjaśnił, że art. 19 u.d.i.p. stanowi, iż "Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady". Ponadto NSA podzielił pogląd przedstawiony w wyroku NSA z 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 505/17 (CBOSA), wraz z powołanym w nim orzecznictwem, zgodnie z którym z przytaczanego wyżej przepisu wynika wprost, że u.d.i.p. zobowiązuje organy kolegialne, których posiedzenia w myśl art. 18 ust. 1 są jawne i dostępne, do sporządzania protokołów lub stenogramów w ramach realizacji prawa dostępu do informacji publicznej. Z obowiązku sporządzenia protokołu/stenogramu zawierającego informację o przebiegu posiedzenia organ jest zwolniony, o ile sporządzi i udostępni materiały audiowizualne lub teleinformatyczne. Z brzmienia tego przepisu nie wynika jednak obowiązek nagrywania posiedzeń, ani tym bardziej obowiązek ich udostępnienia w przypadku sporządzenia i ujawnienia protokołu posiedzenia. Organ gminy nie został zobowiązany do udostępnienia materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych na gruncie u.d.i.p. Podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są zatem protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępniania informacji. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje zatem przez dostęp do protokołów. Są to dokumenty, które sporządza określona osoba, potwierdzając zapisaną treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności. U.d.i.p. nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej obowiązku nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania informacji na nośniku teleinformatycznym. Tak więc adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym. Wynika to wprost z brzmienia art. 19 u.d.i.p., który dotyczy organów, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy. Tym bardziej, obowiązku udzielenia wskazanej wyżej informacji w obydwu formach nie można nałożyć na inne kolegialne organy zwłaszcza, że - jak wskazano wcześniej – u.d.i.p. nie nakłada na nie obowiązku rejestrowania obrad w innej formie niż protokół lub stenogram. Tym samym należało przyjąć, że sporządzony zapis dźwięku z VI posiedzenia Komisji Gospodarki Finansowej i Rozwoju Społeczno-Gospodarczego Rady Miasta nie posiadał przymiotu oficjalności. Stanowisko to oprócz powyższych rozważań potwierdza też i to, że statut Miasta nie zawiera regulacji prawnych upoważniających Urząd do stałego rejestrowania i archiwizowania dźwięku z posiedzeń komisji, w celu ich późniejszego udostępniania w trybie dostępu do informacji publicznej. Działania Burmistrza, jako podmiotu publicznego, muszą opierać się na wyraźnych przesłankach prawnych. Dokonywanie rejestracji bez takich uregulowań, nawet z powodów usprawnień techniczno-organizacyjnych, nie jest zgodne z zasadą legalizmu. Skoro zatem nagrania z przebiegu ww. posiedzenia nie miały charakteru oficjalnego, lecz jedynie pomocniczy i wewnętrzny, służący do zgromadzenia niezbędnych materiałów do sporządzenia protokołu, to należało wskazać, że akty stricte wewnętrzne, pozbawione waloru oficjalności, nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko z tego zakresu jest ugruntowane w orzecznictwie Sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA z: 24 września 2015r. sygn. akt I OSK 1681/14; 31 lipca 2014r. sygn. akt I OSK 2770/13; 14 września 2012r. sygn. akt I OSK 1203/12 - CBOSA).Takie nagranie stanowi materiał roboczy, który podlega wyłączeniu z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej (por. wyrok TK z 13 listopada 2013r. sygn. akt P 25/12, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122; wyrok NSA z 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2914/13, CBOSA). Skarżący nie żądał od organu dostępu do pisemnego protokołu z ww. posiedzenia, a wówczas możliwe byłoby zapoznania się z treścią informacji publicznej. 6. Warto też podkreślić, że z akt administracyjnych wynika, że Skarżącemu udostępniono 7 maja 2025r. skany podpisanych umów oraz aneksów do umów zawartych przez Miasto z wykonawcami audytów przeprowadzonych na przełomie 2024r i 2025r. w MDK, MOSiR oraz MBP, protokołów przekazania wyników tych audytów do zamawiającego (k. 7 akt administracyjnych). Okoliczność tę potwierdza znajdujący się w aktach sądowych nowy wniosek Skarżącego z [...] czerwca 2025r. skierowany do Burmistrza (k. 29 akt sądowych). Powyższe okoliczności wskazują, że jakkolwiek Burmistrz pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego [...] marca 2025r. na dzień wniesienia skargi do WSA w Warszawie, to bezczynność ta w części dotyczącej skanów żądanych dokumentów i ww. protokołów ustała 7 maja 2025r., zaś w odniesieniu do nagrań dźwiękowych z VI posiedzenia Komisji Gospodarki Finansowej i Rozwoju Społeczno-Gospodarczego Rady Miasta o bezczynności Burmistrze nie może być mowy od dostarczenia Skarżącemu ww. pisma Burmistrz z 3 czerwca 2025r. 7. Sąd w związku z tym przyjął, że w sprawie nie było podstaw do zobowiązywania Burmistrza do udostępnienia żądanych przez Skarżącego w ww. wniosku informacji, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Należało natomiast, w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego z [...] marca 2025r. Sąd nie znalazł jednak podstaw do uznania, że bezczynność Burmistrza miała charakter rażący, o którym mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a. (punkt drugi sentencji wyroku). Wprawdzie organ skorzystał z opóźnieniem z instytucji przedłużenie terminu na rozpatrzenie ww. wniosku Skarżącego, to wyjaśnił czym było to spowodowane, jak również załączył część z żądanych przez Skarżącego dokumentów oraz podał przyczyny, dla których nie jest możliwe udostępnienie żądanych nagrań. W tym zakresie stanowisko Burmistrza, choć podane z opóźnieniem, ma potwierdzenie w poglądach prezentowanych w judykaturze. Nie sposób zatem przyjąć, że naruszenie przez Burmistrza terminu z art. 13 u.d.i.p. stanowiło rażące naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r. sygn. I OSK 675/12, postanowienie NSA z 27 marca 2013r. sygn. akt II OSK 468/13). W sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli Burmistrza w terminowym działaniu organu, ale przyjął, że udzielona przez organ odpowiedź nie jest odpowiedzią wyczerpującą na postawione we wniosku pytania. Sąd w związku z tym orzekł, jak w punkcie 2 sentencji wyroku. 8. Sąd o zwrocie kosztów postępowania (punkt 3 sentencji wyroku) orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 P.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu od skargi (100 zł