II SAB/Wa 444/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Danuta Kania Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2013 r. sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie obowiązków na powierzonym dodatkowo stanowisku 1. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 19 lipca 2012 r. G. W. złożył skargę na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w W., wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie zapłaty należności pieniężnych za wykonywanie dodatkowo powierzonych mu obowiązków na innych etatach służbowych w okresie od dnia [...] września do dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu skargi podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bd 277/11, stwierdzając nieważność zaskarżonych decyzji dotyczących odmowy przyznania dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie powierzonych obowiązków objętych trzema innymi etatami [...], zobowiązał organ pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania w zakresie zasadności żądania skarżącego w odniesieniu do okresu od dnia [...] września do [...] listopada 2009 r., gdyż odmowa przyznania tego wynagrodzenia nastąpiła z naruszeniem art. 7, 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ takiej decyzji nie wydał. Pomimo złożenia zażalenia w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy, a następnie wyznaczenia dodatkowego terminu, sprawa nie została załatwiona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że obydwie jednostki: [...] Okręg Wojskowy oraz Jednostka Wojskowa [...] rozformowane zostały z końcem 2011 r., a ich następcami prawnymi zostały odpowiednio Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych w [...], będący następcą prawnym po zlikwidowanym [...] Okręgu Wojskowym oraz Jednostka Wojskowa [...], będąca następcą prawnym zlikwidowanej Jednostki Wojskowej [...] w O. Po przejściu praw i obowiązków po JW. [...] przez JW. [...] skarżący nie występował do organu – Dowódcy tutejszej jednostki z żadnym wnioskiem o wydanie decyzji, których nieważność została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Ponadto organ nigdy nie otrzymał akt prowadzonego postępowania administracyjnego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik organu złożył do akt decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] oraz złożył wniosek o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z bezczynnością obowiązanego podmiotu mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten milczy w sprawie wniosku strony, w szczególności nie podejmuje czynności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu, w dacie wystąpienia ze skargą G. W. organ pozostawał w bezczynności, jednak z akt sprawy wynika, że stan bezczynności organu ustał przed datą wyrokowania, ponieważ organ wydał decyzję w przedmiocie złożonego wniosku. W tych okolicznościach faktycznych sprawy, Sąd uznał, że w dacie wyrokowania organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż wydał decyzję. Mając na względzie, iż decyzja została wydana już po wniesieniu skargi do Sądu, Sąd uznał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno ulec umorzeniu w zakresie odnoszącym się do żądania wydania decyzji przez organ. Z uwagi jednak na to, że w ocenie Sądu organ pozostawał w bezczynności w dacie wystąpienia ze skargą, Sąd obowiązany był ocenić - stosownie do przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a., czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analiza okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza zestawienie daty wniosku oraz daty wydania decyzji, doprowadziła Sąd do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji orzeczenia.