II SAB/Wa 444/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Piotr Borowiecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność [...] Szpitala dla Dzieci - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że [...] Szpital dla Dzieci - Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność [...] Szpitala dla Dzieci - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od [...] Szpitala dla Dzieci - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej na rzecz skarżącej M. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. M. K. zwróciła się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej do [...] Szpitala dla Dzieci-Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w W. o podanie czy Szpital w latach 2014-2016 zawierał z podmiotami zewnętrznymi umowy o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej – w tym zastępstwa procesowego, i o przesłanie kopii takich umów. Za pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. pytany podmiot przesłał wnioskodawczyni żądane umowy. Dnia [...] sierpnia 2017 r. M. K. wywiodła do tut. Sądu skargę na bezczynność pytanego podmiotu i wniosła o: 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt organowi, 2. stwierdzenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w łącznej kwocie 602,20 złotych według załączonego spisu kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 złotych, stosownie do przepisu § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż wniosek został przez nią wniesiony za pomocą platformy ePUAP i został on prawidłowo doręczony organowi w tymże dniu czego dowodzi Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia. Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej, doręczenie tą drogą pisma organowi uznać należy za skuteczne. Trafnie zatem podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1729/15, iż "Należy przyjąć, że tak wygenerowane poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma [...] doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Poświadczenie doręczenia jest zatem niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru". Dalej, podkreśliła, iż nie ulega wątpliwości, że żądana informacja stanowiła informację publiczną, a organ jako podmiot sektora finansów publicznych jest obowiązany do jej udostępnienia. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19 lipca 2016 roku, sygn. akt II SAB/Kr 142/16 "skoro umowy zawarte przez starostwo z zewnętrzną kancelarią prawną na obsługę prawną tego starostwa stanowią informację publiczną, to niewątpliwie stanowi naruszenie prawa brak realizacji wniosku dotyczącego udostępnienia tych umów". Analogiczne stanowisko wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2015 roku, sygn. akt II SAB/Kr 75/15, gdzie wskazano iż "umowy zawierane pomiędzy organem samorządu terytorialnego (wójtem) a podmiotem świadczącym na rzecz wójta lub samej gminy obsługę prawną stanowią informację publiczną". Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa (staniones fisci) czy też samorządu (stationes communi), albowiem oba te rodzaje podmiotów gospodarują majątkiem publicznym i wydatkują środki publiczne. Podniosła też, że po myśli przepisu art. 13 ust. 1 udop, udostępnienie informacji publicznej następuje niezwłocznie, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia złożenia stosownego wniosku. W wypadku braku możliwości udostępnienia przedmiotowej informacji we wskazanym terminie, organ w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku winien powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia, określając jednocześnie termin jej udostępnienia, nie dłuższy jednak niż 2 miesiące (art. 13 ust. 2 ww. ustawy) W przepisanym terminie jednakowoż, organ nie udostępnił żądanej informacji, nie zawiadomił też wnioskodawcy o zaistnieniu okoliczności z art. 13 ust. 2 ustawy, ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ww. ustawy. Złożony przez skarżącą wniosek nie spotkał się z jakąkolwiek reakcją organu. W odpowiedzi na skargę [...] Szpital dla Dzieci-Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w W. wniósł o: 1. umorzenie postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w zakresie zobowiązania W. Szpitala dla Dzieci do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdzenie, że podmiot leczniczy nie dopuścił się bezczynności, 3. stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. nie obciążanie organ kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego skarżącej; 5. zasądzenie od skarżącej na rzecz W. Szpitala dla Dzieci kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powiększonych o kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w 2013 r. założono konto na Platformie ePUAP dla W. Szpitala dla Dzieci SPZOZ (zwany w dalszej części "[...]SDZ" lub "podmiotem leczniczym"). Skrzynka podawcza nie została jednak aktywowana. A dotychczasowy administrator nie posiadał podpisu elektronicznego. W roku 2017 podjęto próbę reaktywacji konta przez posiadacza elektronicznego podpisu. W dniu [...] marca 2017 r. użytkownik ten złożył wniosek o nadanie uprawnień podmiotu publicznego dla [...]SDZ oraz aktywowanie skrzynki podawczej. Proces rozpatrywania wniosku trwał około 5 miesięcy. Po tym okresie, w dniu [...] sierpnia 2017 r. Ministerstwo Cyfryzacji odesłało odpowiedź wskazując, że konto dla WSDZ istnieje i należy usunąć dodatkowe konta (podmiotowi pozostawiono wybór, które konto chce utrzymać). Po otrzymaniu pisma, [...]SDZ niezwłocznie zdecydowało o utrzymaniu pierwotnego konta. Skrzynka podawcza była już aktywna, o czym nie wiedział [...]SDZ, stąd możliwe było składanie pism. [...]SDZ jednak jako podmiot, który w marcu ubiegał się o nadanie uprawnień i uruchomienie skrzynki podawczej, nie był świadomy istnienia konta. W dniu [...] sierpnia 2017 r., zaraz po otrzymaniu pisma z Ministerstwa Cyfryzacji, po wejściu na skrzynkę podawczą okazało się, że w dniu [...] czerwca 2017 r. Skarżąca złożyła za pomocą platformy e-PUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niezwłocznie na wniosek ten w dniu [...] sierpnia 2017 r. została przygotowana odpowiedź, którą wysłano listem poleconym w dniu [...] sierpnia 2017 r. Gdyby W. Szpital dla Dzieci posiadał dostęp do konta na platformie e-PUAP, wówczas mógłby niezwłocznie odpowiedź na wniosek przedłożony przez skarżącą. Świadczy o tym fakt, iż w momencie odczytania wniosku szybko przygotował odpowiedź oraz przesłała na wskazany przez skarżącą adres. W dniu [...] sierpnia 2017 r. wpłynęła do [...]SDZ skarga M. K., reprezentowanej przez adwokat Ł. K., na bezczynność organu w zakresie udostępniania informacji publicznej. Wyjaśniono również, iż w sprawie nie było sporu o to, że żądane informacje są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz 6 ust. 1 u.d.i.p. Nie ulega wątpliwości, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu wskazanych przepisów i ich doktrynalnej charakterystyki. Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (ten ostatni przepis dotyczy możliwości poboru opłaty na pokrycie kosztów udostępnienia żądanej informacji). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Mając na względzie sytuację W. Szpitala dla Dzieci oraz datę faktycznego doręczenia pisma poprzez konto na platformie e-PUAP, termin ten został zachowany w zgodnie z art. art. 13 ust. 1 u.d.i.p.. Stąd też trudno stwierdzić, iż podmiot leczniczy dopuścił się bezczynności, a tym bardziej nie uczynił tego z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie doszło do skutecznego udzielenia żądanej informacji, przy czym nastąpiło to w dniu [...] sierpnia 2017 r. w drodze listu poleconego, nadanego na adres skarżącej. Forma ta odpowiadała żądaniu zawartemu we wniosku, bowiem skarżąca wyraźnie wskazała, że nie domaga się przesłania informacji elektronicznie, a na adres pocztowy. Uzupełniająco należy wskazać, iż informacja została doręczona na adres w dniu [...] września 2017 r. Skoro informacja została w całości udostępniona, to w ocenie organu nie zachodziła podstawa do zobowiązania go do dokonania czynności - rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym też zakresie zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z ostrożności podniesiono też, iż dokonując oceny stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do przesłanek art. 149 § 1a p.p.s.a., trudno wskazać, że doszło do zaistnienia znamion rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. W niniejszej zaś sprawie nieudostępnienie informacji publicznej nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p., a przekroczenie ustawowego terminu wynikało z przyczyn technicznych, za które W. Szpital dla Dzieci nie ponosi winy. Żądana informacja została w pełnym zakresie udzielona, a stan faktyczny sprawy nie wskazuje by opóźnienie miało jakieś negatywne konsekwencje dla wnioskującego. Jednocześnie, gdyby odpowiedź z Ministerstwa Cyfryzacji została doręczona znacznie wcześniej, wówczas nie powstałby stan konieczny do przedłożenia przez skarżącą skargi. Wobec powyższego nie można również stwierdzić, iż nie doszło do bezczynności organu, podczas gdy opóźnienie nie powstało na skutek winy organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność i przewlekłość w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność lub przewlekłość w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności lub przewlekłości organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności lub przewlekłości organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej spełniony został zakres podmiotowy u.d.i.p., gdyż adresat wniosku (co nie budziło sporu w sprawie) jest podmiotem uprawnionym i obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Nie oznacza to, że niewymienienie konkretnego stanu, który w sposób jednoznaczny dotyczy informacji o sprawie publicznej, pozwala na uznanie, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że tak jak informację publiczną stanowi informacja o kosztach obsługi prawnej, tak też informację publiczną stanowią umowy zawarte przez podmiot publiczny odnoszące się do obsługi prawnej tego podmiotu (v. wyrok NSA z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2317/14, wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2916/15, wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznając, że żądana informacja stanowi informację publiczną. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy skarga na bezczynność pytanego podmiotu zasługiwała na uwzględnienie. Podmiot ten dopuścił się bowiem bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej M. K. o udostępnienie informacji publicznej. Nie odpowiedział bowiem na wniosek w terminie 14 dni od daty jego skutecznego złożenia przez stronę poprzez platformę e-PUAP, a więc które nastąpiło w sposób zgodny z wymogami ustawy o dostępie do informacji publicznej jak i z ugruntowanymi poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ w terminie określonym przepisami prawa nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, jak też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Termin 14 dni od dnia wniesienia wniosku upłynął w dniu [...] lipca 2017 r. Wniosek ten pozostał bez odpowiedzi do dnia wywiedzenia przez stronę w dniu [...] sierpnia 2017r. skargi na bezczynność. Organ udzielił M. K. odpowiedzi na wniosek dopiero pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., które nadał listem poleconym do strony dopiero w dniu [...] sierpnia 2017 r. W realiach niniejszej sprawy bez wpływu na jej wynik pozostaje to, czy platforma e-PUAP pytanego podmiotu była aktywna w dniu składania wniosku. Kluczowe znaczenie ma bowiem to, że adres, na który strona przesłała wniosek inicjujący niniejsze postępowanie należał do pytanego podmiotu. Strona wnioskująca o udostępnienie informacji publicznej, nie może zaś ponosić negatywnych konsekwencji trudności technicznych dotyczących funkcjonowania platformy e-PUAP przypisanej pytanemu podmiotowi. Strona nie ma bowiem żadnego wpływu na jakość funkcjonowania tej platformy. Co się tyczy bezczynności organu, to w ocenie tutejszego Sądu nie miała jednakże w tej sprawie charakteru rażącego naruszenia prawa. Z odpowiedzi na skargę wynika, że brak działania pytanego podmiotu na gruncie u.d.i.p. wynikał z trudności technicznych dotyczących funkcjonowania platformy e-PUAP a nie ze złej woli czy lekceważenia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W przedmiocie kosztów, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 206 P.p.s.a. jak w pkt 3 wyroku. Zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania, Sąd uwzględnił wyłącznie kwotę wpisu sądowego od skargi. Natomiast Sąd nie uwzględnił wniosku strony o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, w części dotyczącej wynagrodzenia adwokata i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wskazać należy, że przed tutejszym sądem, jak również przez innymi sądami administracyjnymi w kraju prowadzona jest duża liczba spraw o podobnym charakterze, w których skarżąca reprezentowana przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, a sporządzane w tych sprawach pisma procesowe są praktycznie tożsame. W tutejszym Sądzie do chwili obecnej zarejestrowano 15 spraw, z kolei z Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji w Sprawach wynika, że skargi na bezczynność dyrektorów placówek oświatowych, placówek opieki zdrowotnej, bibliotek, ośrodków pomocy społecznej, parków narodowych, ośrodków ruchu drogowego i innych podmiotów jak w niniejszej sprawie, w udostępnieniu informacji publicznej o tożsamej treści, wpływają również do sądów w K., O., K., O., Ł., R. i W. W część spraw zapadły już wyroki, w których zasądzono koszty sądowe w pełnej wysokości (II SAB/Kr 189/17, II SAB/Op 126/17, II SAB/Kr 120/17, II SAB/Rz 80/17). Tym samym Sąd uznał, że udział profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie ograniczył się do dostosowania przygotowanego pisma procesowego do niniejszej sprawy, co w praktyce oznaczało zmianę nazwy organu pozostającego w bezczynności. Przy podejmowaniu tego rozstrzygnięcia Sąd miał również w polu widzenia nieskomplikowany charakter sprawy, niewymagający w istocie szczególnej wiedzy prawniczej. Nadto pełnomocnik skarżącej nie zapoznał się z aktami sprawy, nie uczestniczył w rozprawie – z uwagi na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Tym samym, w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tekst. jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 2368 ze zm.), nie świadczył pomocy prawnej poprzez występowanie przed sądem. W świetle art. 206 P.p.s.a. (w brzmieniu zmienionym art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz. U. z 2015 r., poz. 658) – Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Pojęcie uzasadnionego przypadku nie zostało zdefiniowane w ustawie procesowej, co oznacza, iż podjęcie rozstrzygnięcia w tym zakresie zostało pozostawione uznaniu Sądu. Nadto, w nowym stanie prawnym możliwość uznania przez Sąd, że zaistniał uzasadniony przypadek, pozwalający na odstąpienie od zasady zwrotu kosztów postępowania, nie jest - jak dotychczas - uzależniony od konieczności częściowego uwzględnienia skargi. Dla dokonania wykładni pojęcia "uzasadnionego przypadku" z art. 206 P.p.s.a. należy sięgnąć do poglądów doktryny i orzecznictwa, powstałych w związku ze stosowaniem art. 207 § 2 P.p.s.a. I tak w przepisie tym wprowadzono rozwiązanie, które pozwala w sytuacjach szczególnie uzasadnionych odejść od stosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny reguły odpowiedzialności za wynik postępowania kasacyjnego, wynikającej z art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Sąd na podstawie tego przepisu działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy, pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 k.p.c., określane jest jako zasada słuszności (zob. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa, 2011 r., Wyd. 4, s. 913–914). H. Knysiak-Molczyk zwróciła uwagę, że NSA, stosując art. 207 § 2 P.p.s.a., powinien uwzględnić całokształt okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę zarówno fakty związane z przebiegiem postępowania, jak i fakty spoza postępowania, w szczególności odnoszące się do stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony (skarżącego). Przykład zastosowania art. 207 § 2 P.p.s.a., z uwagi na krytycznie ocenioną przez sąd postawę strony, która "wygrała" w postępowaniu kasacyjnym, zawiera wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2005 r., sygn. akt FSK 1324/04, LEX nr 147553. Mimo uchylenia w tym orzeczeniu wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uwzględniającego skargę, sąd nie orzekł o zwrocie kosztów od skarżącej na rzecz organu na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a, gdyż stwierdził, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej zostały popełnione błędy, a ponadto pełnomocnik organu był nieobecny na rozprawie (patrz M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 207 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX 2013 r.). Z podobną sytuacją do opisanego powyżej przypadku mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem pełnomocnik skarżącego tylko "formalnie" reprezentując stronę w niniejszym postępowaniu, nie realizował celu ochrony prawnej interesu mocodawczyni.