II SAB/Wa 446/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. D. na przewlekłość postępowania Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego, stypendium na wyżywienie i stypendium mieszkaniowego postanawia: odmówić K. D. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. K. D. wystąpił w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, z uwagi na trudną sytuację finansową. We wniosku wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a na jego dochód składa się wynagrodzenie za pracę z tytułu umowy zlecenia w wysokości 1.600 zł brutto – około 1.200 zł netto miesięcznie. Podniósł, że na stałe miesięczne zobowiązania składa się opłata za wynajem mieszkania w wysokości 600 zł oraz 50 zł za media. Wskazał, że pozostała kwota nie wystarcza na poniesienie kosztów związanych z codziennym utrzymaniem, dlatego jest zadłużony u członków rodziny na kwotę około 2.000 zł. Powyższy wniosek uzupełnił pismem z dnia 10 października 2013 r., do którego dołączył wydruki z posiadanego konta za okres od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] października 2013 r., kserokopię umowy najmu mieszkania z dnia 22 sierpnia 2013 r., kserokopię umowy zlecenia z dnia [...] września 2013 r. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że jedynym kryterium, podlegającym ocenie przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest stan majątkowy wnioskującego oraz ewentualnie osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Należy zauważyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w tym postępowaniu. Natomiast prawo pomocy wywodzi się z tzw. prawa ubogich, dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Jak wynika ze złożonego wniosku PPF oraz załączonych dokumentów, obecnie skarżący posiada stałe dochody, otrzymuje od matki L. J. regularnie po kilkaset złotych miesięcznie w ratach od 50 do 300 zł, tytułem pożyczki. Otrzymał również pożyczkę w wysokości 900 zł od osoby niespokrewnionej. Aktualnie wnioskodawca posiadania na rachunku bankowym ponad 900 zł, którymi może swobodnie dysponować. Należy stwierdzić, że nawet po odjęciu kosztów związanych z wynajmem mieszkania w wysokości około 700 zł, pozostała kwota pozwala stronie na opłacenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie są związane z uiszczeniem wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W związku z powyższym należy uznać, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.