II SAB/Wa 457/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W. S. z o. o. z siedzibą w W. w dniu [...] maja 2019 r. (dalej: "Spółka"), skierowała do Ministra Sprawiedliwości wniosek o udostępnienie informacji publicznej "w zakresie jednoznacznej i precyzyjnej instrukcji: podpisywania sprawozdania finansowego, sporządzonego w strukturze logicznej oraz formacie udostępnianych w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw publicznych, a następnie złożenia repozytorium dokumentów finansowych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przez zgłoszenie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnianego do tego celów przez Ministra Sprawiedliwości". Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Zdaniem Spółki nieudostępnienie wnioskowanych informacji, to naruszenie prawa do rzetelnej i publicznie dostępnej informacji w stanie faktycznym, gdy Minister Sprawiedliwości ograniczył możliwość podpisania ustrukturyzowanego pliku XML sprawozdania finansowego kwalifikowanym podpisem elektronicznym zewnętrznym ze znacznikiem czasu, uniemożliwiając złożenie tak podpisanego sprawozdania finansowego do Repozytorium Dokumentów Finansowych Krajowego Rejestru Sądowego, a następnie przesłanie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego do Centralnego Rejestru Danych Podatkowych. Spółka wniosła o zasądzenie od Ministra Sprawiedliwości zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Minister Sprawiedliwości, w piśmie procesowy z dnia 19 czerwca 2019 r. będącym odpowiedzią na wniosek Spółki o wymierzenie organowi grzywny oraz na skargę na bezczynność organu podał m. in., że skarga na bezczynność nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ w sprawie wniosku Spółki z dnia [...] maja 2019 r. nie miała zastosowania ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm). Żądane przez Spółkę informacje dotyczą informacji o charakterze technicznym. Tego rodzaju informacje, zgodnie z utrwalona linia orzeczniczą, nie posiadają waloru informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zatem art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1 ww. przepisu) albo zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2 ww. przepisu). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Odnosząc powyższe uregulowania do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wniesiona skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czy Minister Sprawiedliwości dopuścił się bezczynności w związku z wnioskiem Spółki z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Na podstawie art. 13 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno – technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji. W ocenie Sądu, Minister Sprawiedliwości prawidłowo ocenił, że żądana przez Spółkę informacja nie posiada przymiotu informacji publicznej, a jest informacją o charakterze technicznym. Podkreślić należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w żadnym przepisie nie wyklucza wprost informacji technicznych z zakresu informacji publicznej. Powyższe zapatrywanie jest zbieżne z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2254/13; wyrok z 10 czerwca 2014 r., I OSK 7/14). Zauważa się w nim, że na gruncie każdej konkretnej, indywidualnej sprawy (wniosku o udostępnienie informacji) konieczna jest analiza związku żądanych danych technicznych z funkcjonowaniem sfery publicznej. Stwierdza się bowiem, że granica między informacjami technicznymi będącymi i niebędącymi informacją publiczną jest "bardzo płynna". Z tego względu w każdym przypadku adresat wniosku, a przy rozpoznawaniu skargi - sąd administracyjny, muszą zweryfikować charakter żądanej informacji technicznej pod kątem tego, czy może być ona zakwalifikowana jako informacja publiczna w świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd podziela stanowisko Ministra Sprawiedliwości przedstawione w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, że nie było intencją Spółki uzyskanie informacji publicznej, a uzyskanie informacji w jaki sposób może elektronicznie podpisać ustrukturyzowany plik XML oraz czy jest możliwość użycia kwalifikowanego podpisu elektronicznego w formacie zewnętrznym w wariancie ze znacznikiem czasu do podpisania sprawozdania finansowego, które podlega złożeniu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie uzyskanie takiej informacji nie wymagało uruchomienia trybu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, bowiem żądanie Spółki nie stanowiło wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Minister Sprawiedliwości nie pozostaje zatem w bezczynności, gdy chodzi o realizację wniosku Spółki z dnia [...] maja 2019 r. Skoro w sprawie nie znajdują zastosowania terminy określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej (żądana informacja nie jest informacją publiczną), zaś organ podjął czynności w kwestii przedmiotowego wniosku ( w dniu 19 czerwca 2019 r. udzielono odpowiedzi), nie sposób przypisać mu bezczynności. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku