II SAB/Wa 461/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na przewlekłe prowadzenie przez Rektora Akademii [...] w W. postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 listopada 2015 r. o wznowienie postępowania w sprawie nadania W. K. stopnia doktora habilitowanego postanawia odrzucić skargę. W dniu 20 lutego 2017 r. D. Z. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, z której, po sprecyzowaniu przez skarżącego na wezwanie Sądu, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 września 2017 r., wydanym na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., wyłączono 32 sprawy. W rozpoznawanej skardze, uzupełnionej pismem z 9 października 2017 r., D. Z. zarzucił Rektorowi Akademii [...] w W. przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 listopada 2015 r. o wznowienie postępowania w sprawie nadania W. K. stopnia doktora habilitowanego W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarżący został poinformowany, że Rektor nie jest właściwym organem do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, stąd też nie można zarzucić bezczynności. Wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik organu uzasadnił tym, że Rektor nie mógł podjąć żadnego z aktów wymienionych w treści art. 3 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Nie można jednak mówić o istnieniu interesu prawnego w sytuacji, gdy strona wywodzi jego istnienie z okoliczności nieistniejących już w momencie wniesienia skargi. Niedopuszczalna jest wówczas ocena zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa. Skarżący nie ma w takim przypadku interesu prawnego w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodności z prawem, gdyż akt ten nie kształtuje jego sytuacji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 618/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – ww.orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją powyższego jest brak możliwości poszukiwania ochrony w postępowaniu przed sądem administracyjnym przez osobę niemającą interesu prawnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2, Warszawa 2013, art. 50 nb. 9). Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie przez Rektora postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 listopada 2015 r. o wznowienie postępowania w sprawie nadania innej niż skarżący osobie stopnia naukowego. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882, z późn. zm.), osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że skargę do sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego i tylko na decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów. Nadto, odwołanie do Centralnej Komisji przysługuje wyłącznie od uchwały organu I instancji odmawiającej nadania stopnia doktora lub doktora habilitowanego, natomiast w rozpatrywanej sprawie skarżący dążył do wznowienia postępowania zakończonego uchwałą o nadaniu innej osobie stopnia naukowego. Dodać również należy, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.) może wnieść wyłącznie podmiot posiadający status strony w przypadkach postępowań, które kończą się ww. aktami, tj. decyzją, postanowieniem, innym aktem lub czynnością, interpretacją przepisów prawa podatkowego oraz opinią zabezpieczającą. Skoro zaś skarżący zaskarżył przewlekłe prowadzenie przez Rektora postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 listopada 2015 r. o wznowienie postępowania w sprawie nadania innej osobie stopnia doktora habilitowanego, to stwierdzić należy, że skarżący nigdy nie miał legitymacji do wniesienia skargi, ponieważ nie był adresatem uchwały o nadaniu stopnia naukowego, toteż jego skarga jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu. Zaznaczyć również należy, choć okoliczność ta nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, że rektor uczelni wyższej nie jest organem wyższego stopnia dla rady jednostki organizacyjnej (rady wydziału) szkoły wyższej w rozumieniu art. 17 pkt 1 Kpa w sprawach o nadanie stopnia naukowego. Takim organem jest natomiast Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.