II SAB/Wa 462/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P. na bezczynność Komisji Nadzoru Audytowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu 31 października 2012 r. D.P. wniósł drogą elektroniczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komisji Nadzoru Audytowego, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, Komisja Nadzoru Audytowego wniosła o jej oddalenie. Pismem z dnia 23 listopada 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej własnoręcznie podpisanie i zwrot do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Do wezwania załączono oryginał skargi z dnia 31 października 2012 r. Nadto, pouczono skarżącego o treści przepisów normujących wymogi formalne skargi, w tym o wynikającym z tych przepisów obowiązku podpisania skargi wnoszonej do sądu administracyjnego. Pomimo prawidłowego doręczenia ww. wezwania w dniu 28 listopada 2012 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k. 17) i upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu, nie złożył do akt podpisanej skargi. Natomiast w terminie otwartym na wykonanie powyższego wezwania złożył pismo (pismo z dnia 28 listopada 2012 r., k. 14), w którym oświadczył, że cofa wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika bowiem z treści art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te to m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz konieczność dołączenia odpisów skargi dla doręczenia ich stronom i uczestnikom (art. 46 § 1 pkt 4, art. 47 § 1 i art. 12 powołanej ustawy). Oznacza to, że podpisanie skargi jest warunkiem formalnym skargi wnoszonej do sądu administracyjnego, którego niedochowanie czyni skargę niedopuszczalną. Z kolei, jak stanowi przepis art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli zatem nie zachodzą przesłanki negatywne do cofnięcia skargi, to dochodzi do skutecznego cofnięcia skargi, a postępowanie podlega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Jednakże, w rozpatrywanej sprawie, Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, ponieważ nie jest możliwe ani cofnięcie skargi podlegającej odrzuceniu, ani tym bardziej umorzenie postępowania, które w ogóle nie mogło być skutecznie wszczęte skargą dotkniętą brakiem formalnym, którego strona nie uzupełniła. W przeciwnym bowiem przypadku doszłoby do obejścia wskazanych powyżej przepisów prawa regulujących ww. wymóg formalny skargi wnoszonej do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił.