II SAB/Wa 466/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Rzecznik Praw Pacjenta dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku D. G. z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Rzecznika Praw Pacjenta na rzecz skarżącego D. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2025 r. D. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) i wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. zwrócił się do Rzecznika Praw Pacjenta o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej postępowań prowadzonych przez ten organ wobec Uniwersyteckiego Szpitala [...] w [...] w sprawach o naruszenie zbiorowych praw pacjenta. W powyższym wniosku skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci: 1. pełnych treści wszystkich decyzji administracyjnych wydanych przez RPP od dnia 1 lipca 2017 r., w których stwierdzono naruszenie zbiorowych praw pacjenta przez Szpital, 2. pełnych treści wszystkich decyzji administracyjnych wydanych przez RPP od dnia 1 lipca 2017 r., w których nie stwierdzono naruszenia zbiorowych praw pacjenta przez Szpital, 3. informacji o wszystkich aktualnie trwających postępowaniach w sprawie naruszenia zbiorowych praw pacjenta prowadzonych wobec Szpitala, w szczególności o podanie: a) sygnatur spraw, b) dat wszczęcia postępowania, c) skrótu przedmiotu sprawy (np. jakiego prawa pacjenta dotyczy skarga lub z urzędu wszczęte postępowanie), d) aktualnego etapu postępowania (np. w trakcie analizy, w fazie postępowania dowodowego, po wezwaniu szpitala do złożenia wyjaśnień itd.). Skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wysłał odpowiedź na wniosek w dniu 30 kwietnia 2025 r. Organ wskazał, że zakres wniosku był szeroki i wymagał ze strony pracowników organu weryfikacji spraw według kryteriów wskazanych przez wnioskującego. Dodatkowo, w sprawie zaistniała wątpliwość odnośnie możliwości realizacji wniosku. Skarżący jest prawdopodobnie czynnie zaangażowany w konflikt z oznaczonym podmiotem leczniczym jako pełnomocnik strony w sporze indywidualnym. Organ wyjaśnił, że jego opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi było spowodowane ww. czynnikami, a krótki termin tego opóźnienia nie może być klasyfikowany jako działanie z rażącym naruszeniem prawa, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że skarżący nie podjął próby wyjaśnienia, czy odpowiedź została mu udzielona. Całokształt okoliczności sprawy może wskazywać na nadużycie prawa podmiotowego przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości (i nie jest kwestionowane przez strony), że Rzecznik Praw Pacjenta – jako podmiot wykonujący zadania publiczne na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 581) – jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przedmiotem kontroli Sądu było zatem, czy organ zrealizował obowiązki nałożone na niego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do oceny, czy wnioskowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. informacje stanowią informację publiczną, należy wyjaśnić, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d) i e) u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym sposobach przyjmowania i załatwiania spraw a także stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Informację publiczną stanowi również treść i postać dokumentów urzędowych w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć - art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. We wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie mu treści decyzji administracyjnych wydanych przez organ we wskazanych sprawach (pkt 1 i 2 wniosku) oraz informacji o stanie prowadzonych spraw administracyjnych (pkt 3 wniosku). Żądana informacja jako dotycząca stanu prowadzonych przez organ spraw administracyjnych oraz wydanych w tych sprawach rozstrzygnięć mieści się w wyżej wskazanym katalogu, stanowiąc tym samym informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, organ udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2025 r. (a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu). Po pierwsze, organ przekazał skarżącemu zanonimizowaną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r., udzielając w ten sposób odpowiedzi na pkt 1 wniosku. Po drugie, odpowiadając na pkt 2 wniosku, poinformował, że od dnia 1 lipca 2017 r. nie wydawał decyzji, których dotyczył wniosek w tej części. Organ poinformował również o prowadzonym postępowaniu administracyjnym, wskazując numer sprawy, datę wszczęcia, czego to postępowanie dotyczy, a także na jakim etapie się znajduje, a zatem udzielił również odpowiedzi na pkt 3 wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. Biorąc zatem pod uwagę, że organ udostępnił skarżącemu żądaną we wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. informację publiczną, Sąd dokonał jedynie oceny, czy organ swój obowiązek wykonał w terminie przewidzianym przepisami prawa. W tym zakresie Sąd uznał, że rozpatrzenie wniosku skarżącego nastąpiło z uchybieniem terminów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu [...] kwietnia 2025 r. Termin na rozpatrzenie wniosku, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., upłynął zatem w dniu 28 kwietnia 2025 r. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek w piśmie przesłanym skarżącemu drogą elektroniczną w dniu 30 kwietnia 2025 r., tj. już po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu. Organ udzielił zatem odpowiedzi 2 dni po upływie ustawowego terminu. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Biorąc pod uwagę, że w dniu 30 kwietnia 2025 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, bowiem wniosek ten w momencie wyrokowania został już rozpatrzony. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, organ nie udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r., jednak uchybienie terminu było nieznaczne, bowiem wyniosło jedynie 2 dni. Powyższe, zdaniem Sądu, świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z nieznacznego opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach w punkcie 3 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.