II SAB/Wa 468/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia [...] lipca 2013 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w rozpatrzeniu, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jego wniosku sygnowanego datą [...] lipca 2013 r., który wpłynął do organu droga elektroniczną w dniu [...] lipca 2013 r. We wniosku tym wnosił o udostępnienie pełnego wykazu decyzji i postanowień wydanych przez wójta za okres poprzedniej i obecnej kadencji, do dnia udzielenia tej informacji. W ocenie skarżącego uzyskana w dniu 6 sierpnia 2013 r. odpowiedź organu, iż nie prowadzi jednostki ewidencyjnej w postaci wykazu bądź rejestru wydanych przez siebie decyzji i postanowień, a więc nie może go udostępnić (pismo z dnia 5 sierpnia 2013 r.), nie stanowi właściwego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. W konkluzji skargi J. S. wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku; stwierdzenia, iż organ rażąco naruszył prawo; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania; wydania postanowienia sygnalizacyjnego. Wójt Gminy K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przyznał wskazany wyżej stan faktyczny sprawy, jednakże nie zgodził się z oceną, iż pozostawał w bezczynności, skoro niezwłocznie udzielił skarżącemu odpowiedzi, wskazując w niej na przyczyny uniemożliwiające udostępnienie żądanej informacji. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż W. S. nadużywa, w ocenie organu, prawa do uzyskania informacji publicznej. (Przy czym wskazać tu należy, iż W. S. nie jest ani stroną postępowania przed organem w tej sprawie, ani skarżącym.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej, gwarantowanego w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Prawo to ustawodawca zagwarantował każdemu. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy). Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż przedmiot niniejszej sprawy mieści się w pojęciu informacji publicznej, albowiem wykaz decyzji i postanowień wydanych w określonym czasie przez Wójta Gminy K. stanowi informację o pracy tego organu w sensie statystycznym a zatem jest informacja obrazującą dany wymiar pracy organu. Także Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej informacji publicznej. Ta kwestia nie jest zresztą sporna między stronami. Przedmiotem sprawy jest ocena, czy udzielona skarżącemu odpowiedź wyczerpuje działania informacyjne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia żądanej informacji publicznej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poprzestanie w tej odpowiedzi jedynie na stwierdzeniu braku prowadzenia przez Gminę K. jednostki ewidencyjnej w postaci wykazu bądź rejestru wydanych decyzji i postanowień nie zwalnia organu od nałożonego nań ustawą o dostępie do informacji publicznej obowiązku informacyjnego. Udzielona skarżącemu odpowiedź wskazuje jedynie na niemożność udostępnienia mu informacji prostej – będącej wskazaniem konkretnego wykazu bądź rejestru. Odpowiedź ta jednak nie wyczerpuje w pełni sprawy, albowiem pozostaje nierozpatrzone przez Wójta Gminy K. zagadnienie czy udostępnienie żądanej informacji publicznej stanowi informację przetworzoną, czy też informację, której udostępnienie wymaga od zainteresowanego wyłożenia niezbędnych kosztów związanych z udostępnieniem informacji. Zważyć w tej materii należy, iż organ, co jest w niniejszej sprawie oczywiste, wydaje decyzje i postanowienia, a zatem sam brak wykazu czy rejestru tych aktów nie może stanowić przeszkody uniemożliwiającej udostępnienie informacji. Żądana informacja w rzeczywistości istnieje i wymaga jedynie zliczenia wydanych w zakreślonym okresie decyzji i postanowień. Zatem, jeżeli zagadnienie ogranicza się jedynie do prostego zliczenia tych aktów, to należy, zgodnie z treścią art.15 ustawy o dostępie do informacji publicznej określić koszty, które zainteresowany powinien wyłożyć w związku z czynnością zliczenia (np. koszt zatrudnienia pracownika organu ponad normatywny czas pracy, czy koszt zlecenia). Jednakże nie można wykluczyć, iż w zależności od sposobu odszukiwania poszczególnych decyzji i postanowień, żądana informacja może przybrać także formę informacji przetworzonej, co z kolei nakłada na zainteresowanego obowiązek wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1) oraz art. 14 ustawy. W takim przypadku na organie, przed udostępnieniem informacji, spoczywa obowiązek badania poprawności wykazania przez zainteresowanego tego szczególnego interesu i w przypadku jego niewykazania, wydanie decyzji, o której mowa w art. 16 omawianej ustawy. Z tych wszystkich wskazanych wyżej względów Wójt Gminy K. pozostawał w bezczynności w załatwieniu niniejszej sprawy i dlatego powinien ponownie rozpatrzyć przedmiotowy wniosek J. S., zgodnie z wyżej przedstawionymi wytycznymi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyżej stwierdzona bezczynność nie mała cech rażącego naruszenia prawa, albowiem odpowiedź (jakkolwiek niewyczerpująca w sposób prawidłowy zasad postępowania w sprawach udostępnienia informacji publicznej) nastąpiła wkrótce po wpływie wniosku. Nie bez znaczenia na tę ocenę miało także zakwalifikowanie działania organu jako zwykłego błędu w ocenie wszystkich możliwości prawnych przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i warunkujących prawidłowe wykonanie obowiązku informacyjnego. Z tych też względów także zawarte w skardze żądanie wymierzenia Wójtowi Gminy K. grzywny jak i sporządzenia postanowienia sygnalizacyjnego jest chybione. Z wyżej przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.