II SAB/Wa 469/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie. S. z siedzibą w [...] wnioskiem z 16 czerwca 2016 r. zwróciła się do Ministerstwa Edukacji Narodowej o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 21 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2016 r., poz. 352) w zakresie: Kalendarza Spotkań Ministra Edukacji Narodowej w okresie od 1 maja 2016 r. oraz księgi wejść i wyjść gości Ministerstwa Edukacji Narodowej w okresie od 1 maja 2016 r. W odpowiedzi organ pismem z 28 czerwca.2016 r. udostępnił wnioskodawcy kalendarz Ministra Edukacji Narodowej za okres od 1 maja 2016 r., odmówił zaś udostępnienia księgi wejść i wyjść gości twierdząc, że nie stanowi ona informacji publicznej. W odpowiedzi na ww. pismo S. wniosła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej. Wnosząc o zobowiązanie Ministra Edukacji Narodowej do wykonania wniosku, podniosła naruszenie art. 54 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust 1 i 2 oraz art. 5 ust 2 ustawy z 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Strona skarżąca wskazała, że ustawa o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego w sposób autonomiczny reguluje materię będącą przedmiotem wniosku oraz, że art. 2 ust 1 tej ustawy określa definicję informacji sektora publicznego. Twierdziła, że księga wejść i wyjść gości, nawet jeżeli nie stanowi informacji publicznej, to nie ma to znaczenia dla oceny jej charakteru, jako informacji sektora publicznego. W konkluzji wskazała, że żądanie określone w pkt 2 wniosku o udostępnienie informacji (księga wejść i wyjść), spełnia przesłanki do udostępnienia informacji w trybie ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu (6 lipca 2016 r.), Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. [...], odmówił wnioskodawcy wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego – Kalendarza Spotkań Ministra Edukacji Narodowej oraz księgi wejść i wyjść od 1 maja 2016 r. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że po wpłynięciu skargi do Sądu, organ decyzją z [...] lipca 2016 r. rozpoznał wniosek z 16 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podkreślić należy, iż na dzień orzekania przez Sąd, tj. 21 listopada 2016 r. Minister Edukacji Narodowej nie pozostawał w bezczynności, bowiem w dniu [...] lipca 2016 r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie (bezsporne). Powyższa decyzja została wydana niezwłocznie po wpłynięciu skargi do Sądu (6 lipca 2016 r.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzje, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, pod red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 109 i 110). Skoro w dacie wyrokowania (21 listopada 2016 r.) Minister Edukacji Narodowej nie pozostawał w bezczynności, albowiem wydała decyzję, zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Jednak, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 powołanej ustawy, że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 pkt 3 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA 2013/1/7, Lex nr 1271778). Z tego względu należało ocenić, czy bezczynność organu miała postać kwalifikowaną w postaci rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że bezczynność Ministra Edukacji Narodowej nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała ona bowiem z milczenia organu bądź też z lekceważącego stosunku do przedmiotowego wniosku. W ocenie Sądu, nie zaistniały również przesłanki do wymierzenia organowi grzywny lub przyznania skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pokreślić należy, że grzywna ma przede wszystkim charakter dyscyplinujący, a w dalszej kolejności represyjny i prewencyjny. Wskazane wyżej okoliczności, które doprowadziły do stanu bezczynności, nie skłaniają do uznania, by konieczne było w niniejszej sprawie sięganie po środki prewencyjne i represyjne, zaś wobec ustania bezczynności, cel dyscyplinujący grzywny odpadł. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 2 oraz art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.