II SAB/Wa 469/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę – W dniu [...] lipca 2018 r. T. K. (dalej także: "skarżący") złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, polegającej na podaniu podstawy prawnej, na zasadzie której M. G. jest wpuszczana do znajdujących się w gmachu Sądu Najwyższego pomieszczeń niedostępnych publicznie dla osób niebędących pracownikami tego sądu, wciąż posiada identyfikator uprawniający ją do otwierania bramki wjazdowej na podziemny parking pod gmachem Sądu Najwyższego i parkowanie tam samochodu, prowadzi rozmowy z pracownikami Sądu Najwyższego w zakresie administracyjnej działalności tego sądu a ponadto podstawy prawnej, na zasadzie której na stronie internetowej Sądu Najwyższego wciąż publikowana jest informacja publiczna, że M. G. jest Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. organ poinformował skarżącego, że jego żądanie udostępnienia informacji publicznej nie może być zrealizowane na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U z 2018 r., poz. 1330 ze zm.). Podniesiono, że zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy informacją publiczną jest informacja odnosząca się do spraw publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że prawo dostępu do informacji publicznej odnosi się wyłącznie do informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielenia informacji. Wobec powyższego nie podlega rozpoznaniu jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej żądanie podania podstaw prawnych określonych działań, żądanie ustosunkowania się do zastrzeżeń formułowanych przez wnioskodawcę, jak również domaganie się polemiki z określonymi wypowiedziami – a do tego sprowadza się wniosek skarżącego. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w zakresie udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez wymienionego w dniu [...] lipca 2018 r. Skarżący wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej nastąpiła w drodze zwykłego pisma, czym naruszono art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Ponadto pismo odmawiające udostępnienia informacji publicznej nie zostało podpisane imieniem i nazwiskiem i nie zawiera stanowiska służbowego osoby podpisującej, zostało jedynie parafowane nieczytelnymi znakami, przez co jest nieważne i nie posiada mocy prawnej. W dalszej kolejności skarżący wywiódł, że na stronie internetowej Sądu Najwyższego wskazywana jest M. G. jako Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, podczas gdy zgodnie z art. 69 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 52 ze zm.) oraz art. 180 ust. 4 i 5 Konstytucji RP, przeszła ona w stan spoczynku. Musi więc istnieć podstawa prawna umożliwiająca sędziemu w stanie spoczynku pełnienie funkcji Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz podejmowania przez Sąd Najwyższy określonych czynności wobec M. G. i podania tej podstawy domaga się skarżący, przy czym w jego ocenie wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2018 r. nie stanowi polemiki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zaś w razie nieuzupełnienia braków formalnych w terminie – o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie T.K. w dniu [...] lipca 2018 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, polegającej na podaniu podstawy prawnej, na zasadzie której M. G. jest wpuszczana do znajdujących się w gmachu Sądu Najwyższego pomieszczeń niedostępnych publicznie dla osób niebędących pracownikami tego sądu, wciąż posiada identyfikator uprawniający ją do otwierania bramki wjazdowej na podziemny parking pod gmachem Sądu Najwyższego i parkowanie tam samochodu, prowadzi rozmowy z pracownikami Sądu Najwyższego w zakresie administracyjnej działalności tego sądu a ponadto podstawy prawnej na zasadzie której na stronie internetowej Sądu Najwyższego wciąż publikowana jest informacja publiczna, że M. G. jest Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. (a więc 3 dni później) organ poinformował skarżącego, że jego żądanie udostępnienia informacji nie może być zrealizowane na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U z 2018 r., poz. 1330 ze zm.). Poinformowano skarżącego, że zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy informacją publiczną jest informacja odnosząca się do spraw publicznych, a więc do informacji o określonych faktach i stanach, istniejących w chwili udzielenia informacji. Nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej żądanie podania podstaw prawnych określonych działań, żądanie ustosunkowania się do zastrzeżeń formułowanych przez wnioskodawcę, jak również domaganie się polemiki z określonymi wypowiedziami – a do tego sprowadza się wniosek skarżącego. Zdaniem Sądu organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż 3 dni po skierowaniu do niego pytań, udzielił na nie skarżącemu odpowiedzi. Fakt, że odpowiedź ta nie satysfakcjonuje skarżącego, nie może odmiennie wpłynąć na tę ocenę. Skierowane do skarżącego pismo zostało wprawdzie podpisane nieczytelnym podpisem, ale w nagłówku pisma (po lewej stronie) znajduje się informacja, że zostało ono sporządzone przez Dyrektora Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego. Opisana sytuacja nie stanowi jednak podstawy do stwierdzenia, że pismo "jest nieważne i nie posiada mocy prawnej". Nadto, Sąd orzekający w sprawie niniejszej podkreśla, że informacja publiczna nie może dotyczyć przepisów prawa oraz ich interpretacji i zastosowania. Wniosek skarżącego nie dotyczył zatem informacji publicznej. Nie jest bowiem informacją publiczną podanie "podstawy prawnej, na zasadzie której M. G. jest wpuszczana do znajdujących się w gmachu Sądu Najwyższego pomieszczeń niedostępnych publicznie dla osób niebędących pracownikami tego sądu, wciąż posiada identyfikator uprawniający ją do otwierania bramki wjazdowej na podziemny parking pod gmachem Sądu Najwyższego i parkowanie tam samochodu, prowadzi rozmowy z pracownikami Sądu Najwyższego w zakresie administracyjnej działalności tego sądu a ponadto podstawy prawnej, na zasadzie której na stronie internetowej Sądu Najwyższego wciąż publikowana jest informacja publiczna, że M. G. jest Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego". W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że organ nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2018 r. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. organ odpowiedział na pismo skarżącego informując go, że żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.