II SAB/Wa 47/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Janusz Walawski, Protokolant - Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpatrzenia podania z [...] maja 2006 r. o przywrócenie do sądownictwa postanawia - odrzucić skargę - Komisja do rozpoznania wniosków o ponowne przyjęcie do pracy w resorcie sprawiedliwości na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 1990 r., negatywnie zaopiniowała wniosek J. K. - zwolnionego ze stanowiska asesora sądowego - o przywrócenie do pracy w resorcie sprawiedliwości. W dniu [...] maja 2006 r. skarżący wystąpił z pismem do Ministra Sprawiedliwości podnosząc, że "aktualne staje się uwzględnienie mojego wysuwanego od lat życzenia przywrócenia do sądownictwa". W odpowiedzi na powyższe, Ministerstwo Sprawiedliwości pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. poinformowało skarżącego, że jego wniosek nie może być uwzględniony. W związku ze skargą na powyższe pismo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1230/07, odrzucił skargę. Z kolei w przedmiotowej sprawie, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] maja 2006 r., J. K. zarzucił organowi, że od kilkunastu lat ubiega się o zmianę decyzji wskazanej już wyżej Komisji, wydanej - w jego ocenie - z powodów politycznych, zaś organ nadal nie rozstrzygnął tej kwestii. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, a przytaczając opisany powyżej stan faktyczny wskazał, że udzielono już skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dodano również, że organ nie jest uprawniony do podejmowania decyzji w przedmiocie przywrócenia do sądownictwa, skoro zaś nie wydał on w tej sprawie żadnej decyzji, to nie może mieć zastosowanie art. 145 lub 145a k.p.a. W pismach procesowych z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz z dnia [...] maja 2008 r. skarżący ponowił swoje zarzuty ze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga analizowana pod tym kątem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu. W rozpoznawanej sprawie J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpatrzenia podania z dnia [...] maja 2006 r. o przywrócenie do sądownictwa. Z nadesłanych do sprawy akt wynika, iż Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Sprawiedliwości - odnosząc się do pisma skarżącego z dnia [...] maja 2006 r. o przywrócenie do sądownictwa - pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] poinformował J. K., że brak jest podstaw do przyjęcia, iż istniały polityczne powody zwolnienia J. K. z sądownictwa, zatem jego wniosek nie może zostać uwzględniony. Na podstawie akt również należy stwierdzić, iż przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącemu najpóźniej w dniu 4 maja 2007 r., bowiem w tym właśnie dniu złożył on wniosek o jego uzupełnienie. Zatem, zdaniem Sądu, organ nie pozostawał w bezczynności w chwili złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazać bowiem należy, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji, kiedy żądana czynność została wykonana, to organ nie pozostaje w bezczynności. I nie ma wówczas znaczenia fakt, czy wydana decyzja, postanowienie lub inny akt są zgodne lub niezgodne z prawem. Istotne jest jedynie to, czy czynność została wykonana. W sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu. Akt ten może być przedmiotem oceny zgodności z prawem tylko wówczas, gdy zostanie zaskarżony do sądu. Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego, to organ nie pozostawał w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.