II SAB/Wa 471/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej (poz. [...] – dot. wskazania dat publikacji oraz numerów i pozycji D. Urz. Województwa [...], w którym opublikowano uchwały Rady Gminy K. z [...] r.) – oddala skargę, – przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. R. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy stanowiącej 23% podatku VAT tytułem niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskiem z dnia [...] września 2011 r., przesłanym drogą elektroniczną, skarżący W. S. na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Wójta Gminy K. o wskazanie dat publikacji oraz numerów i pozycji Dziennika Urzędowego Województwa [...], w którym opublikowano poszczególne uchwały Rady Gminy w K. z [...] r. wymagające publikacji dla wejścia w życie. W skardze z dnia [...] października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. S. zarzucił organowi bezczynność polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na żądany powyżej wniosek i w tej sytuacji wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia powyższej informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 13, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu natomiast – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że mimo upływu terminu w dniu 14 października 2011 r. do udzielenia żądanej informacji publicznej, do chwili obecnej jej nie otrzymał. Powyższe w sposób rażący narusza prawo, bowiem ustawa przewiduje odpowiednie procedowanie oraz uzasadnia skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 155 § 1 P.p.s.a., ponieważ organ nagminnie łamie prawo, zaś w dalszej części powołał się na stanowisko judykatury. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Wójt Gminy K. wskazał, że żądana informacja funkcjonuje w obiegu publicznym z datami publikacji, numerami oraz pozycjami Dziennika Urzędowego Województwa [...], w którym są publikowane uchwały Rady Gminy w K., można się zapoznać na ogólnie dostępnym Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. (dla dzienników publikowanych od [...] lipca 2006 r.) oraz poprzez ogólnie dostępne publikacje Dzienników Ustaw Województwa [...] w formie papierowej. Ponadto redagowanie, wydawanie i udostępnianie Dziennika Urzędowego Województwa [...] oraz prowadzenie zbiorów aktów prawnych wydawanych na terenie województwa [...] i podlegających publikacji znajduje się w zakresie działania Redakcji Dziennika Urzędowego Województwa [...]. Na koniec zaś dodano, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w myśl ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), bowiem na podstawie art. 1 ust. 2 tej ustawy, dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem nieogłoszonych i ich projektów), zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz zasady i tryb wydawania dzienników urzędowych regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 197, poz. 1172). W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o umorzenie postępowania, bądź ewentualnie o jej oddalenie i powołał się na argumentację przedstawioną w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m. in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści powyższego przepisu bezspornym jest, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i dodać jednocześnie należy, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej. Odnośnie zaś wniosku skarżącego z dnia [...] września 2011 r. dotyczącego wskazania dat publikacji oraz numerów i pozycji Dziennika Urzędowego Województwa [...], w którym opublikowano poszczególne uchwały Rady Gminy w K. z [...] r. stwierdzić należy, że w istocie jest to również informacja publiczna. Z tego mianowicie powodu, że stanowi informację o działalności organów władzy publicznej i odpowiada zakresowi przedmiotowemu tych informacji wskazanemu w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czy też w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże z drugiej strony – i co jest najistotniejsze w sprawie – tryb udostępnienia owej informacji nie następuje na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji nie podlega jej reżimowi, na co słusznie zwrócił organ uwagę. Z tego mianowicie powodu, że informacja o obowiązującym prawie, a konkretnie o datach publikacji oraz numerach i pozycjach Dziennika Urzędowego Województwa [...], w którym opublikowano poszczególne uchwały Rady Gminy w K. z [...] r., była powszechnie dostępna i podlegała rygorom – wydanego na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. Nr 21, poz. 123) – rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 października 1990 r. w sprawie zasad i trybu wydawania oraz rozpowszechniania wojewódzkich dzienników urzędowych (Dz. U. Nr 71, poz. 421 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią § 13 ust. 1, urzędy wojewódzkie i rejonowe prowadzą zbiory dzienników urzędowych, dostępne do powszechnego wglądu w godzinach pracy urzędu, zaś wojewoda wydaje w każdym roku skorowidz przepisów prawnych (aktów) ogłoszonych w dzienniku urzędowym (ust. 2). Reasumując, skarżący W. S. na podstawie powyższych uregulowań prawnych, miał dostęp do żądanej przez siebie informacji, poprzez wgląd do skorowidzu przepisów prawnych, wydanego na podstawie wskazanego już wyżej rozporządzenia, a nie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 250 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.