II SAB/Wa 473/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Szefa Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Dyrektor Izby Celnej w [...] orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] lipca 2012 r., orzekł o uznaniu winnym [...] M. G., [...], naruszenia obowiązku służbowego polegającego na tym, że w dniach [...] maja 2009 r. i [...] maja 2009 r. nie stawił się na służbę w [...] w A. oraz nie zawiadomił pracodawcy o przyczynie swojej nieobecności, pomimo posiadania informacji o braku zgody Dyrektora Izby Celnej w [...] na zwolnienie go z obowiązku pełnienia służby w dniach [...] maja 2009 r. i [...] maja 2009 r., czym naruszył obowiązek służbowy określony w § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień z pracy (Dz. U. nr 60, poz. 281 ze zm.) w związku z § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania rozkładu czasu służby funkcjonariuszy celnych (Dz. U. nr 29, poz. 363 ze zm.), jak również określone w § 1, § 4 pkt 7, § 39 Regulaminu Służby w Izbie Celnej w [...] stanowiącego załącznik do Decyzji nr [...] Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie wprowadzenia w Izbie Celnej w [...] regulaminu służby/pracy oraz w cz. I pkt 2 pkt 6 indywidualnej Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia [...] lutego 2009 r. w związku z art. 166 pkt 7 w zw. z art. 227 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Za naruszenie opisanego obowiązku wymierzył na podstawie art. 167 ust. 1 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. M. G., złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2012 r. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączył odwołanie. W dniu 23 października 2012 r. M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Szefa Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w [...]. W skardze wniósł o nakazanie Szefowi Służby Celnej rozpatrzenia przedmiotowego wniosku bez dalszej zwłoki. Szef Służby Celnej postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 126 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. nr 89, poz. 555 ze zm.) w zw. z art. 187 ustawy o Służbie Celnej, odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od rozstrzygnięcia dyscyplinarnego oraz na podstawie art. 430 § 1 i art. 122 § 1 ustawy – Kodeks postępowania karnego w zw. z art. 187 ustawy o Służbie Celnej, pozostawił odwołanie z dnia [...] sierpnia 2012 r. od orzeczenia dyscyplinarnego Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o oddalenie skargi i umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje. W przypadku, gdy organ załatwi sprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami w okresie pomiędzy wniesieniem skargi, a wydaniem przez sąd administracyjny wyroku w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487), stwierdzając, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy ma zastosowanie, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zgodnie z wymienionym w cytowanej uchwale przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy, sąd wydaje rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w sytuacji gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Taka sytuacja jak opisano wyżej miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W sprawie niniejszej, Sąd nie dopatrzył się aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.